من سالها تلاش کردم تا یک سوپرمادر باشم. مریض شدن به من آموخت که پسرم هم باید استراحت کند.

نویسنده که در تصویر با پسرش به تصویر کشیده شده است، گفت که خوشحال است که از خود مراقبتی سالم الگوبرداری می کند. با حسن نیت از اشلی آرچمبل. مشکلات سلامتی مرا مجبور کرده است که نسبت به گذشته مادری کمتر حاضر باشم.

من در این مورد احساس گناه زیادی داشتم تا اینکه متوجه شدم پسرم باید ببیند که از خودم مراقبت کنم.

اکنون به او نشان می دهم که استراحت مجاز و لازم است و این نیز مهم است. من سال‌هاست که با مشکلات سلامتی دست و پنجه نرم می‌کنم و اغلب احساس گناه می‌کنم که به اندازه زمانی که پسرم کوچکتر بودم در کنار پسرم نبودم.

من در هفت سال اول زندگی او یک مادر مجرد بودم و او تمام این کارها را از من دید. او دید که من کار می کنم و بعد همه کارهای خانه را انجام می دهم، در حالی که هنوز زمان زیادی را با او سپری می کنم.

اما گاهی فکر می‌کنم فشاری که به خودم وارد می‌کنم تا همه این کارها را به تنهایی انجام دهم، بخشی از دلیل سوختگی من است؟ حدود پنج سال پیش، به نظر می رسید که به طور ناگهانی بیمار شدم، اما احتمالا سال هاست که علائم من افزایش یافته است. همچنین ممکن است مشغله زیاد من را از توجه و برخورد با علائمم باز داشته باشد.

من قبلا می توانستم کارهای زیادی را با پسرم در خارج از خانه انجام دهم، مانند بازی بسکتبال یا رفتن به یک پیاده روی خانوادگی تقریبا هر آخر هفته. اینها چیزهایی هستند که من بیشتر از همه دلم برای انجام دادن با او تنگ شده است، اما چیزی که او بیشتر از همه دلتنگش می شود این است که روی زمین بیایم تا با او آثار لگو بسازم. مبارزات ارتوپدی فعلی من این کار را در حال حاضر غیرممکن می کند.

حدود دو سال پیش کمر و باسنم به شدت آسیب دید. پس از سال‌ها صدمات مکرر در منطقه، پشتم از جایی قفل شد و صبح روز بعد نمی‌توانستم راه بروم. یک شبه آنقدر عملکردم را از دست دادم که فقط نشستن و ایستادن به چالش بزرگی تبدیل شد. در حالی که هنوز نمی‌توانم لگو را روی زمین بسازم، اما راه زیادی را در ریکاوری بدنی خود طی کرده‌ام.

در ابتدا، از دست دادن چیزها به خوبی کنار نمی آمدم

وقتی برای اولین بار شروع به مریض شدن زیاد کردم، اغلب به خاطر از دست دادن چیزهایی با پسرم گریه می کردم. برای مثال، اگر میگرن وحشتناکی داشته باشم، تمام تعطیلات آخر هفته با او یا رویدادهای مهم را از دست می‌دهم. احساس می کردم لحظات مهمی را از دست داده ام. به جای اینکه به خودم لطفی بکنم، فقط به خودم فشار بیشتری می‌آورم تا برای پسرم بهتر شوم. اما البته، بهتر شدن اینگونه نیست.

در نهایت سال گذشته تشخیص داده شد که به آندومتریوز مبتلا شده ام و با درمان های مختلف بهبود یافته ام. این به من امید زیادی داده است. اما رسیدن به این نقطه باعث شد تا بپذیرم که یک بیماری سلامتی دارم که از بین نمی رود و نیاز به مدیریت زیادی دارد. این زمان می برد، زمانی که من را از تربیت فرزندی که در 13 سال گذشته داشتم دور می کند.

پذیرش واقعیت جدیدم به من کمک کرد شروع به حرکت کنم

من باید یاد می گرفتم که چگونه از اعضای خانواده کمک بخواهم، چیزی که به ضرر خودم از آن اجتناب می کردم. اما من در آن بهتر می شوم زیرا متوجه شده ام که درخواست کمی کمک بسیار بهتر از آسیب رساندن به خودم و عقب نشینی در روند توانبخشی من است. نویسنده گفت که وقتی مشکلات سلامتی اش شروع شد، برای یک قدم عقب رفتن و پذیرش کمک مشکل داشت. با حسن نیت از اشلی آرچمبل. وقتی صحبت از پسرم می شود، باید راه های جدیدی برای گذراندن وقت با او پیدا می کردم.

ما همیشه با هم خیلی فعال بودیم، اغلب برای دوچرخه‌سواری یا بازی کردن می‌رفتیم، اما من هنوز در تلاش هستم تا دوباره مسافت‌های طولانی را پیاده‌روی کنم. من بسیار سپاسگزارم که پسرم با راه رفتن کنار من خوب است. در واقع، او می‌پرسد که آیا می‌تواند در پیاده‌روی‌های شبانه من در اطراف محله همراهی کند.

چیزهای دیگری هم هست که هرگز مجبور نشدم از انجام آنها دست بکشم، مانند تماشای فیلم با او یا پختن چیزی با هم در آشپزخانه. وقتی فهمیدم دارم روی کاری که دیگر نمی‌توانم با او انجام دهم، تثبیت می‌کنم، تلاش کردم تا فکرم را دوباره تنظیم کنم تا بیشتر روی هر کاری که هنوز می‌توانم با او انجام دهم تمرکز کنم. معلوم است، خیلی زیاد است.

اکنون در حال الگوبرداری از مزایای آهسته زندگی هستم

متوجه شدم روشی که من از خودم مراقبت می کنم نیز احتمالا همان روشی است که پسرم روزی از خودش مراقبت می کند. وقتی شروع به فکر کردن به مراقبت های بهداشتی به عنوان الگویی برای او کردم، این باعث شد که بخواهم با خودم مهربان تر باشم. و وقتی شروع کردم به مهربانی با خودم، احساس گناهی که به خاطر حالم خوب بود شروع به از بین رفتن کرد.

می‌خواهم او ببیند که تمام تلاشم را برای بهتر شدن انجام می‌دهم، اما همچنین می‌خواهم وقتی واقعا به آن نیاز دارم، در حال استراحت یا درخواست کمک من را ببیند. من می خواهم او ببیند که هیچ جایزه ای برای انجام هر کاری به تنهایی یا فشار دادن بیش از حد به خود وجود ندارد. از طرف دیگر، فواید زیادی از قدم زدن خود و گرفتن ضربان در مواقعی که نیاز دارید به دست می آید. من الان این را می دانم و می خواهم که او هم بداند.

وقتی احساس ناامیدی می‌کنم که نمی‌توانم کارهای بیشتری انجام دهم، چون هنوز آن روزها را دارم، به خودم یادآوری می‌کنم که باید استراحت کنم تا به عنوان بهترین والدینی که می‌توانم ظاهر شوم. هیچ کس در خانواده من از این که من زیاده روی کنم و سپس برای بقیه روز یا چند روز بعد از آن بیدار شوم سودی نمی برد.

من می خواهم پسرم به بدنش گوش دهد و نیازهایش را بشناسد

زمانی که روشی را تغییر دادم که دیدم سلامتی‌ام بر پسرم تأثیر می‌گذارد، دیگر این احساس را نداشتم که مدام او را ناامید می‌کنم. من هنوز از هر طریقی که می‌توانم به او نشان می‌دهم، و وقتی باید مکث کنم و مراقب خودم باشم، به او نشان می‌دهم که استراحت مجاز است.

امیدوارم تمام کارهایی که برای بهتر شدن انجام می‌دهم و مراقبت از خود که اکنون در اولویت قرار می‌دهم به نحوی مثبت بر او تأثیر بگذارد. چند هفته پیش، او را در حال تماشای کلیپ های بسکتبال در اتاقش، با ماسک صورت، در حالی که عضلات دردناکش را فوم می کرد، دیدم. این باعث شد که به جای اینکه با وجود خستگی به خودش فشار بیاورد، به او افتخار می کنم که می بینم ایستاده و استراحت می کند.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید