من دقیقا به هیچ چیز تعلق ندارم. به نحوی خوب»

فرانچسکو توریسی، نوازنده پیانو، نوازنده چند ساز و «چند زبان موسیقی» در تورین از پدر و مادری سیسیلی به دنیا آمد – و بزرگ شد که به هیچ یک از این دو کشور تعلق نداشت.

در کودکی در شهر زادگاهش، جایی که پدربزرگ و مادربزرگ مادری‌اش هنوز در خانه به زبان سیسیلی صحبت می‌کردند، او را به‌عنوان «ترونه» مورد تمسخر قرار می‌دادند، توهینی برای ایتالیایی‌های جنوبی که تقریبا به عنوان «شخص زمین» ترجمه می‌شود – در واقع یک کشاورز فقیر یا دهقان عقب مانده.

در تابستان‌ها با خانواده‌اش در سیسیل، او با سرنوشت مشابهی روبرو می‌شد: بچه‌های محلی با تشخیص لهجه شمالی‌اش، او را به‌عنوان «پولتون» یا «کسی که روی پولنتا زندگی می‌کند» مسخره می‌کردند، توهینی که حاکی از درشتی و بی‌فرهنگی خاصی بود.

از بسیاری جهات، تجربیات دوران کودکی توریسی در سراسر زندگی شخصی و موسیقیایی او تکرار شده است. او اکنون 48 ساله است و 20 سال است که در ایرلند زندگی می‌کند، هرچند همانطور که در یادداشت‌های لاینر مهاجرت‌های شمالی، آلبوم پیانوی پانورامیک خود از سال 2018 نوشت: «مانند هر مهاجر دیگری در جهان، من دیگر به جایی که از آن آمده‌ام تعلق ندارم و هرگز به طور کامل به جایی که می‌روم تعلق نخواهم داشت.»

موسیقی باز و برابری طلب توریسی نیز به همین ترتیب بی ریشه است و بین طبقه بندی ها گیر کرده است. او به همان اندازه در خانه با اجرای موسیقی جاز، باروک و اولیه، موسیقی سنتی ایرلندی، فولک مدیترانه، و موسیقی بالکان، ترکی و عربی، علاقه‌مند به کاوش در ارتباط بین این فرم‌های متفاوت است، نه فقط در عناصری مانند بداهه‌نویسی، ملودی، کنترپوان، تکرار و ریتم، بلکه از نظر فرهنگی و تاریخی نیز. طیف بی نظیر سازهایی که او می نوازد نیز کنجکاوی حریصانه و رویکرد صفحه عریض او را منعکس می کند.

توریسی علاوه بر پیانو، آکاردئون، هارپسیکورد و ارگ، بر روی تنبورهای مختلف، درام‌های قاب و سازهای کوبه‌ای دستی و همچنین گیتار، عود، بانجو و ماندولین موسیقی می‌سازد. او یک ارکستر تک نفره sui generis است، نمونه ای از این ایده که موسیقی می تواند فراتر از طبقه بندی وجود داشته باشد، که لازم نیست فقط یک چیز باشد.

توریسی با انگلیسی بی عیب و نقص خود می گوید: «منظورم این است که زبان همه این ژانرها و سازها متفاوت است. ما در اتاق نشیمن خانه او در گری استونز، در کو ویکلو نشسته‌ایم، دور تا دور سی‌دی، تجهیزات Hi-Fi باکیفیت، یک پیانوی بزرگ شیگرو کاوای و چندین ساز زهی و جعبه‌هایشان را احاطه کرده‌ایم.

"مثل صحبت کردن به انگلیسی و ایتالیایی است: من می توانم هر دو را یاد بگیرم، و خودم را به هر دو بیان کنم، و همچنان خودم باشم. با این حال، با زبان های موسیقی زیادی آشنا شده ام، که برای مدت طولانی با آن ها دست و پنجه نرم می کنم: "در واقع چه کاری انجام می دهم؟" و سپس متوجه شدم که این به آن ایده اصلی برمی گردد: من دقیقا به هیچ چیز تعلق ندارم.

و من سعی می‌کنم در هر کاری که انجام می‌دهم این داستان را بگویم.» عدم وابستگی به یک ساز، سبک یا ارتدکس باعث شده است که توریسی طیف قابل توجهی از آلبوم‌ها را به‌عنوان رهبر و هم‌رهبر منتشر کند که همگی کاملا متفاوت هستند و با تعداد زیادی از همکاران و هم‌سفران خلق شده‌اند، از کیت الیس، نوازنده ویولن سل ایرلندی گرفته تا ترومپت‌زن ایتالیایی، Fulvio Loboian Sigurmmertà.

او همچنین در دو آلبوم دونفره با خواننده، ترانه‌سرا، بانجو و نوازنده کمانچه آمریکایی، ریانون گیدنز ظاهر شده است، که دومین آلبوم، با نام مناسب آنها مرا به خانه می‌خوانند، برنده جایزه گرمی ۲۰۲۲ بهترین آلبوم فولکلور شد. علاوه بر این، توریسی با L’Arpeggiata، گروه موسیقی اولیه محبوب و پیشرو کریستینا پلوهر ارتباط طولانی داشته است.

اخیرا، او به گروه Silkroad، گروه موسیقی چندملیتی که توسط ستاره‌دار آمریکایی یویو ما تأسیس شده و اکنون توسط گیدنز رهبری می‌شود – که در ایرلند، در لیمریک زندگی می‌کند، پیوست و تقریبا هفت سال، تا سال 2024، هم شریک موسیقی و هم شریک زندگی توریسی بود. او پیش از این با مجسمه‌ساز سنگی ایرلندی هلن اوکانل ازدواج کرده بود. آنها یک دختر با هم دارند

او می‌گوید: «من فکر می‌کنم نحوه عملکرد مغز عصبی من این است که همیشه در تلاش برای یافتن الگوها است. "همچنین به این معنی است که من واقعا در مورد چیزی وسواس دارم و می خواهم همه چیز را در مورد آن یاد بگیرم. اما وقتی به جایی می رسم که واقعا می توانم آن کار را انجام دهم، همیشه به چیز دیگری علاقه مند می شوم.

با این حال، روشی که در موسیقی جاز و کلاسیک به شما یاد می‌دهند این است که باید در ساز خود استاد باشید، این یک عمر فداکاری است، و برای مدت طولانی از اینکه در همه حرفه‌ها زیاده‌روی می‌کنم ناامید می‌شدم. گاهی فکر می‌کردم باید ترک کنم و همه چیز را از طریق یک ساز انجام دهم - پیانو یا گیتار یا هر چیز دیگری.» توریسی می‌گوید زمانی که کار با گیدنز را آغاز کرد، یک عید بود.

او می‌گوید: «از آنجایی که او به‌عنوان یک خواننده اپرا و سپس به‌عنوان یک نوازنده فولک آموزش دید، و از آنجایی که او انواع مختلفی از موسیقی را نیز می‌نواخت، ریانون تنها نوازنده‌ای است که تا به حال دیده‌ام که می‌توانم تمام ژاکت‌های مختلف موسیقی‌ام را بپوشم و کاملا خودم باشم».

"این اولین باری بود که فهمیدم فضایی وجود دارد که می توانم همه چیزهایی باشم که به نوعی در من زندگی می کند. شروع کردم به درک چیزها و متبلور شدن از آنچه هستم." او توسط والدینی بزرگ شد که شاید علاقه زیادی به موسیقی نداشتند اما مشوق و سختکوش بودند. پدرش، اورلاندو، از «خانواده‌ای بسیار متواضع» می‌آمد و اغلب در کودکی گرسنه می‌ماند، اما با ورود به دانشگاه در پالرمو «خود را از هیچ ساخت». او بعدا یک شرکت نرم افزار کامپیوتری موفق راه اندازی کرد.

مادر فرانچسکو، نینا، در یک شرکت تلفن در تورین استخدام شد. پس از به دنیا آمدن خواهر بزرگترش، او در خانه کار می کرد.

در 11 سالگی، فرانچسکو در مدرسه درس موسیقی داشت و در خانه با پیانو شروع به نودل زدن کرد. مادرش با دیدن استعداد و اشتیاق او، درس های کلاسیک را ترتیب داد. توریسی هم معلم و هم درس ها را کسل کننده می دانست و بعدا آن را رها کرد و به خودش گیتار یاد داد. در دبیرستان در گروه های هارد راک دانش آموزی گیتار الکتریک می نواخت.

جیک خشایارشا فوسل: چرا من کانکس دریایی ناپلئونی خود را به ایرلند می‌آورم؟

توریسی وقتی 15 ساله بود، موسیقی چارلی پارکر، سانی رولینز و اورنت کلمن را روی سی دی از طریق یک مجله در مورد تاریخ جاز شنید و "عاشق صدای ساکسیفون شد". او پول پس انداز کرد، یک تنور دست دوم آورد و «کاملا وسواس پیدا کرد»، سولوها را رونویسی کرد و در یک مدرسه جاز در تورین درس خواند.

وقتی توریسی مدرسه را ترک کرد، یکی از معلمانش به او توصیه کرد که در کنسرواتوار سلطنتی مشهور لاهه جاز بخواند. او می‌گوید: "در ابتدا پدر و مادرم اینگونه بودند: "اوه، نه، نه، نه. این دیوانه‌کننده است. ما فقط قصد داشتیم برای سرگرمی بنوازی. نوازنده بودن یک شغل نیست." اما در نهایت، بعد از اینکه آنها با افراد مختلف صحبت کردند و من در آزمون ورودی قبول شدم، آنها بسیار حمایت کردند.

توریسی در تعطیلات تابستانی پس از اولین سال زندگی‌اش دچار یک شکست جدی شد: هر بار که برای نواختن ساکسیفون می‌رفت، ماهیچه‌های اطراف دهانش به‌طور غیرقابل کنترلی می‌لرزید و او نمی‌توانست یک نت نگه دارد. در نهایت با تشخیص یک اختلال عصبی به نام دیستونی کانونی، به او گفته شد که "در مورد ابزار یا شغل دیگری فکر کند".

جیسون موران: من از جشنواره جاز کورک تشکر زیادی دارم. و من هنوز آن گلدان کریستالی فوق العاده را دارم.

او اولی را انتخاب کرد و دوباره به پیانو متعهد شد و نکته قابل توجه این بود که با قبولی در کنکور هنرستان برای بار دوم به تحصیل ادامه داد. او که به طور فزاینده ای احساس می کرد که جاز، به عنوان یک هنر آفریقایی-آمریکایی، واقعا تاریخ یا زبان او نیست، تا سومین سال زندگی اش زیبایی های موسیقی باروک قرن هفدهم را بر روی هارپسیکورد و ارگ، با پیوندهای قوی آن با ایتالیا، کنترپوان و تمرین بداهه باسو کنتینیو کشف کرد.

توریسی در ادامه مدرک کارشناسی ارشد خود را در ترکیبی بسیار غیرمعمول دریافت کرد: جاز و موسیقی اولیه.

او می‌گوید: «جاز اولین عشق و طرز فکر من است؛ این روشی است که فکر می‌کنم به هر کاری که انجام می‌دهم نزدیک می‌شوم. "من سعی نمی کنم چیزهایی را به خاطر آن ترکیب یا اضافه کنم، زیرا اغلب موسیقی به آن نیاز ندارد. من سعی می کنم رنگ هایی ایجاد کنم که آهنگ یا سبکی را در نور دیگری نشان دهد." توریسی در این ماه، علاوه بر ادامه پست‌های خود در زیر پشته موسیقی و غذای جذاب خود، Cooking by Ear، تجربه و تخیل قابل توجه خود را در زندگی‌نامه‌ترین اثر خود، Vuci: Voices from Sicily، به ارمغان می‌آورد.

تا حدی حاصل سفری که دو سال پیش به تنهایی به جزیره انجام داد و طی آن از اقوام و زادگاه پدر و مادرش دیدن کرد، آلبوم پیانویی که عمدتا تک‌نفره بود، شامل آهنگ‌های اصلی، ضبط‌های آرشیوی و اشعار سیسیلی است که یکی از آنها توسط بازیگر ایتالیایی-آمریکایی جان تورتورو به انگلیسی خوانده می‌شود.

اجرای زنده که برای اولین بار در جشنواره هنرهای Kilkenny در تابستان امسال اجرا شد، همچنین شامل ویدئو پروژکشن توسط هنرمند ایرلندی لورا شیران است. ووچی "ادای احترام توریسی به سیسیل، زبان و صدای آن" است، به ویژه "صدای مردمی که پیش از ما آمدند [و] مهاجری که برای بازگشت تلاش می کند".

او می گوید: «قطعا شباهت های زیادی بین ایرلند و سیسیل وجود دارد. نه فقط به این دلیل که هر دو مکان‌های منزوی کوچکی هستند، با نفوذ زیادی از کلیسای کاتولیک، در حاشیه‌های اروپا. بلکه از نظر مهاجرت، حافظه و هویت نیز. تعلق احساس بسیار پیچیده‌ای است.»

فرانچسکو توریسی Vuci: Voices from Sicily را در مرکز هنری پروژه، دوبلین، در روز پنجشنبه، 22 اکتبر اجرا می کند. آلبوم روز بعد به صورت دیجیتال و وینیل از طریق Bandcamp منتشر خواهد شد