من شغلم را رها کردم تا یک مادر خانه نشین شوم. من باید یاد می گرفتم که همه چیز یک وظیفه نیست که باید آن را انجام داد.

نویسنده گفت که باید پس از ترک کار در مورد جاه طلبی خود تجدید نظر کند تا والدین خانه نشین شود. با حسن نیت از Pressley Frevert. من یک روزنامه نگار هستم که تبدیل به مادر خانه نشین شده ام.

من همیشه فردی جاه طلب و سخت کوش بوده ام، اما دارم یاد می گیرم که به عنوان یک والدین بسیار متفاوت به نظر می رسد.

من یاد می‌گیرم که به سرعت کم یک کودک نوپا و آنچه در طول مسیر اتفاق می‌افتد، بیش از انجام کارها ارزش بگذارم. من مجبور شدم چهار بار به مربی شنا پیام بدهم تا پسرم برای درس‌ها برنامه‌ریزی کند.

سپس، با وجود اینکه او بطور مزمن دیر می‌آمد، گاهی اوقات در یک اطلاعیه کوتاه کنسل می‌شد، و مجبور می‌شد در اواسط تابستان استخر را عوض کند، زیرا HOA او به او گفته بود که از نظر قانونی اجازه آموزش شنا در محله‌اش را ندارد (داستان واقعی) - ما همچنان به آن درس‌ها ادامه دادیم. بالاخره من تعهد دادم؛ قرار بود از طریق آن ببینم.

وقتی شغلم را رها کردم تا مادری خانه نشین شوم، به همان سختی کار می‌کردم که همیشه در دنیای شرکت‌ها کار می‌کردم - اما هیچ‌کس اهمیتی نمی‌داد. من به یک خروجی جدید برای هویت خود به عنوان کسی که کارها را انجام می دادم نیاز داشتم. بنابراین من شروع به هدایت پشتکار خود به دوران کودکی فرزندانم کردم. اما هر چه سن آنها بیشتر می‌شود، بیشتر به این فکر می‌کردم که آیا این راه خروجی مناسبی برای جاه‌طلبی من است؟

رها کردن هویت قدیمی من سخت بود

من یک دهه قبل از بچه دار شدن در روزنامه نگاری کار می کردم. من هویتی به عنوان یک کارگر سخت‌کوش داشتم و به آن افتخار می‌کردم، حتی وقتی به این معنی بود که از من خواسته شده بود کارهایی انجام دهم، مانند اینکه به مردی یاد بدهم چگونه یک فایل را به‌عنوان PDF ذخیره کند، چیزی که برای یک سال هر روز به نظر می‌رسید (داستان واقعی دیگر).

من تمام تلاشم را به کارم دادم و فکر کردم انجام همین کار برای بچه هایم به دوران کودکی آنها معنا می بخشد - و رضایتی مشابه برای من به ارمغان می آورد. اما اغلب احساس می‌کنم که فقط ما را از یک فعالیت به فعالیت دیگر عجله می‌کنم یا همان عبارات را تکرار می‌کنم. من دیگر تلاش های ملموس کارم را در چاپ صبح روز بعد نمی بینم. در عوض، ممکن است سالها طول بکشد تا کاری که من برای فرزندانم انجام می دهم به ثمر بنشیند. (و هیچ کس نمی گوید متشکرم!)

شروع کردم به کم کردن سرعت

وقتی پسرم پاییز امسال به پیش دبستانی بازگشت، من و دخترم هر روز صبح سه ساعت بدون وقفه با هم بودیم. نویسنده گفت که برای سازگاری با سرعت آهسته ای که کودک نوپایش گاهی اوقات با آن عمل می کند، زمان برد. با حسن نیت از Pressley Frevert. در هفته اول، صبح‌هایمان را مانند چیزی برای مقابله با آن رفتار می‌کردم: ما را برای یک کلاس طبیعت ثبت نام کردم. فهرستی از پروژه های خانه کوچکی که می توانستم با او تکمیل کنم تهیه کردم. ما کارهایی را که باید در تابستان انجام می‌دادم انجام دادیم، اما اکنون که فقط باید یک صندلی ماشین را باز می‌کردم، احساس پیچیدگی کمتری داشتم.

یک روز صبح، تصمیم گرفتم تا به باغ محله‌مان قدم بزنیم، فعالیتی غنی که فکر می‌کردم تکمیل آن دقیقا نیم ساعت طول می‌کشد. ما آنجا راه می رفتیم - ورزش می کردیم! - گیاهان ما را بررسی کنید - آموزش! - و راه رفتن به خانه - موفقیت!

یک ساعت و نیم نبودیم. و من همانقدر به خودم افتخار کردم که در نهایت به آن همکار قدیمی یاد دادم که چگونه سند Word را به عنوان PDF ذخیره کند.

رفتن با سرعت یخبندان 18 ماهه برای من سخت است. من تلاش می کنم تا این مدت زمان زیادی را صرف انجام کاری کنم که به نظر می رسد به طور کامل به نفع او، پسرم یا خانه ما نیست. آیا می دانید در یک ساعت و نیم چند حوله را می توانم تا کنم؟

اما وقتی تفسیر دویدن را در مغزم خاموش می‌کنم که می‌گوید باید بیشتر، سریع‌تر، بهتر کار کنیم، می‌بینم که او می‌ایستد تا خاک بین انگشتانش را احساس کند یا چکمه‌اش را تماشا می‌کنم که بارها و بارها در یک گودال پاشیده می‌شود. و من می بینم که موفقیت در واقع در کاهش سرعت است که به او اجازه می دهد آن کارها را انجام دهد بدون اینکه من او را برای انجام کار بعدی عجله کنم.

در حال بازنگری در نقشم هستم

من سعی می‌کنم بیشتر از اینها انجام دهم، تا کارهای کمتری انجام دهم، که در واقع ممکن است بیشتر به دست بیاورم.

ما هنوز به کلاس طبیعت می رویم، جایی که من مادر نفرت انگیزی هستم که حرف های دخترم را با نام صحیح حیوان برای او تکرار می کنم. و من هنوز هم هر هفته ما را برای زمان داستان کتابخانه بیرون می برم، جایی که من همان مادر نفرت انگیزی هستم که تمام کتاب های آرتور را در قفسه چک می کند.

من همچنین به خودم یادآوری می کنم که راه واقعی برای سخت کوش بودن در این مرحله از والدین این است که با سرعت او پیش برویم. تا دندون هایم را به هم فشار دهم و بگذارم کفش هایش را بپوشد و شیر ریخته شده اش را پاک کند.

و من جاه طلبی خود را به تحقیق در مهدکودک برای پسرم که پاییز آینده مدرسه ابتدایی را شروع خواهد کرد، هدایت می کنم. آیا فکر می کنید برای ثبت نام در PTA خیلی زود است؟

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید