من شاهد سقوط رژیم پینوشه بودم. این امید - و یک هشدار - برای ایالات متحده | آریل دورفمن
انتخابات میان‌دوره‌ای نوامبر مشابهی با لحظه‌ای در اکتبر 1988 دارد. اما خروج پینوشه پایان نفوذ او نبود. درست است که او برای تأثیرگذاری بر نتیجه، بر دادگاه عالی و توانایی خود در قانونگذاری از طریق احکام اجرایی و همچنین هجوم حساب می کند.
انتخابات میان دوره ای نوامبر با لحظه ای در اکتبر 1988 مشابهت دارد. اما خروج پینوشه پایان نفوذ او نبود.
یک رئیس‌جمهور بدخیم، تک‌شیدایی، عمیقا نامحبوب، با انتخاباتی روبرو می‌شود که می‌تواند قدرت او را محدود کند و به سلطه او بر کشورش پایان دهد.
درست است که او برای تأثیرگذاری بر نتیجه، بر دادگاه عالی و توانایی‌اش برای قانونگذاری از طریق احکام اجرایی، و همچنین هجوم اخبار جعلی که مخالفانش را به کمونیست‌های غیر وطن‌دوست متهم می‌کنند، حساب می‌کند، درست است که او از حمایت مالی عظیمی از یک الیگارشی ریشه‌دار برخوردار است که به لطف سیاست‌های نابخردانه‌اش، سیاست‌های نابخردانه‌اش را به‌خوبی رونق داده است. برای محدود کردن آزادی کسانی که رای می دهند و درست است که او فرماندهی مطلق نیروهای مسلح را دارد. ادامه مطلب...
متن اصلی (انگلیسی)
I witnessed the Pinochet regime’s fall. It offers hope – and a warning – for the US | Ariel Dorfman
November’s midterms bring parallels with a moment in October 1988. But Pinochet’s exit wasn’t the end of his influence A malignant, monomaniacal president, deeply unpopular, faces an election that could restrict his power and end his domination of his country. It is true that, to influence the outcome, he counts on a supine supreme court and his ability to legislate through executive decrees, as well as an onslaught…