من به بارسلونا پرواز کردم تا تخم مرغ هایم را به قیمت کمتر از 4500 دلار منجمد کنم. تنها بودن برای قطعات سخت قیمتی بود که من محاسبه نکردم.

نویسنده به اسپانیا پرواز کرد تا تخم هایش را منجمد کند. با حسن نیت از نویسنده من یک هفته بعد از تولد 40 سالگیم به بارسلونا سفر کردم تا تخمک هایم را فریز کنم.

من این روش را راهی برای دادن گزینه های باروری بیشتر به خود آینده می دیدم.

من در نهایت هشت تخم مرغ را فریز کردم و قصد دارم یک دور دیگر را انجام دهم. یک هفته پس از تولد 40 سالگی من، سپتامبر 2025 بود. من با فریز کردن تخمک هایم در بارسلون جشن می گرفتم، جایی که قیمت آن می توانست کمتر از یک سال بوتاکس در نیویورک باشد. به خودم گفتم این یک تعطیلات خواهد بود: تاپاس، آفتاب گرفتن، چند لیوان ریوخا، و فرصتی برای جنی های آینده که در یک فریزر اسپانیایی خنک شوند. با شروع 40 سالگی ام، داشتم زمان می خریدم.

یک دور انجماد تخمک، از جمله نگهداری یک سال، برای من کمتر از 4500 دلار هزینه دارد، تقریبا یک پنجم هزینه بازگشت به خانه در نیویورک، جایی که برخی از کلینیک ها بیش از 20،000 دلار دریافت می کنند. پس انداز همان چیزی است که مرا به اسپانیا جذب کرد، اما تصویر کامل چیزی است که مرا فروخت.

در سن من هیچ کس پلک نمی زد. اسپانیا یکی از بالاترین درصد مادران بالای 40 سال را دارد و از اولین مشاوره، پزشکم نگرانی من را در مورد "تخمک های سالمندی" کاهش داد. از آنجا که مقررات در سراسر اسپانیا یکنواخت است، من شهر و کلینیک را بر اساس سهولت و نزدیکی به جاذبه های گردشگری مورد علاقه ام انتخاب کردم. نویسنده ابتدا برای چند هفته به بارسلونا پرواز کرد تا تخم‌هایش را منجمد کند. با حسن نیت از نویسنده برخی از کلینیک‌هایی که ابتدا با آنها مشورت کردم، حتی فهرستی از هتل‌های پیشنهادی داشتند، خدمات حمل‌ونقل فرودگاهی ارائه می‌دادند، به رزرو پرواز کمک می‌کردند و پیشنهادات سفر ارائه می‌دادند.

باروری من از یک علامت سوال به یک فرار فراگیر تغییر کرد. سپس واقعیت به وجود آمد.

دور بودن از خانه آسان نبود

فکر می‌کردم راحت‌تر از خیلی‌ها زندگی کنم.

من قبلا در اسپانیا زندگی و تحصیل کرده بودم، اما کلاس های زبان جمعه شب من را برای ترجمه اصطلاحات تخصصی پزشکی آماده نکرده بود که پزشک انگلیسی زبانم به تعطیلات رفت. و هیچ چیز نمی‌توانست مرا برای پنهان شدن در حمام اجاره‌ای ام آماده کند، و هورمون‌ها را به چربی شکمم تزریق کرد، در حالی که کلینیک مرا در حالت تعلیق رها کرد و منتظر برنامه‌ریزی اسکن‌های مانیتورینگ موعد مقرر بودم.

هفته‌ها پس از این فرآیند، متوجه شدم که خطوط روی پیشانی‌ام را خرد می‌کنم و به این فکر می‌کنم که آیا بوتاکس سرمایه‌گذاری بهتری نبود. در تئوری، من بخشی از یک روند رو به رشد بودم. طبق گزارش انجمن باروری اروپا، بین سال‌های 2024 تا 2025، زنان آمریکایی که درمان‌های باروری اروپایی را انتخاب کردند، 37.2 درصد افزایش یافت. یاکوب دژوسکی، رئیس این گروه، به Business Insider گفت: «به ویژه اسپانیا شاهد افزایش 41.7 درصدی بود.

کلینیک من در بارسلون سال به سال 50 درصد افزایش در درمان بیماران آمریکایی را ثبت کرده است.

اما در حقیقت، من تنها بودم و در حالی که پرستار از آن طرف پرده با من به اسپانیایی صحبت می کرد، سونوگرافی را از قسمت داخلی رانم پاک می کردم. از لباس یکبار مصرفی که به پوستم چسبیده بود بیرون آمدم و به شلوار جدیدی که آن روز صبح در کورت اینگلز برداشته بودم، رفتم، قبل از اینکه او را به مطب دکتر دنبال کنم.

هر چه بیشتر نیاز داشتم که خودم را برای ملاقات ثابت نگه دارم، پول بیشتری برای لباس و رژ لب قرمز خرج کردم. نویسنده قصد دارد دوباره برای دور دوم انجماد تخم مرغ به بارسلون پرواز کند. با حسن نیت از نویسنده علیرغم ذخیره بالای تخمدان من، فولیکول‌هایی که تخمک‌ها در آن بالغ می‌شوند، آنطور که پیش‌بینی می‌شد رشد نمی‌کردند و منجر به تولید تخمک‌های زنده کمتر از حد انتظار می‌شد. من یک انتخاب داشتم: اکنون هورمون ها را متوقف کنم و در چرخه بعدی خود دوباره شروع کنم، یا خودم را به تخمک های کمتری تسلیم کنم.

ساعت 10 صبح بود، هنوز زود است که کسی را به خانه برگردانم. من باید به تنهایی تصمیم بگیرم

من موافقت کردم که پس از بازگشت دکترم دوباره شروع کنم و تعطیلات باروری خود را تمدید کردم و نزدیک به دو ماه ماندم، به جای دو هفته برنامه ریزی شده. هنوز هم ساده تر از بازگشت به ایالات متحده بود، جایی که هزینه هورمون های باروری از سال 2014 تا 90 درصد افزایش یافته است.

من خودم را خوش شانس می دانستم و وقتی دکترم به من گفت که زنانی که کمترین استرس را دارند بهترین نتیجه را دارند، به سمت خود متمایل شدم و با جریان پیش رفتم.

من در یک آپارتمان اجاره ای زندگی می کردم، از راه دور کار می کردم، با مردان اسپانیایی قرار ملاقات داشتم و مثل اینکه در تعطیلات بودم مشروب می خوردم (دکتر گفت خوب است). هرچه بیشتر عوارض مادری با من روبرو می شد، بیشتر به واقعیتی جایگزین فرار می کردم.

من یک دور دیگر نیاز خواهم داشت

دور بعدی بهتر پیش رفت. دکتر شماره شخصی خود را برای برنامه ریزی اسکن، دور زدن ارتباطات کلینیک به من داد. غیرعادی بود، اما من از آن قدردانی کردم. هر چند روز یکبار، رشد فولیکول‌هایم را روی مانیتور کوچک تماشا می‌کردم و به اسپانیایی با هم حساب می‌کردم. آینده من واقعی تر به نظر می رسید، حتی اگر از نظر جغرافیایی پیچیده باشد.

شب قبل از استخراج، سوزن را در سه بطری شیشه ای فرو بردم و بیرون آوردم و هورمون ها را برای تحریک تخمک گذاری مخلوط کردم. من یک ویدیو برای دکترم فرستادم و پرسیدم که آیا درست میکس کرده ام یا نه. او یک صمیمیت فرستاد. چربی شکمم را فشار دادم، دوز نهایی سفر باروری ام را تزریق کردم و به رختخواب رفتم.

روز بعد، بار دیگر پرستار و مترجم با لباس یکبار مصرف، چک لیست قبل از عمل را بررسی کردند. از آنجایی که کلینیک بر اساس یک برنامه چرخشی کار می کرد، پزشک من عمل کشیدن را انجام نمی داد.

عوارضی داشت. تخمک گذاری ایجاد نشد وقتی از بیهوشی بیدار شدم، دکترم همه چیز را توضیح داد. روز بعد برای بار دوم برگشتم. این بار خودش این عمل را انجام داد.

از 16 فولیکول، هشت تخمک زنده مانده و در بارسلونا نگهداری می شود. طبق ماشین حسابی که پزشکم استفاده می‌کند، 16 تخمک می‌توانست تا 77 درصد احتمال بچه‌دار شدن را به من بدهد. اما هشت کافی نیست. این شانس را در بهترین حالت به 52 درصد کاهش می دهد. من برای دور دوم انجماد می روم، دوباره در اسپانیا، احتمالا در اکتبر امسال، اما بخشی از من آن را به تعویق می اندازد. مرخصی گرفتن از کار پیچیده است. برای بدنم سخت تر از حد انتظار بود، و خاطره سوار شدن به تنهایی به آپارتمان اجاره ای ام در دل من غلیظ است.

البته، ترجیح می‌دهم در نیویورک باشم و با مادرم در مسیر قرار ملاقات دکترم دعوا کنم. اما هزینه ها، واقعیت های نظارتی و پزشکی وجود دارد که نمی توان آنها را نادیده گرفت. حقیقت این است که برای من و بسیاری از زنان مانند من، هزینه های عاطفی گردشگری باروری هنوز مقرون به صرفه تر از قیمت بازگشت به خانه است.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید