من ترفند جدید و هوشمندانه راه اندازی فراگیر Sonos را امتحان کردم - و آن انعطاف پذیری سینمای خانگی را که همیشه می خواستم ارائه می دهد

من مدتهاست که از طرفداران Sonos و رویکرد آن به صدای خانگی هستم. آپارتمان من قبلا با بلندگوهای شرکت پر شده است، از جمله دو سیستم سینمای خانگی برای فیلم و تلویزیون، و چند جفت استریو برای موسیقی. و در حالی که توانایی گروه بندی بلندگوها و پخش هر چیزی که می‌خواهم، در هر کجا که می‌خواهم، در حال حاضر بخش عمده‌ای از جذابیت است، من همیشه احساس می‌کردم جایی برای برداشتن یک قدم بیشتر وجود دارد.

بنابراین هنگامی که Sonos نوار صوتی Beam Ultra را در اوایل سال جاری معرفی کرد، در کنار ویژگی جدیدی که به بلندگوهای قابل حمل Play اجازه می‌دهد تا به‌عنوان صدای فراگیر پشتی عمل کنند، علاقه من به خوبی و واقعا برانگیخته شد.

من قبلا احساسات خود را در مورد Play کاملا روشن کرده ام، قبلا ادعا کرده بودم که می تواند تنها بلندگوی باشد که واقعا به آن نیاز دارید. توانایی آن در عملکرد به همان اندازه که در خانه انجام می دهد، آن را به یک پیشنهاد فوق العاده جذاب تبدیل می کند.

و اکنون، به لطف سیستم عامل جدید Sonos27، این تطبیق پذیری به سینمای خانگی نیز کشیده شده است. به جای اینکه یک جفت بلندگو را به وظایف دائمی فراگیر اختصاص دهید، می توانید به سادگی یکی را بردارید، آن را به اتاق دیگری ببرید و به طور مستقل از آن استفاده کنید، قبل از اینکه آن را به موقعیت اصلی خود برگردانید و دوباره به طور خودکار به سیستم بپیوندید.

این یک ایده ساده است، اما پتانسیل آن را دارد که اساسا نحوه استفاده افراد از بلندگوهای Sonos خود را تغییر دهد. و با توجه به اینکه Beam Ultra و یک جفت Plays را در گام‌های خود قرار داده‌ام، فکر می‌کنم این یکی از متقاعدکننده‌ترین پیشرفت‌های این شرکت در سال‌های اخیر است.

آن را برای من بازی کن، Sonos

(اعتبار تصویر: آینده / مکس لنگریج) یک جفت بلندگوی Sonos Play را می‌توان به‌عنوان صدای فراگیر پشتی با چندین نوار صوتی این شرکت، از جمله Arc، Arc Ultra، Beam (Gen 2) و Beam Ultra استفاده کرد. با توجه به اندازه بزرگتر و قابلیت‌های خروجی بیشتر مدل‌های Arc، من معتقدم که Plays نسبتا فشرده ممکن است ناهماهنگی کمی باشد، اما خوب است بدانید که به یک نوار صوتی خاص وابسته نیستید.

جفت کردن آنها با Beam کوچکتر برای من منطقی تر است، و در اتاق خواب من، این ترکیب به اندازه کافی محتاطانه است که جلب توجه نمی کند، در عین حال به اندازه کافی قدرتمند است که صدایی واقعا گسترده ارائه می کند که پیشرفت بزرگی نسبت به بلندگوهای داخلی تلویزیون من است.

البته، جذابیت واقعی این تنظیمات این است که Plays به طور دائم به وظایف محیطی وابسته نیستند. یکی را بردارید، آن را به اتاق دیگری ببرید و باید به طور خودکار از سیستم سینمای خانگی جدا شود و تبدیل به یک بلندگوی مستقل برای پخش موسیقی شود. آن را به موقعیت اصلی خود برگردانید و باید به طور یکپارچه به جای خود باز شود.

ایجاد این امکان، فناوری هوشمندانه ای است که در پشت صحنه کار می کند. یک شتاب‌سنج در داخل هر Play تشخیص می‌دهد که چه زمانی بلند شده و حرکت می‌کند، در حالی که فناوری موقعیت‌یابی Sonos از سیگنال‌های نزدیک به اولتراسونیک استفاده می‌کند که توسط میکروفون نوار صوتی دریافت می‌شود تا مشخص کند بلندگوها در یک اتاق هستند یا خیر. حتی می‌تواند تشخیص دهد که کدام بلندگو باید به‌عنوان صدای فراگیر پشتی چپ یا راست عمل کند، بدون اینکه مجبور باشید آنها را به صورت دستی اختصاص دهید.

حداقل، این نظریه است.

(اعتبار تصویر: آینده / مکس لنگریج) وقتی برای اولین بار این را آزمایش کردم، همه چیز طبق برنامه پیش نرفت. یکی از نمایشنامه‌ها را از اتاق خوابم به اتاق نشیمن بردم، اما متوجه شدم که هنوز صدا را از سیستم سینمای خانگی بازتولید می‌کند. این اتصال همچنین متناوب شد و صدا به جای اینکه بلندگو به حالت مستقل تغییر کند، به داخل و خارج می‌شود.

من در نهایت به ضربه زدن روی «توقف استفاده از Surrounds» در برنامه Sonos متوسل شدم، که به من اجازه داد به طور مستقل از Play استفاده کنم. اما وقتی آن را به اتاق خواب برگرداندم، به‌طور خودکار دوباره وصل نشد و برای انتخاب گزینه Start Using Surrounds به برنامه سفر کرد.

من که نمی خواستم منصرف شوم، مدتی بعد دوباره تلاش کردم. این بار، پس از انتقال همان نمایشنامه به اتاق نشیمن و چند ثانیه انتظار، صدایی شنیدم که تایید می‌کرد از راه‌اندازی سینمای خانگی قطع شده است. هر دو پخش، از جمله یکی که هنوز در اتاق خواب است، سپس به عنوان بلندگوهای مستقل در تنظیمات AirPlay من ظاهر شدند.

بازگرداندن اسپیکر به موقعیت اولیه اش به همین سادگی بود. یک نور سفید تنفسی نشان می‌دهد که موقعیت خود را نسبت به نوار صدا تعیین می‌کند و به دنبال آن همان صدای شنیداری که اتصال موفقیت‌آمیز را تأیید می‌کند. دقیقا به همین ترتیب، بدون اینکه مجبور باشم برنامه را لمس کنم، به انجام وظایف فراگیر در سمت چپ برگشته بود.

و این زمانی بود که جذابیت رویکرد جدید Sonos واقعا مورد توجه قرار گرفت. به جای یک جفت بلندگو که دائما به وظایف سینمای خانگی متعهد هستند، اکنون می‌توانم آن‌ها را در صورت نیاز در آپارتمانم جابه‌جا کنم، بدون اینکه سیستم را هر بار به صورت دستی پیکربندی کنم.

سیستم کوچک، صدای بزرگ

(اعتبار تصویر: آینده / مکس لنگریج) برای اینکه به سیستم تمرین مناسبی بدهم و بفهمم که محیط Play چقدر کمک کرده است، اولین نقطه تماس من باید صحنه تعقیب ماشین پنگوئن در بتمن باشد.

من به تنهایی با Beam Ultra شروع کردم و رک و پوست کنده از عملکرد آن شگفت زده شدم. با توجه به ابعاد جمع و جور ساندبار، مقیاس صدایی که تولید می کرد قابل توجه بود. صدای غرش موتور بت‌موبیل وزن قابل‌توجهی داشت، در حالی که میدان صوتی فراتر از محدودیت‌های فیزیکی میله بود. در واقع، به‌طور مؤثری ناپدید شد، به‌جای اینکه به نظر برسد صدا از یک بلندگوی زیر تلویزیون می‌آید، اتاق را پر می‌کرد.

شاید تاثیرگذارتر این بود که من از یک ساب ووفر جداگانه استفاده نمی کردم. حداقل در اتاق خوابم نیازی فوری به یکی احساس نمی کردم، وزن و قدرت باس همینطور بود. مسلما، یک اتاق نشیمن بزرگ‌تر می‌تواند داستان متفاوتی را بیان کند، و هرکسی که هوس صدای بیس عمیق و اتاق تکان دهنده دارد، احتمالا از اضافه کردن یک Sub Mini سود می‌برد.

با اتصال دو Plays به صورت فراگیر، و هر دو تنظیمات صدای فراگیر و ارتفاع در سطح پیش‌فرض 0، عملکرد حتی فراگیرتر شد. همانطور که بتمن و پنگوئن در امتداد بزرگراه حرکت می کردند، صدای کامیون ها و ماشین های عبوری از پشت موقعیت گوش دادن من پخش شد و حس قانع کننده تری از حضور در میانه صحنه ایجاد کرد.

کنجکاو بودم ببینم سیستم چقدر می‌تواند جلوتر برود، تنظیمات صدای فراگیر و ارتفاع را به +5 افزایش دادم. ارائه حتی بیشتر محصور شد، با افکت‌های کانال عقب مانند صدای بلند کردن بوق ماشین که تشخیص آن آسان‌تر می‌شود. و هنگامی که ماشین پنگوئن در چرخش قرار گرفت، سیستم کار متقاعدکننده‌ای را برای دنبال کردن هرج و مرج روی صفحه انجام داد و به من این احساس را داد که انگار درست در صندلی مسافر هستم.

از دیدن من خوشحال شدی؟ آینده / Max Langridge آینده / Max Langridge ترکیب Beam Ultra و Play جایگزین Arc و دو Sonos One در اتاق خواب من شده بود، بنابراین من مشتاق بودم که ببینم سیستم جدیدتر در مقایسه با سیستم قبلی خود چگونه است. من راه‌اندازی قدیمی‌تر را مجددا نصب کردم و با Arc به تنهایی شروع کردم.

بلافاصله افزایش قابل توجهی در خرخر کردن محض مشاهده شد، که با توجه به ابعاد بزرگتر و تعداد بیشتر درایورهای Arc، کاملا تعجب آور نبود. اما تفاوت آنطور که من انتظار داشتم چشمگیر نبود، به ویژه با توجه به اینکه Beam Ultra چقدر کوچکتر است.

این همچنین یادآور این بود که Sonos چقدر روند اضافه کردن محیط های قابل حمل را آسان کرده است. با Plays، من به سادگی می‌توانم «Use Surrounds» را انتخاب کنم و در عرض چند ثانیه، آنها به هم متصل می‌شوند و به‌طور خودکار موقعیت‌های چپ و راست خود را تعیین می‌کنند. Ones نیاز به فرآیند راه اندازی پیچیده تری داشت، از جمله اختصاص دستی هر بلندگو به کانال مربوطه خود.

بازگشت به همان صحنه از The Batman، این بار با Ones متصل، تفاوت اساسی تری را بین این دو سیستم نشان داد.

راه‌اندازی مبتنی بر Arc صدای بزرگ‌تر و معتبرتری تولید می‌کند، به‌ویژه با افزایش سطح تلویزیون فراگیر به +5. موتورهای خودرو وزن کم فرکانس بیشتری داشتند، در حالی که حرکت وسایل نقلیه در امتداد بزرگراه آسان‌تر بود زیرا صداها در اتاق پخش می‌شدند.

جایی که Beam Ultra به مقابله با آن پرداخت، در بازتولید فرکانس‌های بالاتر و دیالوگ‌ها بود. صداها واضح‌تر و متمایزتر از صدای Arc به نظر می‌رسیدند، در حالی که افکت‌هایی مانند صدای جیغ لاستیک‌ها بایت و وضوح بیشتری داشتند.

و در حالی که من معتقدم که Beam Ultra لزوما به یک ساب ووفر در یک اتاق کوچکتر نیاز ندارد، مقایسه نشان داد که Arc در مورد وزن بیس کامل یک مزیت دارد.

در نهایت، هر دو سیستم تجربه صدای فراگیر کاملا لذت بخش و قانع کننده ای را ارائه کردند. راه‌اندازی مبتنی بر Arc از نظر مقیاس و قدرت فرکانس پایین برتری داشت، اما Beam Ultra و Plays ثابت کردند که یک سیستم نسبتا جمع‌وجور همچنان می‌تواند یک عملکرد سینمایی جدی ارائه دهد.

یک سیستم سینمای خانگی با یک تفاوت

(اعتبار تصویر: آینده / مکس لنگریج) با قیمت 1297 دلار / 1297 پوند / 2097 دلار استرالیا برای Beam Ultra و دو Play، این مطمئنا ارزان ترین راه برای آوردن صدای فراگیر به خانه شما نیست. در واقع، بسته فراگیر Beam Ultra و Era 100 خود Sonos هزینه کمتری دارد (1112 دلار / 1097 پوند / 1705 دلار استرالیا)، و همانطور که مقایسه من با Arc and Ones نشان داد، یک تنظیم معمولی می تواند صدای قابل توجه تری ارائه دهد.

اما من می‌توانم استدلال کنم که تمرکز صرف بر روی قیمت پذیرش، یا حتی عملکرد فراگیر کامل، هدف از آنچه Sonos در اینجا به دست آورده است را از دست می‌دهد.

چون وقتی فیلمی تماشا نمی‌کنم یا برنامه‌های تلویزیونی مورد علاقه‌ام را دنبال نمی‌کنم، لزوما نیازی به دو بلندگو ندارم که پشت سرم بنشینند و کاری انجام ندهند. با این تنظیمات، می‌توانم آنها را بردارم و به هر کجا که بخواهم ببرم، چه در اتاق دیگری برای موسیقی پس‌زمینه یا بیرون از خانه برای جمعی با دوستان.

و از آنجایی که Plays هم اتصال Wi-Fi و هم بلوتوث را ارائه می دهد، به همان اندازه که من را در خارج از خانه همراهی می کنند، به عنوان بخشی از یک سیستم Sonos چند اتاقه راحت هستند.

در واقع، من دو سیستم را در یک سیستم دریافت می‌کنم: یک راه‌اندازی سینمای خانگی همه‌جانبه زمانی که آن را بخواهم، و یک جفت بلندگوی بی‌سیم قابل حمل واقعی، زمانی که نمی‌خواهم.

برای من، ارزش واقعی در اینجاست. Sonos فقط سیستم های سینمای خانگی خود را انعطاف پذیرتر نکرده است. این خود بلندگوها را مفیدتر کرده است. و با تجربه این که چگونه این دو نقش می توانند به طور یکپارچه با هم کار کنند، این ویژگی است که به سختی می توانم آن را رها کنم.