من به بچه 12 ساله دوستم پول دادم تا در حین انجام کارهای خانه با بچه هایم بازی کند. برای ماه ها، این یک راه نجات بود.

فرزندپروری انفرادی سخت بود: شوهرم نمی‌توانست از کار کناره‌گیری کند و ما نمی‌توانستیم یک پرستار بچه بخریم. بنابراین من پسر دوستم را به عنوان کمک مادر استخدام کردم. کارا هاولت در طول همه گیری همه گیر، من همیشه با بچه های کوچکم در خانه تنها بودم. چالش برانگیز بود.

بنابراین، با دوستم و پسر 12 ساله اش قرار گذاشتم: به او پول می دهم تا بچه هایم را سرگرم کند.

بچه‌ها دوست جدیدشان را دوست داشتند، او پول درآورد، و من می‌توانستم کارها را در حین بازی انجام دهم. فرزندپروری از طریق یک بیماری همه گیر بخشی از برنامه من نبود.

در اواسط مارس 2020، استان ما همه مدارس را تعطیل کرد و زندگی را همانطور که می‌دانستیم تعطیل کرد. پسر 5 ساله من به تازگی یک پیش دبستانی جدید راه اندازی کرده بود، اما اکنون تمام وقت خود را در خانه با خواهر 2 ساله اش و من می گذراند.

بین تمام محدودیت ها، ما بیشتر روزها را در خانه شهری خود گذراندیم.

من با فرزندپروری انفرادی غریبه نبودم، اما قبل از شیوع بیماری همه گیر روش های خود را برای عاقل ماندن داشتم - شرکت در یک گروه محلی Moms & Tots، بازدید از زمین بازی، دیدن دوستانمان برای بازی، شرکت در کلوپ کتاب عصر، استفاده از برنامه رهاسازی که برای مادران طراحی شده است تا زمانی را با هم بدون بچه بگذرانند، و بچه ها را به زمان داستان در کتابخانه بیاورم.

من شلوغ و اجتماعی بودم و در جامعه فعال بودیم. این ارتباطات باعث شد احساس مادری کمی آسان تر شود. اما در یک چشم به هم زدن تمام رشته های ارتباطی قطع شده بود.

هر روز تنها با بچه ها بودم. امروز را پشت سر بگذار.

تا تابستان، به دنبال راه حلی ناامید بودم.

برای کمک به دوستم و پسر 12 ساله اش مراجعه کردم بچه های من از داشتن یک بچه دیگر برای سرگرمی آنها در حین انجام کارهای من سود می بردند. کارا هاولت شوهر من درآمد اصلی خانه ماست و کسب و کار نوپایش اجازه نمی داد بیشتر در خانه باشد تا کمک کند. استخدام پرستار کودک نیز غیرممکن بود زیرا ما توان مالی آن را نداشتیم.

بنابراین برای دریافت کمکی که نیاز داشتم، باید خارج از چارچوب فکر می کردم.

دوست من بچه‌هایش را قبل از همه‌گیری در خانه آموزش می‌داد، و بزرگ‌ترش 12 سال داشت. از آنجایی که او مجبور نبود مانند دانش‌آموزان دولتی در شهر ما در تمام طول روز با همکلاسی‌هایش مدرسه آنلاین انجام دهد، وقت آزاد داشت.

از مادرش پرسیدم که آیا ممکن است حاضر باشد هفته‌ای چند ساعت بیاید و با بچه‌های من بازی کند. او موافقت کرد و او مشتاق بود.

او را در خانه ما پیاده می‌کرد و او با پسرم قطار بازی می‌کرد، برای دخترم کتاب می‌خواند و بچه‌ها را با هر کاری که می‌خواستند برای بعدازظهر انجام دهند سرگرم می‌کرد. عالی بود

زمانی که آنها بازی می کردند، من مراقب فعالیت های آنها بودم. من هنوز مسئول همه چیزهای مربوط به والدین بودم - تعویض پوشک، برخورد با عصبانیت، شکستن مشاجرات مربوط به اشتراک گذاری بین بچه ها و غذا دادن به آنها - اما پسر دوستم مسئول سرگرمی بود.

و زمانی که او در خانه ما بود، توانستم حمام ها را تمیز کنم، فرش ها را جاروبرقی بکشم، کارهای اداری را انجام دهم و چند دقیقه برای خودم وقت بگذارم. اگرچه این یک استراحت کامل از سوی بچه ها نبود، اما یک مهلت مفید بود، و من می توانستم نفسم را بند بیاورم.

هر وقت او را به خانه‌اش رها می‌کردم، حدود 15 دلار یا حدود 5 دلار در ساعت به او می‌دادم.

این ترتیب برای همه ما مانند یک برد-برد احساس می شد برای بچه هایم خوب بود که بدون من وقت داشته باشند. کارا هاولت بچه‌های من دوست داشتند که «دوست بچه‌بزرگ»شان بیاید، و اغلب می‌پرسیدند که بعدا چه زمانی با آنها معاشرت خواهد کرد.

در نهایت این ترتیب برای همه جواب داد. ما حتی قبل از همه‌گیری، خانواده‌ای تک درآمدی بودیم و یک نوجوان 12 ساله با پول اضافی در جیبش، یک نوجوان شاد بود.

بچه ها از مامان فاصله گرفتند و مامان فرصت داشت کارها را انجام دهد. بعلاوه، مطمئنم دوستم از اینکه پسرش احساس مسئولیت می کند و می تواند مدتی را بیرون از خانه بگذراند، قدردانی کرده است.

این قرار پس از حدود 10 ماه به پایان رسید، زیرا زندگی به آرامی به حالت عادی بازگشت و من دوباره جای خود را به دست آوردم. با این حال، من هنوز فکر می کنم که این یک ترتیب عالی برای والدینی است که در خانه می مانند با بودجه ای که فرزندان خردسال دارند.

من دوباره آن را با ضربان قلب انجام می دهم. و همانطور که پسرم به سالهای پیش از نوجوانی خود نزدیک می شود، نمی دانم که آیا او ممکن است روزی یاور مادر باشد و دهکده ای برای خانواده دیگری ایجاد کند.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید