من به هوش مصنوعی اعتقاد دارم. اما دستیار هوش مصنوعی من بیش از آن چیزی که بتواند تمام کند به من کار داد

لیست کارهای روزانه ام را باز کردم و 156 مورد پیدا کردم.

«دیلی» در آن جمله کارهای بلندپروازانه ای انجام می داد.

من یک نویسنده، ناشر و کارآفرین هستم. من انتظار دارم مقدار مشخصی از هرج و مرج باشد. دست‌نوشته‌ها، ایمیل‌ها، پروژه‌ها، پیگیری‌ها و معمای اداری گاه و بیگاهی وجود دارد که به شکل یک سه‌شنبه کاملا معمولی از راه می‌رسد.

با این حال، 156 مورد نشان می دهد که سیستم بهره وری من جاه طلبی های شغلی خود را توسعه داده است. در حال ساختن بخش بود. به زودی به نمودار سازمانی نیاز خواهد داشت.

برخی از کارها قبلا در حال انجام بود. برخی موارد همپوشانی داشتند. برخی یادآوری هایی در مورد یادآوری های دیگر بودند. وظایفی که به هم تعلق داشتند به تعهدات جداگانه ای تبدیل شده بودند که هر کدام وزن احساسی یک چیز ناتمام را به دوش می کشید.

برای انجام کار درخواست کمک کرده بودم. من در حفظ شواهد مبنی بر وجود کار بسیار خوب بودم.

من از هوش مصنوعی استفاده می کنم و به کارهایی که می تواند انجام دهد اعتقاد زیادی دارم. به سازماندهی ایده ها و انتقال افکار به صفحه کمک می کند. فناوری که بیان و کار را برای من قابل دسترسی تر می کند.

به همین دلیل است که می‌خواهم در مورد بخش کمتر پر زرق و برق صادق باشم: یک دستیار می‌تواند سریع‌تر از آن که بتواند آن را به پایان برساند، کار تولید کند.

از آن بخواهید که در پروژه ای کمک کند، و ممکن است یک طرح ارائه دهد. از آن بخواهید که طرح را بهبود بخشد، و ممکن است یک چک لیست تولید کند. از آن بخواهید تا مطمئن شوید که چیزی از قلم نیفتاده است، و چک لیست ممکن است کمیته های فرعی ایجاد کند.

هر موردی می تواند به تنهایی معقول به نظر برسد. آنها در مجموع می توانند کمک را به شغل دوم تبدیل کنند.

مشکل با یک سردرگمی آسان شروع می شود: شناسایی مرحله بعدی مانند پیشرفت است.

گاهی اوقات اینطور است. یک برنامه روشن می تواند پروژه گیر کرده را به حرکت درآورد. اما یک طرح یک خاصیت آرامش بخش نیز دارد: می توان آن را بدون مواجهه با سخت ترین بخش کار ایجاد کرد.

یک پیش نویس می تواند آنجا بنشیند و به نظر جلا داده شود. یک تقویم می تواند با آماده سازی پر شود. یک کار را می توان بررسی کرد زیرا کسی دستورالعملی برای تکمیل آن نوشته است.

در همین حال، ایمیل همچنان نیاز به ارسال دارد. درخواست هنوز نیاز به ارسال دارد. مشتری همچنان به فایل تمام شده نیاز دارد.

یک سیستم بهره وری زمانی که آن چیزها اتفاق می افتد، سود خود را به دست می آورد.

بعد از سورپرایز 156 موردی، شروع به اصرار بر روی یک سوال مفیدتر کردم: "انجام شد" برای شخصی که این درخواست را کرده بود چگونه به نظر می رسید؟

برای یک مقاله، اگر پیش نویس درخواست شده باشد، این می تواند به معنای پیش نویس تمام شده باشد. اگر درخواست برای ارائه آن بود، «انجام شد» شامل یک گام واقعی است. اگر درخواست انتشار آن بود، سندی به نام FINAL_FINAL_REALLY_FINAL سفر را کامل نمی کند.

تمایز آشکار به نظر می رسد. هنگامی که کار از چندین ابزار، چک لیست و دستیار عبور می کند، به طرز شگفت انگیزی لغزنده می شود.

در اینجا تغییراتی است که من ایجاد می کنم.

اول، من یک لیست روزانه می خواهم که منعکس کننده ظرفیت موجود باشد.

برای اجرای دستیار، هدف من تقریبا 25 ورودی معنی دار در یک روز هفته است، در حالی که مهلت های واقعی و عملیات روزانه ضروری را حفظ می کنم. این تعداد یک محدودیت کاری برای سیستم من است، نه نسخه ای برای بهره وری برای همه.

هدف آن وادار کردن به انتخاب است. اگر همه چیز امروز قرار است، لیست دیگر به من کمک نمی کند تا امروز چه کار کنم.

کار انعطاف‌پذیر می‌تواند با یک ایست بازرسی معقول در یک عقب ماندگی زندگی کند. انتظار برای پاسخ کسی سزاوار وضعیت انتظار است. یک ضرب الاجل واقعی مستحق فضایی است که قبلا توسط 40 یادآوری مبهم فوری اشغال نشده است.

دوم، کار مرتبط نیاز به خانه دارد.

یک کمپین ممکن است شامل تحقیق، اطلاع رسانی، ردیابی و پیگیری باشد. آن الزامات هنوز اهمیت دارد. قرار دادن آنها در زیر یک آیتم اجرای واضح می تواند کار را حفظ کند و در عین حال تعداد چیزهای جداگانه ای را که بر سر من فریاد می زنند کاهش می دهد.

جزئیات باید در صورت مفید بودن در دسترس باقی بمانند. برای استقبال از من در بالای پله ها نیازی به همه جزئیات ندارم.

ثالثا، من مدرکی را به تکمیل می خواهم.

اگر دستیار بگوید ایمیلی ارسال شده است، باید بتوانم آن را ببینم. اگر می گوید چیزی منتشر شده است، من به لینک زنده نیاز دارم. اگر می گوید یک فایل تحویل داده شده است، من به فایل قابل استفاده و رکورد تحویل نیاز دارم.

این اثبات همچنین به جلوگیری از کارهای تکراری کمک می کند. سیستمی که آنچه را واقعا اتفاق افتاده به خاطر می‌آورد، می‌تواند از پیشنهاد عمل مشابه با علائم نگارشی کمی متفاوت خودداری کند.

چهارم، یک مسدود کننده باید خاص باشد.

"تمام نشدن" راز دیگری برای مدیریت به من می دهد. "فرم نیاز به پاسخ دارد که فقط شما می توانید ارائه دهید" به من تصمیم می دهد. «این جلسه مرورگر نمی‌تواند به حساب دسترسی پیدا کند» مشکل دسترسی را شناسایی می‌کند.

سوال بعدی این است که آیا چیز دیگری می تواند به جلو حرکت کند؟ یک پاسخ از دست رفته نباید هر بخش نامرتبط از یک پروژه را مسدود کند.

در نهایت، من می‌خواهم که سیستم نتایج را بشمارد.

واقعا چند زمین بیرون رفت؟ کدام پاسخ ها نیاز به پاسخ دارند؟ چه چیزی پذیرفته شده است؟ کدام محصولات به دست مشتری رسید؟ چه چیزی ناتمام می ماند؟

من به آن اعداد اهمیت می‌دهم، زیرا آن‌ها کاری را که من سعی در انجام آن داشتم توصیف می‌کنند. فهرستی باشکوه از اقدامات ممکن، تخیل سیستم را توصیف می کند.

این تغییرات نیاز به قضاوت دارد. بعضی روزها ضرب الاجل واقعی تری دارند. برخی از کارها چند دقیقه طول می کشد. دیگران به ساعات بی وقفه نیاز دارند. یک لیست کوتاه هنوز هم می تواند غیر واقعی باشد و یک چک لیست طولانی می تواند در داخل یک پروژه پیچیده مفید باشد.

هدف سیستمی است که به من کمک می کند تفاوت را ببینم.

هوش مصنوعی در اینجا می تواند فوق العاده مفید باشد. این می تواند سوابق را با هم تطبیق دهد، همپوشانی ها را پیدا کند، زمینه را حفظ کند و مراحل روتین را انجام دهد. اما به دستورالعمل هایی نیاز دارد که به پایان رساندن، بررسی و برقراری ارتباط صادقانه درباره آنچه باقی مانده است، پاداش دهد.

همچنین برای توقف تولید طرح دیگری در زمانی که اقدام مفید بعدی از قبل مشخص شده باشد، به مجوز نیاز دارد.

من هنوز یک دستیار می خواهم. من همچنان می‌خواهم فناوری کار را آسان‌تر و امکانات را بزرگ‌تر کند.

من فقط دوست دارم لیست کارهای من از استخدام متوقف شود.

نظرات بیان شده در نظرات Fortune.com صرفا نظرات نویسندگان آنها است و لزوما منعکس کننده نظرات و اعتقادات Fortune نیست.

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد