من سالها به گوشیم معتاد بودم. الان فقط دوشنبه ها چکش میکنم و زندگیم کاملا متفاوته.

تام مک هنری با ارتباط با طبیعت به ترک اعتیاد خود به تلفن کمک کرد. با حسن نیت از تام مک هنری تام مک‌هنری از شش سالگی شروع به بازی کرد و این باعث اعتیاد او به بازی‌های ویدیویی و رسانه‌های اجتماعی شد.

او اجبارا روی گوشی هوشمند خود «طومار عذاب» می‌کرد و خود را از دیگران جدا می‌کرد.

مک‌هنری برای رهایی از این عادت، برنامه‌های ۱۲ مرحله‌ای را دنبال کرد که به کمک تناسب اندام و فرو رفتن در سرما کمک می‌کرد. این داستان بر اساس مصاحبه ای با تام مک هنری، 36 ساله، یک کارمند بهداشت روان از جنوب شرقی میشیگان است. برای طول و وضوح ویرایش شده است.

من از ۶ سالگی شروع به بازی Game Boy کردم. دوستش داشتم. عالی بود سپس، در سال های نوجوانی، از کامپیوتر فارغ التحصیل شدم و بازی هایی مانند World of Warcraft انجام دادم.

گوشی های هوشمند در دهه 20 سالگی من به جریان اصلی تبدیل شدند و من بلافاصله به سراغ آنها رفتم. من در آن زمان مهندس برق بودم و برای انجام بازی های ویدیویی مخفیانه به حمام می رفتم.

شبکه های اجتماعی راه حل دوپامین من بود

همه چیز برای من پیش رفت که صفحه کارم باز شود و در گوشه ای، فیس بوک یا یوتیوب باشد. من ظاهرم را حفظ کردم، اما توجه من همیشه به بازی ها و رسانه های اجتماعی بود.

من یک اثر تجزیه کننده گرفتم، که به من کمک کرد تا خودم را آرام کنم و خودم را تنظیم کنم. و از آنجا از کنترل خارج شد و به درمان دوپامین من تبدیل شد. مک هنری سعی کرد اعتیاد خود را به آیفون خود پنهان کند. با حسن نیت از تام مک هنری حداقل من متوجه شدم که مشکل دارم. من به طور طبیعی خودم را منزوی می کردم و فناوری بهترین دوست من بود. متعهد می‌شوم که برای یک ماه از فیس‌بوک دور باشم، قبل از اینکه دوباره به یک پلتفرم دیگر بروم.

من از قیامت لذت بردم. مهم نبود دوست بود یا نه. من دوست داشتم ببینم مردم چیزهایی می نویسند. من به Reddit می رفتم و 500 نظر زیر یک پست را می خواندم. این یک میل بی پایان برای بیشتر بود.

مامانم می گفت: وقت شام است. یک ساعت جواب نمیدم به خودم می گفتم: "وقتی این کار را تمام کردم، می آیم." تا ساعت 4 صبح بیدار بودم

قدردانی از طبیعت کمک کرد

شروع به بدبخت شدن کرد و من ناامید بودم که اعتیاد را ترک کنم. این برای زندگی من مضر بود و من متعهد شدم که متوقف کنم. خب سعی کردم

من کارم را در سال 2019 رها کردم و Camino de Santiago را در اسپانیا انجام دادم. دور بودن از صفحه نمایش و در طبیعت کمک کرد، اما من به عادت های قدیمی افتادم. وقتی پیاده‌روی تمام شد، در ماشین سوار تلفنم می‌شدم. مک هنری با رفتن به باشگاه هر روز در لحظه باقی می ماند. با حسن نیت از تام مک هنری چند سال بعد یک نبرد دائمی بود زیرا من از هوشیاری وارد و خارج شدم. خوشبختانه از حمایت خانواده ام برخوردار بودم. زمانی در زیرزمین برادرم زندگی می‌کردم، زیرا او سعی می‌کرد هر طور که می‌توانست کمک کند.

من در بهار 2025 متوجه دو برنامه 12 مرحله ای شدم: معتادان گمنام اینترنت و فناوری (ITAA) و معتادان رسانه گمنام.

شروع کردم به گذاشتن گوشیم

این پیشرفتی بود که به آن نیاز داشتم. من در جلسات بهبودی با افرادی که در شرایط مشابه هستند شرکت می کنم. مثلا می‌توانستم در مورد اعتیاد به یوتیوب با آنها صحبت کنم و آنها دقیقا متوجه شدند که من چه می‌گویم.

این ارتباط شرم و انزوا را شکست. شروع کردم به گذاشتن تلفنم، بازگشت به زندگی واقعی و معاشرت دوباره.

تاریخ هوشیاری من 6/7/25 است، بنابراین من 17 ماه از چک نکردن تلفنم را هفت روز در هفته جشن می‌گیرم. من الان فقط برای یکی دو ساعت دوشنبه ها نگاهش می کنم.

من به پیام‌های متنی یا تماس‌هایی که در طول هفته دریافت کرده‌ام پاسخ خواهم داد. من هنوز به تلفنم نیاز دارم تا برای شغل فعلی خود در زمینه سلامت روان دستمزد دریافت کنم، و برای برخی موارد مانند مالیات من، احراز هویت دو عاملی وجود دارد. مک‌هنری برای متمرکز کردن ذهن خود شیرجه زدن سرد را تمرین می‌کند. با حسن نیت از تام مک هنری دوشنبه ها، فهرستی از کارهایی که باید انجام دهم و از طریق آن کار کنم، می نویسم. معمولا روز پرمشغله‌ای برای من به پایان می‌رسد، اما یاد گرفته‌ام که از تلفنم فقط برای کارهای ضروری استفاده کنم.

با این حال، من به طور کامل به فناوری پشت نکرده ام. من هر روز ایمیلم را روی لپ تاپم چک می کنم و هفته ای یکبار برای بازی های ویدیویی با دوستانم استفاده می کنم.

من عاشق فرو رفتن در سرما هستم

عوامل دیگر در بهبود من طبیعت، مدیتیشن، ترشی توپ و تناسب اندام عمومی هستند. من می‌توانم هر روز ساعت‌ها در باشگاه لایف تایم خود بگذرانم، نه لزوما ورزش کنم، بلکه در اطراف قدم بزنم و با افراد دیگر صحبت کنم.

بهتر از همه، من یک فرو رفتن سرماخوردگی معمولی انجام می دهم. این یکی از راه هایی است که من خودم را از نظر روحی متمرکز می کنم. اگر روزی کمی سرم دیوانه شود، می پرم داخل آب یا صورتم را غوطه ور می کنم. این یک چیز ساده است که واقعا کار می کند.

توضیح اینکه الان چقدر احساس آزادی می کنم سخت است. وقتی به زندگی روزمره‌ام فکر می‌کنم، از اینکه سالم هستم و ذهنم روشن است سپاسگزارم.

من دوباره مشتاقم. قبلا در جنگ بودم یا چیزی مشابه. حالا دیگر در جنگ نیستم. من در آرامش هستم.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید