من دکترم من بیمه درمانی سنتی را برای خانواده 4 نفره ام کنار گذاشتم و به گذشته نگاه نمی کنم.

دکتر بن هاگوپیان بیماران را از طریق مراقبت اولیه مستقیم می بیند. او همچنین برای خانواده چهار نفره خود تغییر داد و DPC را با یک گروه اشتراک هزینه ترکیب کرد. با حسن نیت بن هاگوپیان. من بیش از یک دهه است که پزشک هستم و یک خانواده چهار نفره دارم.

من بیمه درمانی سنتی را با مراقبت اولیه مستقیم و یک گروه تقسیم هزینه پزشکی مبادله کرده ام.

برای اولین بار، احساس می کنم که واقعا کنترل مراقبت های بهداشتی خود را در دست دارم. من بیش از یک دهه را صرف پیمایش در هزارتوی مراقبت های بهداشتی آمریکا کرده ام. من کت سفید را پوشیده‌ام، شب‌های بی‌خوابی را گذرانده‌ام، نمودارها را امضا کرده‌ام و از هزاران بیمار مراقبت کرده‌ام.

چند سال پیش، متوجه شدم که نمی‌توانم به شرکت در سیستمی ادامه دهم که احساس می‌کرد برای شکست دادن افرادی طراحی شده است که قرار بود به آنها خدمت کند.

امروز، من و خانواده ام به معنای سنتی بیمه نیستیم - و مطمئن هستم که این بهترین تصمیم مالی و پزشکی است که تا به حال گرفته ام.

به نقطه شکستم زدم

سال‌ها در یک مرکز مراقبت‌های اولیه مبتنی بر بیمه سنتی کار کردم. روزهای من تار از قرارهای 15 دقیقه ای بود، نه به دلیل ضرورت پزشکی، بلکه توسط کدهای صورتحساب و بازپرداخت بیمه. من احساس می کردم که کاملا وابسته به غول پزشکی شرکتی هستم. بیماران ماه ها منتظر بودند تا من را ببینند و تقریبا همیشه از زمانی که من می توانستم با آنها بگذرانم کوتاهی می کردند.

احساس می‌کردم شرکت‌های بیمه شخص ثالث نامرئی در هر اتاق معاینه هستند و تصمیم می‌گیرند چه آزمایش‌هایی را می‌توانم سفارش دهم و چه داروهایی را بیمارانم مستحق دریافت می‌کنند. من دیگر فقط یک پزشک نبودم. من کارمند ورود اطلاعات برای پرداخت کنندگان چند میلیارد دلاری بودم. نتیجه یک فرسودگی روحی و روانی بود که هر شب مرا به خانه دنبال می کرد.

از طرف دیگر، برخی از بیماران من مراقبت های لازم را کنار گذاشتند، زیرا هزینه های ارائه شده برای آنها به سادگی بسیار زیاد بود. آیا منطقی بود که 300 دلار برای بررسی آزمایش تیروئید خرج کنید تا مطمئن شوید که 10 دلار در ماه دارویی که تجویز کرده‌ام همانطور که قرار بود کار می‌کند؟ بسیاری از بیماران، به حق، تصمیم گرفتند پول خود را در جای دیگری خرج کنند.

می‌دانستم که باید بیرون بروم - نه فقط برای سلامت عقلم، بلکه برای ارائه مراقبت‌هایی که به آن اعتقاد دارم.

مراقبت های اولیه مستقیم چیزی متفاوت را ارائه کرد

من در نهایت تردمیل را با مراقبت اولیه مستقیم (DPC) عوض کردم. در این مدل، بیماران من (یا کارفرمایان آنها یا یک شرکت بیمه) حق عضویت ماهانه ثابتی را مستقیما به من می پردازند (حدود 100 دلار در ماه). این نوع مراقبت مقرون به صرفه است - پانل بیمار فعلی من شامل وکلا، برق، معلمان و بازنشستگان است. هیچ مشارکتی، هیچ فرانشیز و مهمتر از همه، هیچ شرکت بیمه ای در گردن من وجود ندارد.

تفاوت شب و روز بود. بدون دردسر اداری صورتحساب بیمه، در نهایت تبدیل به دکتری شدم که برای آن آموزش دیدم: زمان: از دیدن 20 بیمار در روز به شش یا هشت بیمار رسیدم.

دسترسی: بیماران من می توانند مستقیما به من پیامک ارسال کنند. ما به جای دویدن 10 دقیقه ای مکالمات یک ساعته داریم.

هزینه: با حذف واسطه، می توانم قیمت عمده فروشی را در آزمایشگاه ها و تصویربرداری ارائه کنم که اغلب 90 درصد ارزان تر از نرخ های بیمارستان هستند. اون آزمایش تیروئید 300 دلاری از کار قبلی من؟ من اکنون آن را برای 8 دلار پیشنهاد می کنم. من خانواده خودم را از شبکه خارج کردم

زمانی که دیدم پزشکی بدون دخالت بیمه سنتی چقدر بهتر عمل می کند، جهش نهایی را انجام دادم. من همسر و فرزندانم را که اکنون 9 و 6 ساله هستند، از طرح بیمه درمانی خود حذف کردم.

درعوض، ما به یک جامعه تقسیم هزینه پزشکی پیوستیم. این بیمه نیست. این جامعه ای از اعضایی است که در هزینه های پزشکی بزرگ و غیرمنتظره یکدیگر سهیم هستند. وقتی عضویت DPC را برای مراقبت های معمول خود با سهم سلامتی برای چیزهای بزرگ ترکیب کردم، متوجه شدم که راه بهتری برای محافظت از خانواده خود پیدا کرده ام - و برای آن هزینه بسیار بسیار کمتری می پردازم.

ریاضی تصمیم من را تأیید می کند

برای اینکه بفهمید چرا ترک کردیم، به هزینه زایمان نگاه کنید. هنگامی که اولین فرزند ما تحت یک طرح بیمه سنتی سطح بالا به دنیا آمد، ما همچنان با پرداخت حق بیمه خود حدود 10000 دلار بدهکار بودیم. ما دو بار پرداخت می کردیم: یک بار برای حق بیمه و دوباره برای مراقبت واقعی.

همسرم ساعت ها از مرخصی گرانبهای زایمان خود را با شرکت های بیمه در مورد خدماتی که در بیمارستان دریافت می کردیم، گذراند. وقتی پسر شیرخوار ما چند ماه بعد در بیمارستان بستری شد، دوباره تلفنی تماس گرفت و مجبور بود در زمان بحران خانوادگی از پوشش او حمایت کند. ما سال ها هزینه زایمان و بیماری او را پرداختیم.

با فرزند دوممان، از دریچه یک برنامه اشتراک هزینه به اعداد نگاه کردیم. در طرحی مانند ما، مبلغ اولیه غیرقابل اشتراک (IUA) - بخشی که قبل از شروع انجمن پرداخت می کنیم - فقط 1500 دلار بود.

فراتر از آن 1500 دلار، جامعه بقیه را به اشتراک گذاشت. ما مجبور نبودیم دوران نقاهت همسرم را صرف دعوا با یک تنظیم کننده خسارت یا منتظر صدور مجوزهای اولیه کنیم. ما دقیقا می دانستیم که مسئولیت ما چیست و مهمتر از آن، می دانستیم که خانواده ما تحت پوشش یک جامعه است، نه یک شرکت.

احساس می کنم کنترل را پس گرفته ام

من به عنوان یک پزشک، تله بیمه را از هر دو طرف دیده ام. ما شرطی شده‌ایم که باور کنیم بدون کارت پلاستیکی آبی یا سبز در کیف‌هایمان، ناامن هستیم.

واقعیت این است که برای برخی، بیمه سنتی به جای یک پل، به مانعی برای مراقبت تبدیل شده است. با انصراف و جفت کردن Direct Primary Care با یک سهم سلامت، زمان خود را به عنوان یک پزشک و آرامش خاطر خود را به عنوان یک پدر به دست آوردم. من دیگر منتظر شرکت بیمه نیستم که به من بگوید چگونه از بچه ها یا بیمارانم مراقبت کنم. به عنوان یک پزشک و به عنوان یک پدر، برای اولین بار در حرفه ام، واقعا احساس امنیت می کنم.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید