من فهرست نهایی بوکر 2026 را خوانده ام. دو رمان در زندگی در آشفتگی دهه 2020 درخشان هستند

در خلق و خوی برای یک کارت وحشی؟ این که داوران جایزه بوکر امسال وقتی دوشنبه شب اعلام می‌کنند، فقط از نظر فنی درست نیست. همچنین این احساس را دارد. این هیئت به ریاست مری بیرد قبلا اعلام کرده است که مکالمات آنها مملو از مشاهدات متقاعدکننده، نظرات در حال تحول و مخالفت است.

با خواندن شش کتاب، می‌توانم تصور کنم که برای هر کدام یک پرونده روحی درست می‌شود (که با گفتن این که آن را می‌سازم یکسان نیست). ناپدیدشدگان، اثر مارلون جیمز، زنده، خشن و حماسی است. جان جان، اثر داگلاس استوارت، یکی دیگر از برندگان قبلی، خاطره انگیز، صمیمی و دلخراش است. پایان همه چیز، نوشته ام جان هریسون، که در 81 سالگی به پیرترین برنده تاریخ تبدیل می شود، عجیب، تلخ و مبتکر است. May We Feed the King اثر ربکا پری، تنها نویسنده اول، بازیگوش، پیچیده و لاکونیک است.

اما این دو رقیب دیگر هستند که می‌خواهم روی آنها تمرکز کنم: کیف سیاه، اثر لوک کنارد، و چیزهایی که هرگز نمی‌گوییم، اثر الیزابت استراوت.

کتاب کنارد از نظر موقعیتی و در سطح جمله خنده دار است. این داستان حول یک "تحقیق روانشناختی" عجیب و غریب می چرخد، بر اساس یک آزمایش اجتماعی واقعی، که در آن به یک بازیگر بیکار دستمزد پرداخت می شود تا در سکوت تنها در یک کیف کت و شلوار چرمی در سخنرانی های دانشگاه شرکت کند.

پروفسوری به نام جاستین به زودی با او به عنوان یک "اسباب بازی جنسی حساس" رفتار می کند، که اگر او به او علاقه نداشته باشد، خوب است، در حالی که کلودیو، دوست کارآفرین ماهر او، سعی می کند از این کنسرت به عنوان "اظهار مرد بودن" درآمدزایی کند.

در یک صحنه، راوی ناشناس که عاشق راحتی گمنامی و بوی چرم شده است، با واژگون کردن کیف دستی دوست زن و کشیدن آن روی سرش، با اضطراب کنار می آید. قبل از شروع شرم طاقت‌فرسا، او با بازی می‌گوید: «وقتی بر احساس اولیه تجاوز غلبه کردید، واقعا می‌توانید هر کاری انجام دهید.

او به ما می‌گوید که والدینش را به‌عنوان «دو ستون سنگ تراشیده شده» معرفی خواهد کرد، زیرا راوی‌ها «به هرکسی که دست می‌زنند آسیب می‌رسانند»، اما این عجیب و غریب زمانی که او می‌خواهد بتواند در دوران پیری به آن‌ها کمک مالی کند، به نوعی باعث تشدید حماقت می‌شود.

حرفه انتخابی او در هنر - "عملی غرورآمیز که آنقدر خود ویرانگر است که خدایان حتی به خود زحمت نمی دهند شما را به خاطر آن مجازات کنند" - در عوض به این معنی است که او با درآمد کم و نامطمئن زندگی می کند.

کمدی تحصیلات عالی بریتانیایی «کیف سیاه» یک میلیون مایل دورتر از دنیای ثروتمند و در عین حال غم انگیز رمان استراوت است که در یک شهر ساحلی ماساچوست قبل و بعد از انتخاب مجدد دونالد ترامپ اتفاق می افتد.

آرتی دام، قهرمان آرام استراوت، یک معلم تاریخ دبیرستان ناامید است که متوجه می شود دانش آموزانش ترسیده اند. مدیر مدرسه نیز همینطور است، که آگاهانه درگیر اطاعت پیش‌بینی‌کننده می‌شود، یا پدیده‌ای مستند که در آن مردم پیش از هرگونه دستور یا تهدید مستقیم، از مستبدان تبعیت می‌کنند.

الیف شافاک: «این عصر خشم، اضطراب و هوش مصنوعی است»

آرتی که از همسر و پسرش دوری می‌کند، با اعتماد کردن به کن، مردی که جانش را نجات می‌دهد، آرامشی به دست می‌آورد، فقط برای اینکه استراوت ماهرانه در نقش «بدترین اتفاقی که می‌تواند برای شخصیت اصلی شما بیفتد؟» بازی کند. کارت هنگامی که او متوجه می شود دوست جدیدش از حامیان ترامپ است، تصمیم عمل گرایانه و در عین حال دردناک آرتی این است که "اکنون مراقب کن" خواهد بود.

استراوت بار دیگر در مورد احساسات سنگین با لمس سبک می نویسد و تراژدی جامعه ای را که از بالا مسموم شده است با علامت تجاری خود "لحظه های لطف" متعادل می کند. این موارد از مهربانی، همدلی و ارتباط به قدری ماهرانه است که خوانندگان را غافلگیر می کند، اما همچنان احساس می کنند که نشان نمی دهند و با رفتار انسانی سازگار هستند. یکی از سطر پایانی رمان مرا تحت تأثیر قرار داد.

اینها تنها دو عنوان فهرست نهایی هستند که به طور کامل در دوران معاصر تنظیم شده اند. رمان موضوعی استراوت در مورد قدرت سیاست های قطبی شده برای تخریب مهم ترین روابط ما بسیار عالی است. کتاب پرهیجان کنارد به طرز ماهرانه ای پیشینه اقتصادی مضحک را به آشفتگی هزاره منتقل می کند.

آنها هر دو وابسته به مردانی تنها و ناامید هستند که باید با روش‌های غیرمنتظره‌ای مقابله کنند که در آن جنبه‌های مادی زندگی آنها و ما در هوس و هوس دیگران است.

ناپدیدشدگان اثر مارلون جیمز: تصویری هولناک و مهیج از مردان عجیب و غریب و مستقیم

آنها همچنین هر دو بر مشاغلی متمرکز هستند که در برابر طاغوت آسیب پذیر هستند. چیزهایی که ما هرگز نمی گوییم نجابت را با میل به درک تاریخ پیوند می زند، در حالی که کیسه سیاه در یک خط در مورد احتمال وجود "عرض شکاف در یک لیوان مارتینی" وجود دارد که ما بیش از هر زمان دیگری به هنرها نیاز داریم.

بحث نهایی داوران ممکن است به کنارد که قبلا توجه بیشتری را جلب کرده‌اند، و استراوت، کمیت شناخته‌شده، خلاصه نشود، اما حضور آنها در همان فهرست داستان خود را در مورد حماقت اساسی سنجیدن یک اثر هنری در برابر دیگری بازگو می‌کند.

اینکه این دو کتاب برجسته از لحاظ لحنی و روایی از یکدیگر دور می‌شوند نشان می‌دهد که هیچ راه واحدی برای نوشتن درخشان و عمیق درباره پوچ‌های غم‌انگیز و غم‌انگیزهای پوچ زندگی در دهه 2020 وجود ندارد. زمان پرتاب سکه است؟