من در آمریکا بزرگ شدم و شوهرم در بریتانیا بزرگ شد. در اینجا 15 تفاوت وجود دارد که ما را شگفت زده می کند.

من در ایالات متحده بزرگ شدم، اما شوهرم در بریتانیا بزرگ شد. ما متوجه تفاوت‌های زیادی در فرهنگ‌هایمان شده‌ایم، از جمله ایده‌مان درباره اینکه معمولا «پنکیک» چیست. آی استوک، لیا رایرسون من در ایالات متحده بزرگ شدم و شوهرم در بریتانیا بزرگ شد - ما تفاوت های زیادی را متوجه شده ایم.

در بریتانیا، تخم‌مرغ‌ها در یخچال نگهداری نمی‌شوند و با سفارش یک قهوه آن چیزی که در ایالات متحده دریافت می‌کنید، به شما نمی‌رسد.

چیزهایی که برای من در ایالات متحده عادی است، در بریتانیا نیست، مانند جشن گرفتن هالووین یا دادن انعام به بارمن ها. من در ساحل شرقی ایالات متحده به دنیا آمدم و بزرگ شدم. پس از نقل مکان به اسکاتلند در پاییز 2017، با شوهرم آشنا شدم و برای چندین سال به عنوان یک مهاجر در بریتانیا زندگی کردم.

بزرگ شدن در فرهنگ‌های جداگانه به این معنی است که ما مجبور شده‌ایم تفاوت‌های زیادی را در عادات، انتظارات و جهان بینی‌های روزمره‌مان دنبال کنیم.

در اینجا چند مورد از شگفت‌انگیزترین تفاوت‌های زندگی در ایالات متحده و بریتانیا، همانطور که من و شریک زندگیم تجربه کرده‌ایم، آورده شده است:

شریک من فکر می کند عجیب است که سرورها کارت اعتباری شما را در برخی از رستوران های ایالات متحده می گیرند.

ESB Professional/Shutterstock

اولین باری که من و شوهرم با هم در یک رستوران آمریکایی غذا خوردیم، وقتی سرور کارت اعتباری او را برداشت تا بعد از غذا آن را بکشد، نگران شد.

او همچنین از نیاز به امضای رسید کاملا گیج شده بود، که ظاهرا در انگلستان معمول نیست.

در رستوران های انگلستان، سرور معمولا کل دستگاه کارت را روی میز شما می آورد. در حالی که آنها نظارت می‌کنند، شما کارت خود را وارد می‌کنید و قبل از گرفتن رسید و خروج، از هر درخواست روی صفحه پیروی می‌کنید.

اگرچه شوهرم فکر می‌کند که برداشتن کارت مشتری بعد از صرف غذا یک خطر امنیتی است - کسی می‌تواند اطلاعات کارت شما را خارج از دید کپی کند - من ترجیح می‌دهم کارتم را به سادگی به یک سرور بسپارم و به او اجازه بدهم بقیه کارها را انجام دهند.

فعالیت‌های پاییزی، مانند خرچنگ‌ها و «نیز برگی» برای شوهر اسکاتلندی من کاملا بیگانه است.

مارک ویلسون / گتی ایماژ

وقتی در نیوانگلند بزرگ شدم، جایی که اکتبر اساسا جشن یک ماهه ادویه کدو تنبل و چیدن سیب است، وقتی متوجه شدم که بقیه دنیا پاییز را به یک شکل نمی پرستند، شگفت زده شدم.

شوهر من کاملا از این ایده که به طور فعال برنامه هایی برای تحسین شاخ و برگ های پاییزی تهیه کند گیج شده است. وقتی برای اولین بار توضیح دادم که برخی از مردم در ایالات متحده فقط برای تماشای تغییر برگ ها به پیاده روی یا رانندگی می روند، او نمی توانست خنده اش را متوقف کند.

وقتی به این موضوع اشاره کردم که اغلب به آن "نگاه کردن برگ" می گویند، او تقریبا سقوط کرد.

او همچنین با مفهوم رفتن به hayrides ("کجا می روی؟ چرا باید هزینه آن را بپردازی؟")، رانندگی به مزرعه برای چیدن کدو تنبل، یا گم شدن در پیچ و خم ذرت گیج شده است.

هالووین در ایالات متحده بسیار مهمتر از انگلستان است.

جو رادل/گتی ایماژ

هالووین یکی از تعطیلات مورد علاقه من است و در ایالات متحده یک معامله بزرگ است. من عاشق تزیینات، ماراتن های فیلم های ترسناک و غذاهای فصلی هستم.

و بنابراین، از اینکه متوجه شدم مجموع روح هالووین در شهر اسکاتلندی ما به یک بروشور تبلیغاتی یک ساعت داستان شبح آور کودکان در کتابخانه و یک سطل خلوت کدو تنبل غمگین در سوپرمارکت تبدیل شده است، ناراحت شدم.

شوهرم انعام دادن به ساقی ها و خرید نوشیدنی های خودت از یک بار برای شوهرم عجیب است.

bogdanhoda/Shutterstock

بریتانیا به خاطر "فرهنگ میخانه" یا معاشرت و نوشیدنی اجتماعی که در بارها و بارهای دنج آن اتفاق می افتد مشهور است.

اگرچه خرید یک دور نوشیدنی در ایالات متحده یک عمل سخاوتمندانه اختیاری است، اما در بریتانیا یک روش استاندارد است. اعضای یک گروه مسئولیت هر دور را بر عهده خواهند داشت و رد شدن از نوبت شما بی ادبانه تلقی می شود.

اگرچه من قطعا می‌توانم مزایای انتخاب یک عضو گروه شما را برای مبارزه در یک بار شلوغ ببینم، اما روش آمریکایی خرید مستقل نوشیدنی به این معنی است که شما می‌توانید با سرعت خودتان مصرف کنید و مجبور نیستید نوشیدنی‌های دوستانتان را دنبال کنید.

صحبت از برگه ها شد، باز کردن یک برگه در یک بار در بریتانیا تا حدی غیرعادی است، مگر اینکه یک فرد معمولی واقعی باشید. انعام دادن نیز استاندارد نیست، اگرچه مطمئنا از آن استقبال می شود.

میهن پرستی روزمره برای شوهرم کمی عجیب است.

عکس جف رابرسون/AP

یکی از چیزهای مهمی که از زندگی در خارج از کشور و ازدواج با کسی که در ایالات متحده بزرگ نشده آموخته ام این است که میهن پرستی آشکار و اتفاقی یک چیز آمریکایی است.

اگر شما پرچم آمریکا را بیرون از خانه خود به اهتزاز درآورید یا با کلاه بیسبال قرمز، سفید و آبی برای صرف ناهار حاضر شوید، احتمالا اکثر مردم ایالات متحده مژه نمی زنند.

به علاوه، موسیقی محبوب در ایالات متحده اغلب دارای اشعاری است که به آمریکایی بودن خود افتخار می کند، و بسیاری از اتومبیل ها با برچسب های سپر میهن پرستانه پوشانده شده اند.

میهن پرستی در بریتانیا متفاوت است، حداقل در مناطق شهری که من در آن زندگی کرده ام. در تجربه من، پوشیدن یک تی شرت میهن پرستانه به عنوان لباس روزمره یا به اهتزاز درآوردن پرچم اسکاتلند روی چمن جلویی شما غیرعادی خواهد بود.

شما ممکن است پرچم اسکاتلند را در یک بازی راگبی به اهتزاز در آورید، اما من و شریکم متوجه شده ایم که مردم در بریتانیا به اندازه بسیاری از آمریکایی ها به "انجام" میهن پرستی علاقه ندارند.

داشتن پریزهای برق یا کلیدهای برق در حمام شریک زندگی من را می ترساند.

شاتر استاک

در ایالات متحده، سشوار کردن موهای خود یا شارژ مسواک برقی خود در حمام کار مهمی نیست.

اما در بریتانیا، اینها به نظر اتفاقات نادری هستند. به دلایل ایمنی، شما مجاز به داشتن پریز برق در حمام خود نیستید، مگر اینکه در فاصله معینی از وان یا دوش قرار داشته باشند، که همیشه در فضاهای کوچک امکان پذیر نیست.

من مطمئن هستم که دستورالعمل‌های ایمنی برای نصب پریز برق در حمام‌ها در ایالات متحده نیز وجود دارد، اما بر اساس شیوع پریزها در این فضاها، به نظر می‌رسد سخت‌گیری آنها بسیار کمتر است.

دوش برقی در بریتانیا عادی است، اما من هرگز در ایالات متحده ندیده ام.

شاتر شوک

علیرغم ممنوعیت (نوعی) بریتانیا در مورد پریزهای برق یا کلیدهای روشنایی در حمام، داشتن یک واحد دوش برقی درست در دکه دوش معمول است.

این واحدها آب را با برق گرم می کنند، بنابراین حتی اگر دیگ بخار شما خراب شود، همچنان آب گرم زیر دوش خواهید داشت. شما یک دکمه را فشار می دهید تا آنها را روشن کنید، و آنها معمولا شامل یک سر دوش و شماره گیری دما هستند.

من تا زمانی که نقل مکان کردم خیلی با اینها آشنا نبودم، زیرا اینها معمولا طبق قوانین ساختمان ایالات متحده مجاز نیستند.

شوهرم گفته است که برای تمیز کردن بسته‌های غذا در غذاخوری‌های معمولی در ایالات متحده فشار بیشتری نسبت به بریتانیا احساس می‌کند.

رویترز/ وینسنت کسلر

در ایالات متحده، دور ریختن زباله های خود و برگرداندن سینی خود در یک کافه معمولی یا رستوران فست فود، امری طبیعی است - و ایجاد آشفتگی برای تمیز کردن کارمندان معمولا مورد انتقاد قرار می گیرد.

در بریتانیا، به نظر می‌رسد که پذیرفتنی‌تر برای غذاخوری‌ها این است که بسته‌بندی‌های غذا، لیوان‌های نوشیدنی و سینی‌های خود را برای جمع‌آوری کارمندان کنار میز بگذارند.

هر چند که دنبال خودت بدون توجه به جایی که هستی قدردانی می‌شود، شوهرم اذعان می‌کند که وقتی به ایالات متحده می‌رویم فشار اجتماعی بیشتری برای پاک کردن جدول خود احساس می‌کند.

شوهرم وقتی من یک "قهوه معمولی" می خواهم گیج می شود.

جو رادل/گتی ایماژ

من با این تصور بزرگ شدم که قهوه قطره‌ای دم‌آوری شده - نوعی که بسیاری از آمریکایی‌ها در دستگاهی در آشپزخانه یا اتاق استراحت درست می‌کنند - نوع استاندارد و پایه قهوه است. در ایالات متحده، ممکن است اینطور باشد، اما در بریتانیا اینطور نیست.

شوهرم نوشیدنی های قهوه بر پایه اسپرسو را امری عادی می داند. در یک رستوران یا کافه در بریتانیا "فقط قهوه" را بخواهید، و احتمالا از شما پرسیده می شود که منظورتان چه نوع قهوه ای است.

در واقع، اکثر جاهایی که من در بریتانیا غذا خورده ام، حتی قهوه قطره ای یا فیلتری تهیه نمی کنند. اگر قهوه سیاه بخواهید، معمولا یک Americano سرو می شود که یک شات اسپرسو در آب داغ است.

زمانی که ما در ایالات متحده بوده ایم، سردرگمی نوشیدنی مشابهی اتفاق افتاده است، و شوهرم "چای معمولی" می خواهد. در بریتانیا، «چای» مخفف رایج چیزی است که مردم ایالات متحده آن را چای سیاه یا صبحانه می نامند.

در بریتانیا چای بخواهید، و از شما پرسیده می شود که آیا شیر می خواهید یا شکر. در ایالات متحده، احتمالا از شما پرسیده می شود که چه نوع چای را ترجیح می دهید.

اگر یک پنکیک در بریتانیا سفارش دهید، احتمالا چیزی که بسیاری از آمریکایی ها به نام کرپ می شناسند، دریافت خواهید کرد.

اریک گلن / شاتر استوک

با سفارش پنکیک در بریتانیا بشقاب چیزی از آنچه که بسیاری در ایالات متحده آن را کرپ می نامند برای شما به ارمغان می آورد. اینها پنکیک های نازک و کاغذی هستند که بسته به نحوه تهیه آنها می توانند شیرین یا شور باشند.

اگر انبوهی از پنکیک های کرکی و بالشی می خواهید، باید پنکیک های «آمریکایی» را بخواهید. با این حال، در تجربه من، شانس شما برای سرو کردن آنها با شربت افرا واقعی کمتر از کرپ است.

جالب اینجاست که من فروشگاه‌های مواد غذایی بریتانیا را نیز دیده‌ام که بسته‌هایی از پنکیک‌های مینیاتوری و از پیش پخته شده به سبک آمریکایی را می‌فروشند که گاهی اوقات با شربت از قبل خیس می‌شوند.

تخم مرغ هایی که در فروشگاه های مواد غذایی انگلستان فروخته می شوند معمولا مانند ایالات متحده در یخچال نگهداری نمی شوند.

آی استوک

حتی پس از سال‌ها زندگی در بریتانیا، باز هم قدم زدن در کنار قفسه‌های تخم‌مرغ‌های بدون یخچال در یک فروشگاه مواد غذایی در یک روز گرم تابستان کمی ناراحت‌کننده بود.

در ایالات متحده، تخم‌ها اغلب شسته می‌شوند و این فرآیند یک پوشش خارجی محافظ به نام کوتیکول را از بین می‌برد که تصور می‌شود به جلوگیری از آلودگی باکتریایی کمک می‌کند. سپس تخم‌ها در یخچال نگهداری می‌شوند تا بهتر از آلوده شدن آنها به باکتری‌های مضر جلوگیری شود.

تخم مرغ در بریتانیا در دمای اتاق فروخته می شود زیرا قبل از فروش شسته نمی شود.

من همچنین دریافته ام که تخم مرغ های قهوه ای در بریتانیا بسیار رایج تر از تخم مرغ های سفید هستند. شوهرم در ابتدا تصور می‌کرد که خواربارفروشی‌های ایالات متحده فقط تخم‌مرغ‌های سفید می‌فروشند، زیرا تخم‌مرغ‌هایی هستند که او همیشه در برنامه‌های تلویزیونی و فیلم‌های آمریکایی استفاده می‌کنند.

بریتانیا در زمینه انرژی های تجدیدپذیر در ایالات متحده پیشتاز است، اما پلاستیک اضافی در همه جا در فروشگاه های مواد غذایی وجود دارد.

مت کاردی/گتی ایماژ

برای اولین بار از دهه 1800، بریتانیا از انرژی های تجدیدپذیر بیشتر از سوخت های فسیلی استفاده می کند. در مقابل، کمتر از 25 درصد انرژی ایالات متحده از منابع تجدیدپذیر تامین می شود.

با توجه به این پیروزی زیست محیطی، من همیشه از اینکه می بینم هنوز چقدر از بسته بندی های پلاستیکی اضافی در فروشگاه های مواد غذایی بریتانیا استفاده می شود، شوکه می شوم.

در بریتانیا، دیدن بسته بندی پلاستیکی در اطراف تکه های محصول، مانند موز، سر کاهو و سیب، غیرمعمول نیست. ظروف پلاستیکی بیشتر از جعبه های مقوایی برای نگهداری اقلامی مانند توت، آلو و هلو استفاده می شود.

ایالات متحده مطمئنا از بسته بندی های زیادی استفاده می کند، اما فروشگاه های مواد غذایی اغلب کیسه های پلاستیکی اختیاری برای محصولات دارند.

مراقبت های پزشکی در بریتانیا رایگان است، اگرچه اغلب با زمان انتظار طولانی تر همراه است.

گتی ایماژ/کریستوفر فرلانگ

در ایالات متحده، مراقبت های پزشکی رایگان نیست، اگرچه چند طرح بهداشتی دولتی ویژه وجود دارد که از گروه های خاصی مانند خانواده های کم درآمد و افراد مسن حمایت بیمه ای می کند.

در بیشتر موارد، کسانی که در ایالات متحده هستند تا حدی مراقبت های بهداشتی خود را از طریق کارفرمای خود پوشش می دهند.

مراقبت‌های پزشکی در بریتانیا توسط خدمات بهداشت ملی (NHS) ارائه می‌شود و بودجه آن توسط دولت و برای همه ساکنان رایگان است.

در بریتانیا، غیرعادی نیست که تمام زندگی خود را بدون پرداخت یک قبض پزشکی بگذرانید.

اگرچه مراقبت‌هایی که تحت NHS در حین زندگی در اسکاتلند دریافت کردم، کیفیت بالایی داشت، هم من و هم همسرم متوجه شده‌ایم که زمان انتظار برای قرار ملاقات و درمان تحت NHS بسته به شرایط می‌تواند بسیار متفاوت باشد.

در آوریل 2018، من دچار یک مشکل سلامتی غیرتهدید کننده زندگی شدم که نیاز به قرار ملاقات با یک متخصص داشت. من در لیست انتظار قرار گرفتم و در نهایت در ژانویه 2019، نزدیک به یک سال و نیم بعد، دیده شدم.

در مقابل، زمانی که شوهرم در سال 2018 با یک مشکل جدی سلامتی تشخیص داده شد، او را برای معالجه آوردند و در عرض 24 ساعت به مراقبت ادامه دادند.

نکته مثبت، در بریتانیا، هیچ دسته ای از فرم های بیمه برای پر کردن یا ادعایی برای پیمایش وجود ندارد.

اگر در انگلستان جراحی می کنید، ممکن است لازم باشد بالش و داروی ضد درد خود را همراه داشته باشید.

شاتر استاک

هنگام برنامه ریزی یک عمل جزئی از طریق NHS در اسکاتلند، از دستورات یک پرستار مبنی بر آوردن بالش و ایبوپروفن خودم به بیمارستان شگفت زده شدم. این چیزی است که هرگز در ایالات متحده از من خواسته نشده است.

شوهرم تأیید کرد که عمدتا به دلیل ماهیت NHS که توسط مالیات دهندگان تأمین می شود، گاهی اوقات بیماران تشویق می شوند که لوازم اولیه خود را از خانه بیاورند.

این یک هنجار در همه جا در بریتانیا نیست، و سیاست ها می تواند بسته به بیمارستان متفاوت باشد، اما بی سابقه نیست.

شریک زندگی من فکر می کند غیرعادی است که مردم باید برای داروی نسخه ای در ایالات متحده هزینه کنند.

کریستال کاکس/Business Insider

در اسکاتلند، داروهای نسخه‌ای برای همه از سال 2011 رایگان است. انگلستان تنها بخشی از بریتانیا است که هنوز برای نسخه‌های NHS هزینه می‌گیرد. طبق قانون، شما می توانید حدود 10 پوند یا حدود 13 دلار برای هر نسخه در انگلستان دریافت کنید.

در مقابل، طبق داده‌های سازمان همکاری اقتصادی و توسعه، یک آمریکایی متوسط ​​می‌تواند سالانه بیش از 1000 دلار برای خرده‌فروشی‌های دارویی خرج کند.

در بریتانیا، گرفتن یک نسخه برای یک ماه دارو بدون کشیدن کارت بیمه سلامت یا باز کردن کیف پولم، اغلب غیرواقعی به نظر می رسید. برای شوهرم، نیاز ساکنان ایالات متحده به پرداخت هزینه داروهای ضروری به همان اندازه غیرعادی است.

این داستان در ابتدا در 22 اوت 2022 منتشر شد و آخرین بار در 18 سپتامبر 2026 به روز شده است.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید