من با یک بچه در شکم به بیمارستان رفتم و با یک خرس عروسکی آنجا را ترک کردم

من هفته 27 بارداری بودم، بیش از شش ماه داشتم و به سه ماهه سوم نزدیک می شدم. شکمم در حال رشد بود و پسر کوچکی را تصویر کردم که من و شوهرم به زودی به خانه می آوریم. هرگز تصور نمی کردم که بدون او زایمان کنم و بیمارستان را ترک کنم.

در دسامبر 2017، پس از تشدید گرفتگی عضلات به بیمارستانی در کلیولند، اوهایو رفتم. به اطمینان امید داشتم. در عوض فهمیدم که قلب پسرم دیگر نمی تپد.

لحظاتی هستند که زندگی را به قبل و بعد تقسیم می کنند. اون مال من بود

در 12 دسامبر در طوفان برف پسرم را به دنیا آوردم.

او را نگه داشتم. به او نگاه کردم. من او را دوست داشتم. بعد مجبور شدم خداحافظی کنم.

بیمارستان به من یادگاری داد، از جمله رد پای او و یک خرس عروسکی داغدار. شبیه یک شوخی بی رحمانه بود. من محبت مورد نظر پشت آن ژست را درک می کنم، اما من پسرم را 27 هفته حمل کرده بودم و حالا بدون او می رفتم و به جای آن یک حیوان عروسکی در آغوش گرفته بودم. این واقعیتی بود که قلبم به سختی می توانست آن را درک کند.

در خانه، بدنم زایمان کرده بود، اما نه بچه ای بود که به آن غذا بدهم یا پسر کوچکی را به خانواده معرفی کنیم. غم و اندوه مرا تا لحظه های عادی دنبال می کرد. بعضی روزها می توانستم بخندم، کار کنم و آشپزی کنم. روزهای دیگر بدون هشدار گریه می کردم.

شوهرم هم غصه می خورد. ما به یکدیگر و ایمان خود تکیه کردیم. من طوری تربیت شدم که به خدا ایمان داشته باشم و هنوز هم دارم، اما با سوالاتی دست و پنجه نرم کردم. چرا به من این نعمت داده شده بود که پسرم را حمل کنم، او را دوست داشته باشم و برای آمدنش آماده شوم، اما او را از دست دادم؟

توضیح میخواستم من بیشتر از هر چیزی بچه ام را می خواستم.

در سال های بعد، ما همچنان به تلاش برای آوردن یک کودک به خانه ادامه دادیم. من در فوریه 2019 یک از دست دادن بارداری زودرس را تجربه کردم. در اواخر همان سال، دوباره باردار شدم، اما آن بارداری قابل دوام نبود. من در ژانویه 2020 تحت D&C قرار گرفتم.

احساساتی که بارداری ایجاد کرد برای من پیچیده شده بود. آزمایش مثبت، هیجان را در کنار ترس به ارمغان آورد. می دانستم که آن لحظات اولیه امید چقدر ارزشمند هستند و چقدر می توانند احساس نامطمئنی کنند.

در نوامبر 2022، یک باخت زودهنگام دیگر را تجربه کردم. بعد از سال جدید، آزمایش مثبت دیگری را دیدم. از اینکه به این زودی دوباره باردار شدم شوکه شدم، اما در روزهای بعد، خطوط روشن تر شدند تا اینکه ناپدید شدند.

در همین حال، من به ساختن کسب و کار آشپزی خود ادامه دادم، به شوهرم عشق می ورزیدم و برای افراد زندگی ام ظاهر می شدم. در خصوصی، دلم سوخت. من همچنان دعا می‌کردم، هرچند نمی‌توانستم بفهمم چرا این سفر اینقدر سخت بوده است.

سپس در ماه مارس، دو ماه پس از آخرین سقط، آزمایش دیگری مثبت شد.

وقتی آن را دیدم خندیدم - نه به این دلیل که خنده دار بود، بلکه به این دلیل که نمی دانستم چه احساسی داشته باشم. می خواستم جشن بگیرم، با این حال از دل شکستگی دیگری می ترسیدم.

آن بارداری با دوقلو شروع شد. برای مدت کوتاهی تصور می کردم دو نوزاد را به خانه بیاورم. حدود نه یا ده هفته، متوجه شدیم که رشد یکی از دوقلوها متوقف شده است.

من برای یک نوزاد عزادار شدم در حالی که کودک دیگری را حمل می کردم. هر قراری با ارزش بود. می‌خواستم از بارداری لذت ببرم، اما می‌دانستم که چقدر سریع همه چیز می‌تواند تغییر کند.

در 13 نوامبر 2023، من دخترم را به دنیا آوردم.

سرانجام در حالی که فرزندم در آغوشم بود از بیمارستان خارج شدم. غرق عشق و قدردانی شدم. با این حال هنوز دلم برای برادرش تنگ شده بود. تعجب کردم که او چگونه می شد و چگونه ممکن بود از خواهر کوچکش استقبال کند.

من فهمیدم که شادی و غم می توانند با هم وجود داشته باشند. لازم نیست یکی از دیگری دور شود.

در ژانویه 2025، متوجه شدم که دوباره باردار هستم. در 11 سپتامبر 2025، به دومین دخترم خوش آمد گفتم.

در طول هفت بارداری، چهار سقط جنین، مرده‌زایی پسرم و از دست دادن یک دوقلو را تجربه کردم. امروز من و شوهرم دو دختر زیبا تربیت می کنیم.

دختران ما بیش از آنچه که کلمات می توانند بیان کنند شادی را وارد زندگی ما کرده اند و من همیشه برای هر یک از نوزادانی که از دست داده ایم جایگاه ویژه ای در قلب خود خواهم داشت.

بیشتر مردم من را به‌عنوان سرآشپز بائه، یک سرآشپز غذاهای روح جنوبی و نویسنده کتاب آشپزی می‌شناسند که دستور العمل‌های غذایی را با میلیون‌ها نفر آنلاین به اشتراک می‌گذارد. آنها لذتی را که من برای کارم به ارمغان می‌آورم می‌بینند. آنها ممکن است از تجربیاتی که در پشت صحنه من را شکل داده است ندانند.

40 سالگی در این ماه باعث شد به خانواده، ایمانمان و هر کودکی که همیشه در قلب ما جایی خواهد داشت فکر کنم.

من از همسرم و دخترانم سپاسگزارم. من هنوز به خدا ایمان دارم، حتی وقتی جوابی ندارم. و آموخته ام که قدردانی مستلزم آن نیست که غصه خوردن را متوقف کنم.

من داستانم را برای زنی به اشتراک می گذارم که می خواهد آزمایش مثبت بارداری را جشن بگیرد اما از آنچه قبلا تحمل کرده است می ترسد. برای مادری که با نوزادی که آرزوی بزرگ کردنش را داشت خداحافظی کرده است. برای هر کسی که با بزرگ شدن خانواده خود هم شادی و هم غم را احساس می کند.

شما می توانید ایمان داشته باشید و همچنان به دنبال درک باشید. می‌توانید کودکانی را که بزرگ می‌کنید در آغوش بگیرید، در حالی که با عشق به یاد کسانی که از دست داده‌اید می‌افتید. هر یک از آن احساسات سزاوار شفقت است.

هرگز 12 دسامبر 2017 را فراموش نمی‌کنم. هرگز فراموش نمی‌کنم که پسرم، ردپاهای کوچک او یا خرس عروسکی را که وقتی تنها چیزی که می‌خواستم نوزادم بود، به خانه بردم، در آغوش بگیرم. من هنوز خرس را دارم. من فقط با نگاه کردن به آن اشک می ریزم، اما در تمام این سال ها آن را به عنوان یادآوری گرانبهای پسرم ارزشمند دانسته ام. پتوی نوزادی را که او را در آن نگه داشتم نیز نگه داشتم.

اما امروز وقتی به دخترانم نگاه می کنم، نعمت های فوق العاده و خانواده زیبایی را که من و همسرم ساخته ایم، می بینم. اگرچه عکس‌های خانوادگی ما نمی‌توانند هر کودکی را که بخشی از سفر ما بوده است نشان دهد، اما هر کودکی همیشه جایی در داستان ما خواهد داشت.

من دو دختر زیبا تربیت می کنم. و من همیشه مادر پسر کوچکی خواهم بود که هرگز نتوانستم به خانه بیاورم.

شری اسمیت که به طور حرفه ای به عنوان سرآشپز بائه شناخته می شود، یک سرآشپز و نویسنده کتاب آشپزی در آتلانتا است.

تمام نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است.

آیا مقاله شخصی دارید که می خواهید با نیوزویک به اشتراک بگذارید؟ داستان خود را به MyTurn@newsweek.com ارسال کنید.