من سالها را صرف اجرای AmeriCorps کردم. بهترین آموزش شغلی در آمریکا در کلاس درس انجام نمی شود
هیچ کس هنوز دقیقا نمی داند که چگونه هوش مصنوعی اولین پله نردبان را تغییر می دهد. اما برای عمل به آنچه می دانیم نیازی به دانستن آن نداریم.
برای اولین بار از زمانی که فدرال رزرو نیویورک شروع به ردیابی این اعداد در سال 1990 کرد، احتمال بیکار شدن یک فارغ التحصیل اخیر از دانشگاه بیشتر از کارگران آمریکایی به طور کلی است. نرخ بیکاری برای فارغ التحصیلان اخیر در سال جاری حدود 5.6 درصد بود که در مقایسه با قبل از همه گیری کمتر از 4 درصد بود.
بسته به اینکه از چه کسی بپرسید، هوش مصنوعی یا در شرف بدتر شدن این وضعیت است یا ده ها میلیون شغل جدید در دهه آینده ایجاد می کند. خیلی زود است که در هر دو طرف بحث اعتماد به نفس داشته باشیم. اما هر کسی که حق دارد، جوانان در حال حاضر با یک رمپ قوی برای کار دست و پنجه نرم می کنند.
من زندگی حرفهای خود را بر مسیرهای اقتصادی و آموزشی برای جوانان جوامع محروم گذراندهام، و به عنوان رهبر Eckerd Connects، نمیتوانم وارد اتاقی شوم بدون اینکه از من بپرسند که چقدر نگرانم که هوش مصنوعی شانس نسل بعدی برای داشتن آیندهای مرفه را از بین ببرد. کارفرمایان دائما به من میگویند که نمیتوانند کارگرانی با مهارتهای بین فردی اولیه که یک سازمان را نگه میدارد پیدا کنند.
خب، چه کار کنیم؟ پاسخ، تا حدی، در خدمات پولی و ساختاریافته نهفته است.
اغلب اوقات، خدمات به عنوان خیریه به جای استراتژی نیروی کار که در واقع می تواند باشد، رد می شود. من بیش از 20 سال کار آن را تماشا کرده ام، هم به عنوان یک بزرگسال جوان که به جامعه خود خدمت کرده و هم به عنوان مدیر عامل AmeriCorps.
سال به سال، اعضای AmeriCorps را مشاهده کردهام که با عدم اطمینان از خودشان قدم میزدند، مهارتهای حیاتی در محل کار را توسعه میدادند و خدمات خود را برای رهبری کامل میکردند. نود و چهار درصد از فارغ التحصیلان AmeriCorps می گویند که می توانند اکثر مشکلاتی را که با آن مواجه می شوند حل کنند. بیشتر آنها می گویند که می توانند جلوی اتاق خود را نگه دارند و می توانند در مورد اختلافات سیاسی و فرهنگی کار کنند.
فرمانداران شروع به درک قدرت مدل AmeriCorps کرده و از ایالت های خود به عنوان آزمایشگاه های نوآوری برای تکرار آن استفاده می کنند. فرماندار مریلند، وس مور، پروژه امضای خود را به عنوان رئیس جدید انجمن ملی فرمانداران ارائه کرده است، و «سرویس یونایتد» را با 10 میلیون دلار از بنیاد اندرو کارنگی و بنیاد خانواده شولتز برای کمک به ایالت ها برای ایجاد یا توسعه این برنامه ها راه اندازی کرده است. سپاه مریلند فرماندار مور، همراه با تلاشهای مشابه در کالیفرنیا، کلرادو، یوتا و سایر ایالتها، چارچوبهایی هستند که دهها فرماندار جدید که در سال آینده روی کار میآیند باید مراقب آن باشند.
با این حال، دلیل دادن به جوانان برای تعهد بخشی چالش برانگیز اما مهم است. امروز از یک جوان بپرسید که آیا میخواهد «خدمت» کند، و انتظار نداشته باشید که از روی صندلی بپرد. اما بپرسید که آیا آنها میخواهند مشکلی را حل کنند و با مسیری برای آینده کنار بیایند، و اکنون توجه آنها را جلب کردهاید.
خدمات میتواند زمینه آموزشی مناسبی برای رهبران آینده باشد، و سه چیز به درستی انجام میشود: ارائه کمک هزینههایی که اعضا واقعا بتوانند با آن زندگی کنند، آنها را روی چیزی فوری (نه یک مفهوم مبهم از حسن نیت) قرار دهید، و به آنها چیزی بادوام برای انتقال به جلو، مانند اعتبارنامه یا یک خط مشخص از یک سال در برنامه به یک شغل واقعی تحویل دهید. این سه مورد را به درستی دریافت کنید، و جوانان پلی به هدف، تحصیلات، و اغلب، اولین شغل خود خواهند یافت.
نیاز به فرصت های خدمات پولی را نمی توان اغراق کرد. هنگامی که در سال 2021 سکان هدایت AmeriCorps را به دست گرفتم، بسیاری از فرصتهای خدمات ملی برای افرادی که قرار بود به آنها خدمت کنند دور از دسترس بود. اعضای AmeriCorps VISTA که حداقل کمک هزینه زندگی را دریافت می کردند، در آن سال 6.44 دلار در ساعت درآمد داشتند - کمتر از حداقل دستمزد فدرال. بسیاری از آنها فقط برای سرپا ماندن به مزایای اسنپ، انبارهای غذا و سایر پشتیبانی ها متکی بودند. این یک شکست سیاست بود. برای جوانانی که به خدمات ملی نیاز داشتند، سختتر از همه گرفتار آمدند تا در مسیر فرصت قرار گیرند، نه فداکاری شخصی.
من مفتخر بودم که در طول تصدی خود، حداقل کمک هزینه زندگی را در سراسر کشور به معادل 13 دلار در ساعت افزایش دادیم، با بسیاری از شرکای محلی حمایت اضافی که اعضا را به دستمزد پایدار نزدیک کرد.
اگرچه تحقیقات نشان میدهد که خدمات تمام وقت، طولانیمدت با افراد با پیشینههای مختلف بهترین نتایج را به دست میآورد، خدمات به معنای یک سال کامل در AmeriCorps نیست. Cat Ward، مدیرعامل بنیاد Taproot، اخیرا این سؤال را مطرح کرده است: اگر پله اول در یک نردبان شغلی وجود نداشته باشد، چه کسی وسط را پر می کند؟ او از قرار دادن جوانان در نقشهای «داوطلبی ماهر» دفاع میکند که مهارتهایی را که لازم است برای آماده شدن برای آنچه بعدا میآید، توسعه دهد.
و بخش خصوصی نیز می تواند نقش خود را در ساختن رمپ های جدید ایفا کند. کلود سپاه آنتروپیک، که اولین گروه آن از این ماه شروع می شود، هزار نفر از همکاران اولیه را به مدت یک سال در سازمان های غیرانتفاعی قرار می دهد تا چیزهایی مانند یک غربالگر دریافت برای یک کلینیک کمک حقوقی یا یک ابزار گزارش بازرسی برای یک سازمان غیرانتفاعی مسکن بسازند. 85000 دلار می پردازد (برای زندگی با وقار کافی است)، آنها را به کار فوری می اندازد، و به آنها اعتباری می دهد که ارزش داشتن آن را داشته باشد.
در هر سطح و هر مرحله شغلی، این کار افراد را می سازد، نه فقط رزومه. هیچ کس هنوز دقیقا نمی داند که چگونه هوش مصنوعی اولین پله نردبان را تغییر می دهد. اما برای عمل به آنچه می دانیم نیازی به دانستن آن نداریم. خدمات پولی و هدفمند کار می کند. ما چندین دهه فرصت داشتیم تا آن را ثابت کنیم، و زیرساخت ها از قبل وجود دارد. چیزی که گم شده است سرمایه ای است که با جاه طلبی مطابقت دارد. کارفرمایان، سیاست گذاران و نیکوکاران می توانند بدون منتظر ماندن برای یک شرکت هوش مصنوعی که ابتدا آینده خود را مشخص کند، آن را تامین کنند.
نظرات بیان شده در نظرات Fortune.com صرفا نظرات نویسندگان آنها است و لزوما منعکس کننده نظرات و اعتقادات Fortune نیست.
این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد
متن اصلی (انگلیسی)
I spent years running AmeriCorps. The best job training in America isn’t happening in the classroom
Nobody knows yet exactly how AI reshapes that first rung of the ladder. But we don't need to know that to act on what we do know.