من سرمایه عمومی 2.4 میلیارد دلاری Big 10 را رهبری کردم. در اینجا چیزی است که ورزش کالج بعدی به آن نیاز دارد

پاییز گذشته، من در مرکز چیزی قرار گرفتم که می‌توانست یکی از بزرگترین معاملات ورزش باشد: سرمایه‌گذاری 2.4 میلیارد دلاری صندوق بازنشستگی عمومی در کنفرانس ده بزرگ. در نهایت شکست خورد. کنگره نامه ها را اخراج کرد و متولیان آن مخالفت کردند. این معامله تلاشی بود برای تأمین سرمایه مدارس برای رقابت مانند حرفه ای ها. فروپاشی آن یک نقطه داده در فصلی از تحولات بود. در همان پاییز، لین کیفین هفته‌ها قبل از اولین بازی پلی‌آف از تیم اول میس 11-1 خارج شد، و توسط سینه‌ای جنگی که شورشیان نمی‌توانستند با آن برابری کنند به LSU کشیده شد.

با گذشت یک ماه از فصل جدید، پرش‌کنندگان پورتال نقل و انتقالات زمستانی گذشته با رنگ‌های جدید بازی می‌کنند، آخرین سوء استفاده‌های Coach Kiffin LSU را در تضاد با لیگ خودش قرار داده است، و مدیران در تعقیب پرونده‌های قضایی، خطوط نجات و مقصر هستند. همه قبول دارند که ورزش در بحران است. اکثرا در مورد دلیل اشتباه می کنند. این آشفتگی ناشی از کمبود پول یا قوانین نیست. این از این واقعیت ناشی می شود که دانشگاه ها یاد نگرفته اند که چگونه با ارزش ترین فرنچایز خود را اجرا کنند.

اگر شواهدی که از واشنگتن منتشر می شود نشانه ای باشد، اختلافات به زودی کاهش نخواهد یافت. قانون ورزش کالج محافظت از سناتورهای تد کروز و ماریا کانتول، مجلس سنا را تایید کرده است و اکنون در انتظار بررسی در مجلس است. آقای کروز می‌گوید PCSA، آخرین مورد از 12 مورد دیگر از اصلاحات ورزشی کالج که کنگره در سال گذشته شناور شد، «آخرین قطاری است که ایستگاه را ترک می‌کند». استیو اسکالیز، رهبر اکثریت مجلس نمایندگان می‌گوید این لایحه «نیاز به اصلاح دارد»، وظیفه‌ای که مجلس احتمالا تا بعد از انتخابات میان‌دوره‌ای به آن نخواهد رسید.

هر زمان که واشنگتن تصمیم بگیرد، دادگاه ها قبلا مشخص کرده اند که دپارتمان های دو و میدانی باید نزدیک به دلار برای استعدادهای برتر بپردازند. اکنون دانشجویان ورزشکار سالانه بیش از 2 میلیارد دلار از طریق تقسیم درآمد و معاملات بازاریابی کسب می کنند. مربیان برتر فوتبال کالج حقوق با کالیبر NFL را دریافت می کنند. سرمربیان اخراج شده به تنهایی از سال 2015 بیش از 1 میلیارد دلار به عنوان جدایی جمع آوری کرده اند. این مبالغ به آژانس آزاد وحشیانه تری نسبت به لیگ حرفه ای کمک می کند: از هر 5 بازیکن فوتبال، یک بازیکن در هر سال جابجا می شود، و گستاخ ترین سوارکاران مدارس تعویض چرخ و فلک مربیگری در میانه فصل.

لایحه کروز-کانتول محدودیت‌های حقوق و نقل و انتقالات ورزشکاران را تشدید می‌کند، شکار غیرقانونی مربیان فصلی را ممنوع می‌کند، و معافیت‌های ضدانحصاری را قبل از مدارس کنفرانس قدرت که مایل به ادغام حقوق رسانه‌ای با همکاران کوچک‌تر هستند، متوقف می‌کند. هیچ کدام از اینها ساختار هزینه های بلند مدت ورزش را تغییر نمی دهد. فوتبال کالج دومین دارایی ارزشمند رسانه های ورزشی کشور است. بازار بازیکنان (و مربیان) به ناچار به نرخ های NFL و NBA نزدیک تر از آنچه مدارس امروز می پردازند، خواهد بود.

رهبران دانشگاهی که به کاپیتول هیل می روند باید به هشدار ری کروک، بنیانگذار مک دونالد، که معروف بود از مداخله دولت اجتناب کرد، توجه کنند: اگر مجبور باشیم «دولت را برای شکست دادن رقبایمان وارد کنیم، پس مستحق شکست هستیم». حقیقت این است که دو و میدانی دانشگاهی اکنون در معرض نیروهای واقعی بازار است، اما مدارس به سختی سرمایه‌گذاری‌هایی را آغاز کرده‌اند که برای انطباق لازم است، چه رسد به برنده شدن.

این سرمایه گذاری ها چه شکلی می توانند داشته باشند؟ از حرفه ای ها بپرسید 25 سال پیش، Oakland A's Billy Beane ثابت کرد که یک فرنچایز مبتکرانه که بر اساس حقوق و دستمزد در یک صنعت پنهان کار می کند، می تواند از رقبا پیشی بگیرد. "Moneyball" اکنون رویه عملیاتی استاندارد در سراسر ورزش های حرفه ای است. قوی‌ترین سازمان‌های NFL بی‌وقفه روی زیرساخت‌های رقابتی سرمایه‌گذاری می‌کنند که بازیکنان و مربیان آن را کنترل نمی‌کنند: توسعه بازیکن، تخصیص سرمایه، تجزیه و تحلیل داده‌ها، و علوم ورزشی که سازمان را حتی در زمانی که استعدادش می‌آید و می‌رود، شکوفا می‌کند.

برنامه های کالج از این زمینه غفلت می کنند، و این نشان می دهد. سیاتل سیهاوکس، قهرمان سوپربول، تقریبا سه برابر ایندیانا هوزیرز، قهرمان پلی آف فوتبال کالج، پرسنل عملیات فوتبال غیریکنواخت را استخدام می کند. پس از پیروزی ثانیه‌های آخر مقابل کلت‌ها در فصل گذشته، مربی مایک مک‌دونالد یک توپ بازی را نه به یک بازیکن، بلکه به برایان ایرز، مدیر تجزیه و تحلیل فوتبال و موقعیت‌های خاص تیم، اهدا کرد، که استراتژی تایم اوت او باعث شد ساعت را برای پیروزی سیاتل حفظ کند.

(مایکروسافت اکنون Eayrs را در کمپین تبلیغاتی ملی خود برای Copilot به نمایش می گذارد.) حتی بهترین برنامه های دانشگاهی مشترک یک کتابچه راهنمای چاپی غیر اختصاصی برای استراتژی درون بازی هستند - و مربیان به خاطر استفاده از آن مورد تحسین قرار می گیرند.

مشهورترین مربیان در ورزش دانشگاهی، مؤسساتی بودند که شبکه‌های منطقه‌ای و روابط محور مربیان دبیرستان‌ها، دهه‌ها قبل از اینکه تیم‌ها از صفحات گسترده استفاده کنند، به عنوان خطوط لوله استعدادهای اختصاصی عمل می‌کردند. با انتقال نیرو از Friday Night Lights به پورتال انتقال، این زیرساخت قدیمی از بین رفته است. هیچ کس در آموزش عالی جایگزین مدرن آن را نساخته است.

حرفه ای ها دارند. اوکلاهاما سیتی تاندر از بزرگترین کارکنان عملیات NBA از سومین بازار کوچک لیگ استفاده می کند و استعدادها را با پیشنهادات متمایز مانند مراقبت های بهداشتی دربان برای خانواده بازیکنان جذب می کند. دپارتمان‌های اصلی دو و میدانی در عوض برای یکسانی هزینه می‌کنند و مسابقات تسلیحاتی را برای ساختن اتاق‌های وزنی شبیه به هم انجام می‌دهند.

مدرن کردن دو سوال سخت تر را ایجاد می کند.

اول اینکه چه کسی مدارس ما را رهبری می کند؟ مدیران کل NFL گوش مالک را دارند. دوره ریاست دانشگاه برای دو دهه کاهش یافته است. با انتقال قدرت از دفتر سرمربی، دانشگاه‌ها باید آن را به رئیس‌جمهور، جاهای دیگر در بخش دوومیدانی یا هیئت مدیره منتقل کنند.

دوم، هدف از تحصیل در دانشگاه چیست؟ از آنجایی که اعتماد عمومی از بین می رود و واشنگتن برای تامین بودجه دانشمند فردی بر روی موسسات میراثی حرکت می کند، دانشگاه ها عاقلانه است که تصور نکنند دانشجویان استثنایی به آنها نیاز دارند - خواه کت آزمایشگاهی بپوشند یا کتف شانه.

لحظه ای که این فصل به پایان می رسد، جنگ چند میلیارد دلاری مناقصه دانشگاه از سر گرفته می شود. پرداخت های NIL برای بازیکنان آینده دار افزایش خواهد یافت. به همین ترتیب، بازرسی مربیان شکست خورده نیز انجام خواهد شد. بیشتر دانشگاه‌ها به دنبال راه‌حل‌های سریع استخدام و اخراج هستند که دیون سندرز، مربی کلرادو، آن را به لیفت باسن برزیلی تشبیه کرده است. با یا بدون کنگره، راه حل بیشتر سیاست نیست. این رهبران کالج هستند که شروع به رقابت و سرمایه گذاری می کنند، مانند صاحبان حرفه ای که این کار را برای امرار معاش انجام می دهند.

نظرات بیان شده در نظرات Fortune.com صرفا نظرات نویسندگان آنها است و لزوما منعکس کننده نظرات و اعتقادات Fortune نیست.

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد