من دو دسته از دوقلوها را در ویتنام بزرگ می کنم. ترک بوستون آن را مقرون به صرفه تر کرد.

ماریسا گلدشتاین و همسرش 10 سال پیش به ویتنام نقل مکان کردند و دو دسته از دوقلوها را در شهر هوشی مین بزرگ می کنند. ارائه شده توسط Marissa Goldstein ماریسا گلدشتاین و همسرش در سال 2016 برای کار به ویتنام سفر کردند و تصمیم گرفتند به زودی به آنجا نقل مکان کنند.

حالا گلدشتاین که مادر دو دسته دوقلو است، می‌گوید خانواده شش نفره‌اش با خوشحالی در شهر هوشی مین مستقر هستند.

هزینه‌های پایین شهر و فرهنگ دوست‌دار بچه‌ها زندگی خانوادگی را آسان‌تر می‌کند — اگرچه هزینه‌های مدارس بین‌المللی بالاست. این مقاله گفته شده بر اساس گفتگو با ماریسا گلدشتاین، یک کارآفرین 40 ساله از منطقه بوستون است که در شهر هوشی مین زندگی می کند. برای طول و وضوح ویرایش شده است.

در سال 2016، من و شوهرم با دوقلوهای 1 ساله و دو کیف به ویتنام پرواز کردیم. ما به همه گفتیم که سه ماه دیگر برمی گردیم.

ده سال بعد، ما چهار بچه داریم - دو دسته دوقلو - و یک زندگی در شهر هوشی مین که من آن را عوض نمی کنم. ما بچه‌هایمان را به حدود ۵۰ کشور برده‌ایم و تابستان‌ها را با خانواده‌هایمان در بوستون می‌گذرانیم، سپس به هرج و مرج شهری که دوستش داریم بازمی‌گردیم. آنها چهار بچه - دو دسته دوقلو - را در شهر هوشی مین بزرگ می کنند. ارائه شده توسط Marissa Goldstein آسیا خیلی قبل از ویتنام قلب من را داشت

من خارج از بوستون بزرگ شدم. من در دانشگاه مریلند در رشته ارتباطات تحصیل کردم و سفر به تایلند در سال اول در خارج از کشور اولین طعم آسیایی من بود. من عاشق شدم.

من و شوهرم در دبیرستان با هم آشنا شدیم و بعد از فارغ التحصیلی ازدواج کردیم. من در روابط عمومی و فروش کار کردم، سپس MBA خود را در کالج بابسون گرفتم. در حوالی سال 2015، فرصتی برای کمک به شرکت‌های آمریکایی به وجود آمد تا زنجیره‌های تامین خود را به دور از چین متنوع کنند، بنابراین گروه تیمرون را راه‌اندازی کردیم، یک شرکت تولیدی و منبع‌یابی متمرکز بر ویتنام.

آیا برای فرصت های شغلی، بازنشستگی یا هزینه های زندگی کمتر به خارج از کشور - به ویژه آسیا - نقل مکان کرده اید؟ ما می خواهیم از شما بشنویم. این فرم کوتاه را پر کنید تا داستان خود را به اشتراک بگذارید.

حضور در خانه با دو نوزاد مرا تحت تأثیر قرار داد. با وجود اینکه ما یک سیستم پشتیبانی باورنکردنی داشتیم، اما با پدر و مادرم در یک خانه شش خوابه در حومه شهر زندگی می‌کردیم. سریع متوجه شدم که ماندن در خانه برای من نیست.

با این حال، هنگام سفر، احساس می‌کردم غیرقابل توقف هستم. یک روز بعد از اولین تولد آنها به شهر هوشی مین رفتیم. این خانواده به طور منظم در اطراف ویتنام و منطقه سفر می کنند. ارائه شده توسط Marissa Goldstein ویتنام مرا از طریق فرزندانم به دست آورد

من بلافاصله آن را دوست داشتم، به خصوص رفتار مردم با کودکان. ما دوقلوها را به شام ​​و برانچ های بزرگ می آوردیم و کارکنان آنها را می بردند و بازی می کردند. واقعا احساس امنیت می کردم. در عرض یک ماه، ما دوستانی از سراسر جهان داشتیم. سه ماه به 18 تبدیل شد.

زمانی که دوقلوها 18 ماهه بودند، ما با قطار یک شبه به ساپا در شمال ویتنام رفتیم. زنان همونگ منسوجات خود را می فروختند و من تصمیم گرفتم برند لوازم جانبی مسافرتی خود را راه اندازی کنم و با زنان صنعتگر کار کنم. در همان سفر تصمیم گرفتیم یک فرزند دیگر داشته باشیم. کمی بعد متوجه شدیم که دوباره دوقلو داریم.

در ژانویه 2020، ما به بوستون بازگشتیم، جایی که رافی نوا، برند لوازم جانبی منسوجات را رشد دادم. اما تا سال 2022، کسب و کار شوهرم رو به افزایش بود و ما برای بازگشت به ویتنام دچار خارش شدیم. وقتی در تابستان به بوستون برمی گردد، از گرانی اشیا شگفت زده می شود. ارائه شده توسط Marissa Goldstein شهر هوشی مین برای یک خانواده 6 نفره کار می کند

ما حدود 15 دقیقه با مرکز شهر زندگی می کنیم. بسیاری از خارجی ها در اینجا زندگی می کنند، چندین مدرسه بین المللی، و همه چیز در 10 دقیقه رانندگی است.

پزشکان و بیمارستان‌های خوب، غذاهای خیابانی با رتبه راهنمای میشلین، نانوایی‌های فرانسوی، و فعالیت‌های زیادی برای بچه‌ها، از تکواندو گرفته تا تنیس، وجود دارد.

هزینه زندگی بسیار کمتر است، اگرچه مدرسه و مسکن با هم جمع می شوند. مسکن در منطقه ما از حدود 1500 دلار در ماه برای یک آپارتمان کوچکتر تا حدود 10000 دلار برای یک ویلا متغیر است. ما جایی در میان هستیم، در یک آپارتمان پنج خوابه سرویس دهی شده.

ما حدود 1000 دلار در ماه برای خواربار، خرید میوه و سبزیجات در بازار محلی و هزینه بیشتر برای گوشت و مواد غذایی وارداتی هزینه می کنیم. یک لاته در یک کافه بامزه و بوگی حدود 2 دلار است، بنابراین من بدون فکر کردن از دوستانم قهوه پذیرایی می کنم.

ما یک کمک کننده زنده داریم که ماهیانه حدود 900 دلار می پردازیم. او تمیز می کند، مواد غذایی آماده می کند و به بچه ها کمک می کند. بیمه درمانی برای خانواده ما کمتر از 10000 دلار در سال است.

در تابستان وقتی به خانه می روم شوک جدی می شوم. من بچه ها را برای نان شیرینی بیرون می برم و 100 دلار یا بیشتر است.

تحصیل در مدرسه بزرگترین هزینه ماست. هزینه های مدارس بین المللی در این شهر از حدود 8000 تا 30000 دلار برای هر کودک در هر سال تحصیلی متغیر است. ما در سطح بالاتری هستیم، اما به شدت به آموزش خوب اعتقاد داریم.

با هزینه های چهار بچه، ما احتمالا همان هزینه ای را که در ایالات متحده انجام می دهیم، هزینه می کنیم، جایی که مجبور نیستیم هزینه مدرسه را بپردازیم. اما در آنجا، ما آنقدر بیرون غذا نمی خوردیم یا سفر نمی کردیم. گلدشتاین می گوید که او در هرج و مرج رشد می کند، بنابراین ویتنام انتخاب مناسبی است. ارائه شده توسط Marissa Goldstein دور بودن سخت است اما سفر جبران می کند

هر دو خانواده بزرگ ما در حومه بوستون زندگی می کنند.

آب و هوا نیز وجود دارد: گرم، گرمتر و مرطوب. در فصل بارانی، هر روز در وانت مدرسه می‌ریزد، حتی وقتی مطمئن هستید که این کار نخواهد بود. نکته مثبت این است که بچه ها در تمام سال فقط به یک کمد لباس نیاز دارند.

من می بینم که ویتنام سکوی پرتاب ما به جهان است.

بهار گذشته، یک شب را در جنگلی در Phong Nha گذراندیم که بزرگترین غار ویتنام را در خود جای داده است. ما حدود 20 بار به تایلند رفته ایم. فوریه گذشته، ما یک RV کرایه کردیم و در اطراف جزیره جنوبی نیوزلند رانندگی کردیم. در سفری به سریلانکا، بچه ها موج سواری را یاد گرفتند و ما در خانه ای در کوهستان ماندیم.

سفر به عنوان شش سخت است. اکثر هتل ها اجازه حضور چهار کودک در یک اتاق را نمی دهند و ما نمی توانیم در یک ماشین معمولی جا بمانیم. بهترین سفرهای ما هرگز در استراحتگاه های خوب نبوده است. آنها محل اقامت، کمپینگ، و RVs هستند.

احتمالا به همین دلیل است که این زندگی برای ما مناسب است. من هرگز نخواستم بگویم: "این خانه ای است که ما تا 50 سال آینده در آن زندگی خواهیم کرد." قابل پیش بینی بودن مرا می ترساند. من در هرج و مرج رشد می کنم، و با دو دسته از دوقلوها، همیشه مقدار زیادی از آن وجود دارد - من به هیچ وجه آن را ندارم.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید