من قبلا در مراقبت های طولانی مدت کار می کردم. وقتی مادرم به مراقبت از حافظه نیاز داشت، این تجربه به من کمک کرد تا هزینه‌ها را جبران کنم.

آرورا مک کنزی برای مراقبت از خاطره به طور مکرر به دیدار مادرش می رفت. آرورا مک کنزی Aurora McKenzie به اشتراک گذاشت که چگونه برنامه ریزی و Medicaid مراقبت از حافظه پرهزینه مادرش را در ایلینوی آسان کرد.

مک‌کنزی خانه و دارایی‌های والدینش را برای پوشش هزینه‌های پرستاری و مراقبت از حافظه فروخت

در میان غم و اندوه و سرطان همسرش، او از مراقبان می‌خواهد که به دنبال گروه‌های حمایتی و خودمراقبتی باشند. این مقاله گفته شده بر اساس گفتگو با آرورا مک کنزی، 47 ساله، که در ایلینوی زندگی می کند، است. مک کنزی از مادرش که در دو سال آخر عمرش در مرکز نگهداری حافظه زندگی می کرد، مراقبت می کرد. او گفت که برنامه ریزی از قبل به خانواده اش کمک کرد تا بسیاری از هزینه های مراقبت طولانی مدت را کاهش دهند. این مصاحبه برای طولانی بودن و وضوح ویرایش شده است.

تا زمانی که مادرم تحت مراقبت بود، مجبور بودم تمام مدیریت مالی مادرم را انجام دهم. من همچنین قبلا در مراقبت های طولانی مدت کار می کردم.

حرفه من تا حد زیادی در حوزه حسابداری بوده است. من نقش های مختلفی را بر عهده داشته ام، از حسابدار کارکنان گرفته تا مدیر مالی یک شرکت مراقبت طولانی مدت. من در حال حاضر مدیر منابع انسانی یک موسسه حقوقی هستم.

در حال حاضر، فقط من و شوهرم در خانه هستیم. من دو فرزند، یک خواهر و یک دسته خواهرزاده و برادرزاده دارم. اما قبل از مرگ پدرم در سال 2024، ما از او در خانه اش مراقبت می کردیم. ما همچنین به مدت دو ماه از مادرم مراقبت کردیم تا اینکه در سال 2024 به مراقبت از حافظه رفت.

ما از خوانندگان دعوت می کنیم تا داستان های خود را با خبرنگاران Business Insider به اشتراک بگذارند تا به ما کمک کنند تا نگاهی جامع به هزینه های مراقبت طولانی مدت داشته باشیم. ما می خواهیم بدانیم که مراقبت از یک عزیز بزرگتر چقدر برای شما و خانواده تان هزینه داشته است. لطفا برای شرکت این فرم را پر کنید.

والدین من تا سال 2024 خودکفا بودند

پدر و مادرم در دوران خدمت در نیروی دریایی با هم آشنا شدند. مادرم برای نیروی دریایی مشاهدات هواشناسی انجام می داد و پدرم مکانیک هواپیما و هلیکوپتر نیروی دریایی بود. مادرم قبل از بازگشت به مشاهدات هواشناسی برای فرودگاه ها به عنوان دستیار پزشکی کار می کرد. پدرم برای امریکن ایرلاینز به عنوان رئیس بازرسان کار می کرد و در نهایت به عنوان مکانیک خطوط هوایی فرود آمد. هر دو به دلیل ناتوانی های مختلف زودتر بازنشسته شدند.

تشخیص داده شد که پدرم سرطان دارد و او به صورت پاره وقت کار می کرد تا زمانی که درمان هایش خیلی زیاد شد. مادرم مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس بود اما کار می کرد. تا سال 2024، والدین من خودکفا بودند، اگرچه نمی‌توانستند خوب رانندگی کنند. مراقبت‌ها حداقل بود، عمدتا پرداخت‌هایشان را بررسی می‌کردند و مطمئن می‌شد که خوب هستند.

در سال 2024، مادرم یک سکته مغزی شدید داشت. پدرم نمی دانست چگونه آن را پردازش کند. پرستارها گفتند که مادرم اجازه ندارد با پدرم به خانه برود. خواهرم در موقعیتی نبود که از مادرم مراقبت کند، بنابراین به طور موقت به یک بخش مراقبت های عصبی رفت و به خانه سالمندان منتقل شد. آرورا مک کنزی برای مراقبت از خاطره به طور مکرر به دیدار مادرش می رفت. آرورا مک کنزی حافظه مادرم واقعا هرگز بهبود نیافت

مدت کوتاهی بود که مدیکر برای یک مرکز پرستاری ماهر پرداخت کرد. در آن مدت، او از اینکه اصلا نمی توانست صحبت کند به توانایی صحبت کردن تبدیل شد. او عملکرد خود را در بازوها و دستان خود به دست آورد. او توانست با کمک بایستد. حافظه او پس از آن هرگز بهبود نیافت و حافظه کوتاه مدت او ضربه بزرگی خورد. او اغلب فکر می کرد دهه 1980 است.

خواهرم او را نزد من آورد زیرا احساس می‌کرد که وقتی من کار می‌کردم مادرمان را می‌توان در خانه رها کرد و وقتی در دفتر بودم می‌توانستم کسی را استخدام کنم. وقتی مادرم آمد تا پیش من بماند، اما اینطور نبود.

او متوجه نشد که او در میشیگان نیست و ما در یک منطقه شلوغ هستیم، بنابراین او نمی توانست فقط در را باز کند و سگ ها را بیرون بگذارد. او نمی توانست به خاطر بیاورد که نمی تواند از پله های پایین راه برود. او در مورد حمام کردن و سایر کارهایی که دیگر نمی توانست به تنهایی انجام دهد بسیار جنگنده شد. وقتی ما برای کمک نبودیم او زمین می خورد.

من نمی توانستم اجازه دهم این اتفاق بیفتد. وقتی او برای ماندن پیش من آمد، پدرم هنوز زنده بود، و ما در حال کار روی تایید او برای مراقبت طولانی مدت مدیکید بودیم. ایالت هایی مانند ایلینوی دارای نرخ بازپرداخت عمومی برای خدمات مراقبت طولانی مدت هستند.

ما در حال جمع‌آوری اطلاعات در مورد حساب‌های بانکی، دارایی‌ها و هر چیزی که زیر نور خورشید بود، بودیم. در ایلینوی، اگر همسرتان هنوز زنده است و در جامعه زندگی می‌کند، می‌توانید برای Medicaid تأیید شوید، مشروط بر اینکه همسرتان در خانه بماند و یک ماشین داشته باشد. ایلینوی همچنین اجازه داد که پول تامین اجتماعی مادرم برای پرداخت هزینه خانه و مواد غذایی به پدرم برود.

مامان 80000 دلار از بیمه عمر بابا گرفت

در طول این روند، او در حال خسته شدن بود. او در نوامبر 2024 دچار حمله قلبی شدید شد و درگذشت. مامان حدود 80000 دلار از بیمه عمر پدر دریافت کرد، زیرا او در مقابل آن وام گرفته بود تا برخی از قبوض پزشکی دیگر مادر را بپردازد.

مامان به طور موقت برای مراقبت طولانی مدت مدیکید تایید شده بود و به یک واحد مراقبت از حافظه نزدیک من رفت. او تنها به مدت 4 ماه تحت پوشش Medicaid قرار گرفت و مابقی آن به صورت خصوصی پرداخت می شد. شما می توانید ۱۰۰۰۰۰ دلار را در کمتر از یک سال بسوزانید، و اکثر مردم این را نمی دانند.

ما مجبور شدیم خانه را ارزیابی کنیم و آن را به ارزش بازار منصفانه بفروشیم. وسیله نقلیه آنها را فروختم و حسابهای بانکی آنها را تجمیع کردم. من همچنین پرداخت ها را بین VA، Medicare، Medicaid و پرداخت خصوصی هماهنگ کردم. بازنشستگی یا دارایی دیگری برایشان باقی نمانده بود.

آن حساب برای تسهیلات مراقبتی او و هر صورت‌حساب‌هایی که تحت پوشش بیمه نبودند، پرداخت می‌کرد. من تقریبا هر روز از این مرکز بازدید می کردم تا او را بررسی کنم. این به من کمک کرد که قبلا در مراقبت های طولانی مدت کار کرده ام، بنابراین بسیاری از اصطلاحات و درمان ها تا حدودی برای من آشنا بودند.

من به‌عنوان مدیر دفتر تجاری برای یک تسهیلات زندگی تحت حمایت کار می‌کردم، و Medicaid را به عنوان پرداخت‌کننده پذیرفتیم، بنابراین تقریبا همه چیز را فهمیدم. من همچنین در گذشته مقدمات مالیاتی را انجام داده ام که در مدیریت مالیات والدینم کمک بزرگی بود. کشیش من کسی بود که به من گفت مراقبت از مادرم در خانه پایدار نیست و به من توصیه هایی برای امکانات داد.

من به طور کامل مرگ آنها را پردازش نکرده ام

من زیاد ورزش نمی کنم، اما مدیتیشن زیادی انجام دادم که به حفظ سلامت روانم کمک کرد. سگ هایم نیز به عنوان تسکین دهنده استرس به من کمک کردند. شوهرم در طول مسیر همراه من بود.

من چند روز قبل از مرگ او ملاقات کرده بودم، و او خوب به نظر می رسید، اگرچه در طول روز می خوابید، که عجیب بود. روز بعد برگشتم و حالش خوب نبود. صورتش انگار دوباره سکته کرده بود. او نمی توانست دست هایش را تکان دهد یا حرف بزند.

او سپسیس ناشی از عفونت داشت. روز بعد که برگشتم، از شدت عفونت فریاد می زد. می توانستم آن را در سالن بشنوم. آنها او را برای کنترل درد به بیمارستان منتقل کردند و چند روز بعد در ماه اوت درگذشت.

من هنوز نمی دانم که آیا به طور کامل درگذشت پدر یا مادر را بررسی کرده ام. اخیرا متوجه شدیم که شوهرم سرطان مری دارد. مقدمات تشییع جنازه مادر به پایان رسید زیرا ما دو مراسم یادبود داشتیم، یکی در نزدیکی من و دیگری در میشیگان. عبور پرچم در میان جانبازان بسیار دشوار است.

واقعا عجیب است که دیگر نیازی به دیدن مکان او نیست. دلم برای او به عنوان یک شخص تنگ شده است، اما فردی که او در دو سال گذشته بود، قبل از سکته مغزی اش نبود.

من از پیوستن به یک انجمن پشتیبانی، چه به صورت حضوری یا مجازی، دفاع می کنم. با وجود اینکه او به آلزایمر تشخیص داده نشد، من عضوی از برخی گروه های مجازی آلزایمر بودم. داشتن یک جامعه قوی بسیار مهم است، زیرا زمانی که فردی تحت مراقبت طولانی مدت است، هر چه تعداد افراد بیشتری بتوانند برای بررسی آنها مراجعه کنند، نتایج بهتری خواهد داشت.

همچنین تعیین اهداف کوچک و پیگیری آنها بسیار مهم است. شما باید در آن لحظات سخت به خودتان لطف کنید و بدانید که پیشرفت کوچک همچنان پیشرفت است.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید