من مالکیت کامل آشپزی را به شوهرم دادم. در ازدواج ما بیشتر از صرف شام ثابت شد.

نویسنده (سمت چپ) گفت از زمانی که شوهرش تمام جنبه های برنامه ریزی غذا و پخت و پز را در دست گرفت، بار ذهنی او به طور قابل توجهی کاهش یافته است. با حسن نیت از ربکا کرتلا. من هرگز از آشپزی لذت نبرده ام. شوهر من انجام می دهد. سال‌ها به هر حال آن را به طور مساوی تقسیم کردیم. تا زمانی که این کار را نکردیم.

این تصمیم پس از خواندن کتابی درباره کار نامرئی در ازدواج گرفته شد.

این باعث شده است که خانواده ما راحت‌تر از همیشه کار کند، به‌ویژه زمانی که در حال پیمایش یک زندگی کاملا جدید در خارج از کشور هستیم. من هرگز آشپزی را دوست نداشتم. شوهر من انجام می دهد. برای سال‌ها، ما هنوز به هر حال وظیفه را به طور مساوی تقسیم می‌کنیم.

ما برای یک هفته وعده های غذایی را برنامه ریزی کردیم، خرید کردیم و با هم آماده کردیم. ما شب های آشپزی را معامله کردیم و تمام تلاش خود را کردیم تا بار ذهنی را تقسیم کنیم و تا جایی که می توانستیم عادلانه نگه داریم.

با این حال، احساس می‌کردم که همان مشکل ماموت هر هفته ظاهر می‌شود. مثل اینکه هفته قبل هیچوقت حلش نکرده بودم. من سیستم‌های مختلفی را امتحان کردم: تعیین انواع وعده‌های غذایی در روز، برنامه‌ریزی یک ماهه، اجازه دادن به برنامه‌ها برای برنامه‌ریزی برای ما. هیچ چیز هرگز گیر نکرده یا کار را آسان تر نمی کند.

یک درک همه چیز را تغییر داد

نمی‌دانم برنامه‌ریزی بیش از حد وعده‌های غذایی از کجا آمده است، یا چرا این کار همیشه برای من سخت بوده است. اما با گذشت زمان به این نتیجه رسیدم: شاید این وظیفه ای نبود که من باید آن را داشته باشم. شاید لازم نبود همه چیز را به طور مساوی تقسیم کنیم. شاید در عوض، ما نیاز داشتیم که هر کدام صاحب آنچه که واقعا در آن خوب بودیم.

چند سال پیش کتاب ایو رودسکی با عنوان «بازی منصفانه: راه حلی که بازی را تغییر می دهد» را خواندم. طرز فکر من در مورد حجم کار نامرئی در ازدواج را تغییر داد - نه فقط اینکه چه کسی چه کاری را انجام می دهد، بلکه چه کسی وزن ذهنی یادآوری، برنامه ریزی و اطمینان از انجام همه چیز را به دوش می کشد.

تحقیقات رادسکی چیزی را پیدا کرد که در آن زمان به نظر من غیرمعمول به نظر می رسید: زوج ها وقتی کار 50/50 تقسیم می شود، احساس رضایت بیشتری نمی کنند. زمانی که یکی از شرکا از ابتدا تا انتها صاحب یک وظیفه باشد، احساس رضایت بیشتری می کنند. وزن واقعی در انجام کار نیست. این در توجه و برنامه ریزی است که قبل از اینکه کسی انگشتش را بلند کند اتفاق می افتد.

که خیلی توضیح داد. و این کلمات را به من داد تا در نهایت با شوهرم در مورد همه چیز صحبت کنم. نویسنده گفت که او و همسرش قبلا وظایف آشپزی را تقسیم کرده بودند، اما در نهایت متوجه شدند که این بهترین چیزی برای خانواده آنها نبود. با حسن نیت از ربکا کرتلا. من یک لیست آشکار ساختم

من می‌خواهم ابتدا یک چیز را روشن کنم: شوهرم یک شریک درگیر و عملی است. کسانی که ناهار را بسته‌بندی می‌کنند، از من نظافتچی دقیق‌تری هستند، که می‌توانم برای اداره خانه و مراقبت از بچه‌هایمان، او را ترک کنم تا به یک سفر کاری بروم بدون کتابچه راهنمای دستورالعمل. او یک شریک باورنکردنی است که از داشتنش در کنارم سپاسگزارم.

با این حال، وقتی نشستم و فهرستی از همه چیزهایی که مسئولیتش را بر عهده داشتم، و همه چیزهایی که او در کنار آن مسئول بود، تهیه کردم، فهرست من چهار برابر طولانی‌تر بود.

به او نشان دادم. نه برای شروع یک دعوا، بلکه برای اینکه او واقعا بتواند آن را برای خودش ببیند. هنوز قیافه اش را به یاد دارم. اصلا دفاعی نیست فقط غمگین او متوجه نشده بود که من چقدر نگه داشته ام تا زمانی که آن را در مقابل خود گذاشته است.

بلافاصله پس از آن، عرشه کارت بازی جوانمردانه Rodsky را خریداری کردیم، که به زوج ها کمک می کند مسئولیت های خانه را بر اساس مالکیت کامل، وظیفه به کار تقسیم کنند. آشپزی به جف رفت.

او صاحب همه آن است

زمانی که یک سال پیش از کانکتیکات به اسپانیا نقل مکان کردیم، تنها با چند چمدان، عرشه را پشت سر گذاشتیم. اما ما سیستم را آوردیم و بیشتر به آن متمایل شدیم.

من ناگهان از هر جهت لاغر شدم، خانه‌مان را در کشوری جدید اداره می‌کردم، به دو بچه کمک می‌کردم تا با هم سازگار شوند، کار می‌کردم، و سعی می‌کردم جای خودم را پیدا کنم. مالکیت کامل دیگر فقط یک «دارای خوب» نبود. این لطف نجات ما بود.

برنامه ریزی غذا، خرید و پخت و پز کاملا در دادگاه جف است. او تصمیم می گیرد که چه بخوریم، فهرست را تهیه می کند، خرید می کند و هر شب آشپزی می کند. من وزن ندارم

او هرگز از یک دستور العمل پیروی نمی کند. او فقط می داند که چگونه یک وعده غذایی درست کند - فکر می کنم یک اعتبار برای مادر ایتالیایی-آمریکایی اش که در آشپزخانه باورنکردنی است.

من همیشه کاری را که او درست می کند دوست ندارم. گاهی اوقات او نوعی گوشت را انتخاب می کند که من انتخاب نمی کردم. ولی من با خوشحالی میخورمش آرامش ناشی از نداشتن این وظیفه بسیار بیشتر از غذای گهگاهی است که اولین انتخاب من نیست.

ما هم در این مورد سفت و سخت نیستیم. اگر او یک شب باتلاق یا بیرون باشد، من بدون شکایت، خرید و آشپزی وارد می شوم. اما این استثناست.

در ازای آن، من نیز مالک اشیا هستم. لباسشویی مال من است - شستن روزانه، لکه گیری، آویزان کردن، تا کردن، کنار گذاشتن. من همچنین برنامه ریزی رویداد و هماهنگی فعالیت های خانوادگی را دارم. ما هر کدام به دیگری اعتماد می کنیم تا دسته بندی های خود را مدیریت کند.

ما به بچه هایمان چیز مهمی یاد می دهیم

بیشتر شب‌ها، من نمی‌دانم او چه می‌سازد تا زمانی که این کار انجام شود و برای خدمت به آن کمک می‌خواهد. من اغلب لباس‌هایی را که آن روز صبح شستم و آویزان بودم تا می‌کنم تا خشک شوند یا با کوچک‌ترینشان بازی می‌کنم. گاهی اوقات او برای کمک به آشپزخانه سرگردان می شود و در کنار پدرش کارهای کوچکی را یاد می گیرد. نویسنده گفت که پسرش به دنبال پدرش است و به نظر می رسد از کمک در آشپزخانه لذت می برد. با حسن نیت از ربکا کرتلا. او 7 ساله است و از قبل می داند که چگونه میوه و سبزیجات را با چاقوی پخت، تفت دادن گوشت و تخم مرغ هم بزند. نمی‌دانم آیا او مانند پدرش عاشق آشپزخانه می‌شود یا نه.

اما او با دانستن این که هر کسی در چیزی بهترین است - و در واقع از آن لذت می‌برد - بزرگ می‌شود، باید مالک آن باشد. نه از کسی که انتظار می رود.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید