من در شبکه های اجتماعی درباره خرید خانه، ازدواج یا بارداری خود پستی ندادم. لحظه ها را معنادارتر می کرد.

نویسنده که همراه با همسرش و فرزندشان نشان داده شده است، ترجیح داد در مورد نقاط عطف زندگی بزرگ در رسانه های اجتماعی پست نکند. با حسن نیت از Renate Flanagan. وقتی دوستانم قبل از انتشار اخبار مهم در رسانه های اجتماعی به من می گفتند همیشه احساس خاصی داشتم.

وقتی نوبت به اشتراک گذاشتن برخی نقاط عطف رسید، ترجیح دادم این کار را حضوری یا تلفنی انجام دهم.

برای من، در آغوش گرفتن خیلی بهتر از لایک گرفتن در یک پست است. سال ها پیش از یکی از دوستانم با من تماس گرفت. او با صدای بلند گفت: "شگفت انگیزترین اتفاق افتاد، ما نامزد کردیم!" او به من گفت که چگونه دوست پسرش خواستگاری کرده است. آنها آنقدر زوج دوست داشتنی و سازگار هستند، من نمی توانستم برای آنها خوشحال باشم. چند روز بعد، تصویر را در اینترنت دیدم، انگشت او با یک حلقه الماس عتیقه، میراث مادربزرگ نامزدش، درست همانطور که از طریق تلفن به من گفته بود.

در طول سال‌ها، گاهی اوقات از طرف یکی از دوستانم پیامی دریافت می‌کردم که می‌گفت: «بیا جلوی خودمان را بگیریم». سپس زمانی را برای ملاقات تعیین می‌کردیم، یا اگر خیلی دور از هم زندگی می‌کردیم، یک تماس تلفنی داشتیم. گاهی اوقات، این خبر خوشحال کننده بود، مانند بارداری یا یک قدم بزرگ در یک رابطه. زمان‌های دیگر، غم‌انگیز بود، طلاق، از دست دادن شغل، وضعیت سلامتی غم‌انگیزی.

گاهی اوقات می‌دیدم که دوستانم بعدا در شبکه‌های اجتماعی پست می‌کنند، بعد از اینکه قبلا به من گفته بودند. هر بار احساس افتخار می کردم که آنها مستقیما با من تماس گرفتند. من احساس خاصی داشتم که آنها می‌خواستند مطمئن شوند که من می‌دانم در زندگی آنها چه می‌گذرد، و نه اینکه فقط در شعاع انفجار یک پست رسانه اجتماعی هستم.

وقتی نوبت من شد، ارتباطات شخصی را در اولویت قرار دادم

سال 2023 برای من بزرگ بود. در آغاز سال، من و دوست پسرم یک خانه آخر هفته در کوه خریدیم. در آن بهار، در آن خانه آخر هفته، زیر آسمان پر ستاره از من خواستگاری کرد. ما هر دو در اواسط دهه 30 خود بودیم و مشتاق تشکیل خانواده بودیم. آن تابستان، با یک مراسم صمیمی در همان مکانی که سه سال قبل اولین قرارمان را داشتیم، فرار کردیم. در پاییز، این خبر خوب را با خانواده و دوستان به اشتراک گذاشتیم که منتظر اولین فرزندمان هستیم.

من این وسوسه را احساس کردم که همه خوشبختی هایم را با تصاویر پخش شده در سراسر وب جهانی به اشتراک بگذارم. اما به جای عکس به دوستانم پیام دادم. گفت: «بیا دور هم جمع شویم» یا «بیا با هم تماس بگیریم». وقتی نویسنده و شوهرش خانه جدیدی خریدند، این خبر را شخصا با دوستان و خانواده به اشتراک گذاشتند. با حسن نیت از Renate Flanagan. به‌جای انتشار تصویری اساسی از ما که مجموعه‌ای از کلیدها را جلوی خانه‌ای در دست گرفته‌ایم، به دوستانمان درباره خرید یک خانه برای تعطیلات با نوشیدنی گفتیم.

"ما نمی توانیم برای دیدن آن صبر کنیم!" آنها فریاد زدند و ما به نشانه جشن لیوان هایمان را با هم به هم زدیم.

وقتی با دوستی که مدتی بود ندیده بودم ملاقات کردم، وقتی برق الماس نظرش را جلب کرد، او دستم را در اواسط بغل گرفت. یکی دیگر از دوستان یک هدیه خانه داری آورده است. او نگاهی اجمالی به تصویر سونوگرافی دانه دانه روی یخچال انداخت. او در حالی که اشک های خوشحالی اش را نگه داشت گفت: "بچه ها برای شما خیلی خوشحالم."

در آغوش گرفتن "لایک" یا شکلک قلب را هر روز از بین می برد

در آن سال در مدت کوتاهی خیلی اتفاقات افتاد. وقتی با دوستانی که چند ماه بود ندیده بودیم همکلاس شدیم، پاسخ به "خب، چه خبر با شما؟" گاهی اوقات به این می رسید که "خانه خریدیم و نامزد کردیم و حالا ازدواج کرده ایم و بچه دار می شویم!"

هر بار که چیزهای خاصی را که در زندگی ام اتفاق می افتاد به اشتراک می گذاشتم، دوباره شادی را از طریق شخص مقابل تجربه می کردم. آن لحظات خاطراتی را به وجود آوردند که من هرگز از ارسال پست آنلاین آن را نداشتم. انتظار برای به اشتراک گذاشتن اخبار به صورت حضوری با افرادی که دوستشان دارم، و دیدن واکنش آنها، بیش از هر تعداد "لایک" برای یک پست، اندورفین ترشح کرد.

فناوری به من کمک کرده است که با خانواده و دوستانم در سراسر کشور و جهان در ارتباط باشم. به این نتیجه رسیده‌ام که اشتراک‌گذاری فراز و نشیب‌های زندگی با افرادی که دوستشان دارم، در صورت امکان حضوری، یا اگر نه، با تماس، بهترین راه برای حفظ ارتباط است.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید