من با قطار 15 ساعته آمتراک از کلرادو به یوتا رفتم. در اینجا نحوه گذراندن من از هر ساعت از سوار شدن تا زمان خواب است.

خبرنگار Business Insider یک شبه قطار Amtrak را از دنور به سالت لیک سیتی سوار کرد. جوی هادن/ بیزینس اینسایدر آیا ترجیح می دهید 90 دقیقه را در هوا بگذرانید یا 15 ساعت را روی ریل؟

زمانی که سوار قطاری از دنور به سالت لیک سیتی شدم، دومی را انتخاب کردم.

پیمودن مسیر طولانی به نظر اتلاف وقت نبود. قطارهای خواب می توانند چیزهای زیادی باشند - راحت، تنگ، الهام بخش، پیش پا افتاده، منزوی، اجتماعی، مجلل و به سختی قابل تحمل.

من نزدیک به 200 ساعت را صرف 6400 مایل سفر با قطارهای شبانه در ایالات متحده و اروپا کرده ام و عاشق آن شده ام.

من قطارهای مسافت طولانی را به هر شکل دیگری از سفر ترجیح می دهم زیرا بر خلاف بسیاری از چیزهای زندگی ام، آنها مرا مجبور می کنند ساکن باشم و از منظره لذت ببرم. و حتی طاقت‌ناپذیرترین شب‌های روی ریل به من کمک کرده است که واقعا از سواری‌های عالی قدردانی کنم، مانند روزی که در یک روز یخبندان در ژانویه 2025 انجام دادم.

من برای یک سواری 15 ساعته تا سالت لیک سیتی در دنور سوار آمتراک شدم. قطار دنج و اجتماعی بود و مناظر چشمگیر و متنوع. این یکی از بهترین تجربیاتی بود که در ریل داشتم.

همراه من سوار شو

قطار خوابیده دو طبقه ناوگان سوپرلاینر Amtrak دو سطح دارد. جوی هادن/ بیزینس اینسایدر کالیفرنیا زفیر از شیکاگو تا سانفرانسیسکو در ناوگان سوپرلاینر Amtrak که دو طبقه است و متشکل از ماشین‌های مربی و ماشین‌های خواب درجه یک، و همچنین یک ماشین غذاخوری و یک ماشین دیدبانی است، حرکت می‌کند.

من پایین‌ترین محل اقامت را در ماشین خواب، یک اتاق خواب، به قیمت 400 دلار رزرو کردم.

از دنور تا سالت لیک سیتی در یک کابین خواب خصوصی نگاهی به داخل اتاقک خبرنگار. جوی هادن/ بیزینس اینسایدر اتاقک فضایی به مساحت 23 فوت مربع با یک در کشویی بود. در داخل، دو صندلی به یک تخت خوابیده و یک تخت دیگر از سقف پایین کشیده شده است. همچنین یک میز تاشو بین صندلی ها، یک قفسه، یک آینه و یک کمد نازک قرار داشت.

من به چهار حمام مشترک و یک دوش در ماشین خواب دسترسی داشتم و بلیط من شامل وعده های غذایی بود.

ساعت 1: شبانه روزی و صبحانه ایستگاه اتحادیه دنور در یک صبح برفی ژانویه. جوی هادن/ بیزینس اینسایدر ساعت 8:30 صبح به ایستگاه یونیون دنور رسیدم تا ساعت 8:45 صبح در یک روز برفی در ژانویه حرکت کنم. مستقیم به سمت قطار رفتم که از قبل منتظرم بود. قطار Amtrak در سکوی دنور پارک شد. جوی هادن/ بیزینس اینسایدر دو خط سوار شدن بر روی سکو وجود داشت - کوچ و فرست کلاس که به خوابگاه اشاره دارد.

خط اتوبوس حدود 10 نفر بود، اما من به لطف تابلوهای بزرگ، خط خالی درجه یک را ویز کردم و ماشینم را به راحتی پیدا کردم. دو طرف اتاقک خبرنگار. جوی هادن/ بیزینس اینسایدر سوار شدم و کابینم را در طبقه اول پیدا کردم. در فضای کوچک جای زیادی برای ایستادن وجود نداشت، اما با دراز کشیدن هر دو صندلی و استفاده از یکی از آنها به عنوان جای پا، به راحتی دراز کشیدم.

صندلی‌های وینیلی که اخیرا ارتقا یافته‌اند، راحت‌تر و راحت‌تر از هر صندلی قطاری بودند که در ایالات متحده رزرو کرده‌ام.

مهماندار درجه یک من آمد تا خود را معرفی کند و به من بگوید که می توانم هر زمان که بخواهم با استفاده از دکمه روی صندلی با او تماس بگیرم.

او همچنین رزرو ناهار من (ظهر) را گرفت و به من گفت که صبحانه در ماشین ناهار خوری طبقه دوم ساعت 9 صبح تمام می شود، بنابراین باید عجله کنم. خبرنگار برای صبحانه نان تست فرانسوی خورد. جوی هادن/ بیزینس اینسایدر قطار ساعت 8:45 به پرواز درآمد که من برای صبحانه نشستم. من و یک زوج تنها مسافرانی بودیم که غذا می دادیم. همانطور که در قطار Amtrak معمول است، ما با هم در یک غرفه نشسته بودیم.

من نان تست فرانسوی با سوسیس، با شربت، پودر قند، توت فرنگی و خامه فرم گرفته سفارش دادم. برای یک وعده غذایی قطار بسیار مناسب بود. فکر کردم نان تست فرانسوی کرکی بود و طعم توت فرنگی تازه بود.

در حالی که منتظر غذایم بودم، با زوجی که پس از دیدار با فرزندانشان در دنور به کالیفرنیا رفته بودند، گپ زدم. آنها با اولین قطار شبانه خود 36 ساعت سوار شدند.

ساعت 2: بدون وای فای، بدون نگرانی مناظر راه آهن در کلرادو. جوی هادن/ بیزینس اینسایدر تا ساعت 10 صبح متوجه شدم که این مسیر قطار وای فای ندارد و سیگنالی هم ندارم. اما وقتی از پنجره به بیرون نگاه کردم هیچ کدام برایم مهم نبود.

مناظری که از دنور به سمت غرب می رود مرا به یاد کوه های آلپ سوئیس می اندازد. قطار از طریق تونل پشت سر هم حرکت می کرد. هر کدام باز شدند تا مناظر پانوراما از جنگل های پوشیده از برف کوهستانی را نشان دهند. من دائما در هیبت اطرافم بودم. نمی توانستم نگاهم را برگردانم.

در همین زمان، مهماندار پرسید که آیا می‌خواهم برای ماشین دیدبانی رزرو کنم، فضایی مشترک در طبقه دوم با دو ردیف پنجره که برای چشم‌اندازهای بهینه به سقف می‌ریزد.

ماشین رصدی معمولا نیازی به رزرو ندارد، اما وقتی قطار در اوایل بعدازظهر از پارک ملی کوه راکی ​​می گذرد شلوغ می شود. بعدا، در ماشین دیدبانی، یک مهماندار گفت که مدیریت جمعیت با فاصله زمانی 30 دقیقه‌ای آسان‌تر است. من ساعت 11:30 صبح را انتخاب کردم.

ساعت 3: هوای تازه قطار در فریزر، کلرادو توقف می کند. جوی هادن/ بیزینس اینسایدر ما برای اولین بار از زمان دنور حدود ساعت 10:50 صبح در فریزر، کلرادو توقف کردیم. قطار همیشه آنقدر توقف نمی کرد که مسافران بتوانند بیرون بیایند، بنابراین من از فرصت استفاده کردم و کمی هوای تازه دریافت کردم.

روی سکوی پوشیده از برف آفتابی و تند بود. پاهایم را دراز کردم در حالی که دیگران عکس می گرفتند و گوشی هایشان را چک می کردم.

با نگاه کردن به چمدان ها و لباس هایشان به راحتی می توان تشخیص داد که چه کسانی به سفر ادامه می دهند و چه کسانی به مقصد رسیده اند. برخی از مسافران با پیراهن و شلوارک در برف می‌دویدند و مانند خرگوش می‌پریدند و بازوهای خود را می مالیدند تا گرم شوند. دیگران را از سر تا پا با چمدان هایی در دست بسته بودند.

بعد از حدود پنج دقیقه، سوتی به صدا درآمد و به همه اشاره کرد که سوار شوند.

ساعت چهارم: مناظر حماسی قبل از ناهار داخل خودروی رصد در یک سوپرلاینر آمتراک. جوی هادن/ بیزینس اینسایدر ساعت 11:30 به طبقه بالا به سمت ماشین دیده بان حرکت کردم. خیلی روشن تر از ماشین های دیگه بود مخصوصا اینکه هوا آفتابی بود. آن را نیز تا لبه بسته بندی شده بود. من در کنار یک زوج آرام نشسته بودم. با هم گاوهای کوهستانی را در دره ای که توسط جنگل احاطه شده بود مشاهده کردیم. ناهار خبرنگار در قطار. جوی هادن/ بیزینس اینسایدر ماشین ناهار خوری درست در کنار ماشین دیدبانی بود. ظهر قدم زدم و با یک گروه اجتماعی خاص نشستم.

یکی از آنها دانش آموز دبیرستانی بود که با خواهرش در کالج ملاقات می کرد. روبروی ما یک زوج مسن بودند که قبلا قطارهای شبانه سوار شده بودند. آنها به کالیفرنیا سفر می کردند.

زمانی که سالاد سزار با مرغ کبابی خوردم، درباره سفرهایمان صحبت کردیم. این رستوران با رستوران‌های خوب و مقرون به صرفه‌ای که قبلا به آن‌ها رفته بودم برابری می‌کرد و در نهایت غذای مورد علاقه من در سفر بود.

ساعت 5: لگد زدن به داخل کابین خبرنگار در راه رفتن به سالت لیک سیتی می خواند. جوی هادن/ بیزینس اینسایدر پس از یک ناهار کامل و گفتگوی سرگرم کننده، برای مدتی استراحت به کابینم بازگشتم. مناظر سرزمین عجایب زمستانی همچنان ادامه داشت که من روی صندلی دنج خود کتابی می خواندم.

ساعت 6: زمان کشش قطار آمتراک در گلنوود اسپرینگز، کلرادو توقف می‌کند و نویسنده بیرون می‌رود. جوی هادن/ بیزینس اینسایدر درست قبل از ساعت 2:30 بعد از ظهر، قطار برای استراحتی دیگر در گلنوود اسپرینگز، کلرادو، حدود 15 دقیقه توقف کرد.

وقت داشتم تا طول قطار را پیاده روی کنم. بیرون کمی گرمتر بود، بنابراین بدون ژاکت روی سکو رفتم.

ساعت هفتم: تغییر منظره نمایی از مناظر در حال تغییر از کابین نویسنده. جوی هادن/ بیزینس اینسایدر در ساعت 3 بعد از ظهر، چشم انداز عبوری شروع به تغییر کرد. وقتی در کنار رودخانه ها و جویبارها می غلتیدیم، برف ذوب شد و درختان در جنوب غربی کلرادو کوچکتر و پراکنده تر بودند.

در این مدت خدمتکارم آمد تا بپرسد کی می خواهم شام بخورم. از آنجایی که قبلا گرسنه می شدم، اولین زمان را انتخاب کردم: ساعت 5 بعد از ظهر.

ساعت 8: سپاسگزار پرده ها و مراقبت از پوست خبرنگار از پرده های اتاقک استفاده می کند. جوی هادن/ بیزینس اینسایدر حوالی ساعت 4 بعد از ظهر، خورشید در نقاط مختلف در طول اتاق شروع به برخورد با پنجره من کرد. آنجا بود که متوجه شدم پرده ها چقدر به کار آمدند.

مسدود کردن نور خورشید مانند یک ماشین با گیره محدود نبود. می‌توانستم دو پرده را جلو و عقب بکشم، آن‌ها را بچکانم و باز کنم تا از تابش خیره‌کننده جلوگیری کنم. خبرنگار در کابینش سرحال می شود. جوی هادن/ بیزینس اینسایدر قبل از شام، برای شستن صورتم به حمام رفتم و متوجه شدم که از آخرین ملاقاتم تمیز شده است. سپس به کابینم برگشتم تا جلوی آینه مرطوب شوم. هوای مطبوع جنوب غربی پوست من را خشک‌تر از حد معمول می‌کرد، بنابراین خوشحالم که روتین مراقبت از پوستم را کامل کردم.

ساعت نهم: شام با چشم انداز داخل ماشین غذاخوری قبل از شام. جوی هادن/ بیزینس اینسایدر ساعت 4:59 بعد از ظهر وارد ماشین ناهارخوری شدم. به جز کارمندانی که از آمدن من گیج شده بودند جای خالی بود.

گفتم: برای رزرو شام اینجا هستم.

یکی از آنها صدا زد: "شما باید منتظر اعلام باشید." اوه

چند ثانیه بعد، یکی از کارمندان از طریق اینترکام از مهمانان به ماشین غذاخوری استقبال کرد و دیگری به من گفت که سر میز اول بنشینم. شام خبرنگار جوی هادن/ بیزینس اینسایدر بعد از یک صبحانه و ناهار پرحرف و پرحرف، من خیلی خوش صحبت نبودم. خوشبختانه، سه نفر از زنان جوانی که با آنها در غرفه شریک بودم، به نظر می رسید همین ایده را داشته باشند. به هم سلام کردیم و بعد بی سر و صدا شام خوردیم. همه ما هنگام ورود از غذاها عکس گرفتیم.

شام سه وعده بود. من یک سالاد بری و بعد از آن یک استیک آهنی با پوره سیب زمینی، سبزیجات بخارپز و یک سس شراب خوردم. من از طعم و مزه بودن استیک شگفت زده شدم. برای من کاملا پخته شد

دسر یک چیزکیک سفید شکلات زغال اخته بود. این چیزکیک نیویورکی نبود، اما خوشمزه بود و من تقریبا همه آن را خوردم.

ساعت 10: ارائه خدمات نوبت دهی خودم خبرنگار صندلی ها را به تخت تبدیل کرد. جوی هادن/ بیزینس اینسایدر وقتی بعد از شام به اتاقم برگشتم، آماده بودم که دراز بکشم و راحت باشم. صندلی های کابینم را تکیه دادم تا طبقه پایینی را تشکیل دهم.

یک ساعت بعد، متصدی اعلام کرد که می توانند خدمات نوبت دهی ارائه دهند. اما من با تبدیل تختخواب قطار غریبه نیستم. و از آنجایی که حدود نیمه شب از قطار پیاده می شدم، می خواستم قبل از آن چند ساعت استراحت کنم.

تختخواب جادارتر از بسیاری از مواردی بود که در قطارها تجربه کرده ام. و کوسن ها به طرز شگفت انگیزی روی پشت من آسان بودند.

پتوی ارائه شده بسیار نرم بود - یک طرف آن شبیه مخمل بود. بالش ها متراکم و کرکی بودند. فقط باید یکی زیر سرم استراحت کنم، همانطور که در خانه هستم.

ساعت 11: تلویزیون در یک تخت دنج - درست مانند خانه خبرنگار از تختخواب قطارش تلویزیون تماشا می کند. جوی هادن/ بیزینس اینسایدر تماشای تلویزیون قبل از خواب به من آرامش می‌دهد - به‌ویژه زمانی که در سفر هستم.

به همین دلیل اوایل سفر که سرویس داشتم چند قسمت از «شوقت را مهار کن» را دانلود کردم.

روی تخت دراز کردم، هدفونم را گذاشتم و در حالی که شب را سوار می شدیم، کمدی را خیس کردم.

ساعت 12-14: چرت شبانه خبرنگار در تخت خوابش استراحت می کند. جوی هادن/ بیزینس اینسایدر آخرین اعلام اینترکام در ساعت 21:45 به مسافران اطلاع داد که ساعت 10 شب. تا 7 صبح ساعت خلوت است.

بعد از چند قسمت تلویزیون، صفحه را گذاشتم و چشمانم را بستم. در آخرین ساعات سفرم به خواب رفتم و از خواب رفتم.

ساعت 15: رسیدن نیمه شب قطار روی سکوی شهر سالت لیک سیتی پارک شد. جوی هادن/ بیزینس اینسایدر کمی قبل از نیمه شب به سالت لیک سیتی رسیدیم. یک خدمتکار حدود 10 دقیقه قبل در خانه ام را زد تا به من بگوید که نزدیک هستیم و من شروع به جمع کردن وسایلم کردم.

من از قطار در پشت یک سکوی طولانی بیرون آمدم که با وجود ساعت پایانی به شدت روشن بود. وقتی با اوبر تماس گرفتم تا من را به ماجراجویی بعدی ببرد - اقامت در یکی از تنها هتل های پنج ستاره سالت لیک سیتی، سایر مسافران در حال خروج را تماشا کردم که به عزیزانشان خوشامد گفتند.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید