من نتوانستم تور ایمان جورج مایکل را ببینم. آیا یک فیلم کنسرت جدید می تواند آن را جبران کند؟

همانطور که اشعار ساده و فریبنده ابتدایی آهنگ های پاپ وجود دارد، آهنگ جورج مایکل "خب، فکر می کنم خوب بود اگر می توانستم بدنت را لمس کنم" با بهترین ها همراه است. به نظر می رسد که او مؤدبانه جلو می رود، اما معلوم می شود که Faith، موفقیت او در سال 1987، در مورد تصمیم گیری برای دست زدن به شخصی است که او خطاب می کند، زیرا یک جریمه احساسی وجود دارد.

این کلاسیک یکی از دلایلی است که من برای عرضه هفته آینده جورج مایکل: تور ایمان در بازار هستم، اما آماده هستم که بعد از آن قلبم را از روی زمین بلند کنم.

فیلم کنسرت، به کارگردانی اندی موراهان و دیوید آستین، اجراهای زنده از دو قرار پاریسی در اولین تور انفرادی خواننده فقید را به نمایش می گذارد، فیلم کشف شده طلسم بسیار قدرتمند حرفه او در سال 1988 را نشان می دهد، قبل از اینکه او یک گام به عقب بردارد، غرق در سوپراستار بودن. این فیلم با Finding Faith، فیلم کوتاهی از مری مک‌کارتنی همراه خواهد شد که مصاحبه‌های صوتی و عکس‌های مربوط به آن دوران را احیا می‌کند.

دیدن فیلم های کنسرت در سینما حتی زمانی که هنرمند زنده است و اجراهای زیادی در آینده دارد می تواند عجیب و تلخ باشد. هر حس بی واسطه و ارتباطی که از حضور در یک سالن بریده شده با غریبه های همفکر ناشی می شود، توسط اثر جدایی صفحه تضعیف می شود. هیچ مقدار دوربین هوشمندانه نمی تواند این واقعیت را که شما یک رویداد را از دور تماشا می کنید کاملا پنهان کند. هر لذتی که موسیقی به ارمغان می آورد، با غم نبودن، اگر نه هرگز، در آن لحظه، کاهش می یابد.

این موضوع حتی برای Taylor Swift: The Eras Tour، پردرآمدترین فیلم کنسرت تمام دوران نیز صادق بود. من آن را در سال 2023 - در یک صفحه سینمای کوچک و نامتناسب - دیدم که می‌دانستم به اندازه کافی خوش شانس بودم که بلیتی برای دیدن زنده او در سال بعد داشتم. این انتظار نادر است. بیشتر فیلم‌های کنسرت نه در اواسط تور، بلکه مدت‌ها پس از پاک شدن نوار پخش می‌شوند.

"تجربه تقریبا ماورایی است": در تیلور سوئیفت با بخش پدران شکنجه شده

به لطف استقبال پرشور فیلم سوئیفت که بیش از 260 میلیون دلار در سرتاسر جهان به دست آورد، و تلاش‌های پس از همه‌گیری برای جذب هرچه بیشتر طرفداران به سینماها، فیلم‌های کنسرت به شدت و با سرعت به سمت ما می‌آیند. در دو سال گذشته، از جمله، Billie Eilish: Hit Me Hard and Soft – The Tour (Live in 3D)، Oasis: Don’t Look Back in Anger، Pulp: What Do You Do You For Encore را در دو سال گذشته داشته ایم؟ , Ozzy & Black Sabbath: Back to the Beginning, The Cure: The Show of a Lost World, Mitski: The Land, Aurora: چه اتفاقی برای زمین افتاد؟ و حماسه: الویس پریسلی در کنسرت.

برخی از این عناوین فیلم‌های کنسرت-مستند ترکیبی هستند که جذابیت آن خارج از صحنه است. Oasis one برای افرادی است که از برادران گالاگر (یا بخش‌های احساساتی درباره طرفدارانشان) به اندازه کافی لذت نبرده‌اند. فیلم Pulp در آهنگ‌های کلیدی باقی می‌ماند، اما جذابیت خود را مدیون صدای جارویس کوکر و روایت داستان گروه است.

در انتهای دیگر این طیف، «سینمای رویداد» قرار دارد، مانند کنسرت‌های BTS که آخر هفته گذشته در آمریکای جنوبی برگزار شد و این یکی. اینها در برخی مناطق به صورت زنده و در مناطق دیگر با تاخیر کمتر از 24 ساعت پخش می شوند، از جمله منطقه ما. نوع هیبریدی نوعی از MTV بالا در سینما ایجاد می کند. آنها دلپذیر و خوشایند هستند، اگر از خانه قابل تماشا باشند. فیلم‌های کنسرتی که به‌عنوان پروکسی برای تجربه حضور در کنسرت‌های زنده طراحی شده‌اند – که ممکن است از نظر جغرافیایی یا مالی دور از دسترس باشند – بیشترین دلیل را برای حضور در سینما دارند.

آن‌ها به‌عنوان محصولی با صفحه‌نمایش بزرگ مورد توجه قرار گرفته‌اند، اما به‌عنوان جایگزینی برای چیز واقعی و عرق‌ریز، محدود هستند.

فیلم‌های کنسرت در حقیقت چیزی شبیه به یک خطای دسته‌بندی هستند. به نظر می‌رسد که ضبط‌های بی‌آرایش اجراهای زنده به سختی واجد شرایط فیلم هستند، در حالی که نوع مستند از این برچسب فراتر می‌رود. Summer of Soul، فیلم Questlove که در سال 2022 برنده اسکار مستند بلند شد، یک فیلم کنسرت است، اما به نظر می رسد نامشخص است که آن را اینگونه نامگذاری کنیم، در حالی که هدف آن نه اجراهای مجزا، بلکه شکاف آشکار بین طنین جشنواره فرهنگی هارلم برای کسانی که در سال 1969 آنجا بودند و شکست صنعت رسانه برای من است.

تور ایمان به ایرلند نیامد - دو اجرا در اینجا جزو اجراهایی بود که به دلیل گلودرد لغو شد - و اگر می‌شد برای رفتن به آن خیلی کوچک بودم. بعدا از این فرصت استفاده کردم و شخصا از صدای مایکل غمگین شدم، اما فقط یک بار.

من انتظار ندارم این فیلم کنسرت آن را جبران کند. من انتظار دارم که این یک کپسول زمانی تکان دهنده و کمی وهم انگیز باشد، زیرا اینگونه است که من تمام فیلم های کنسرت های دهه 1980 را با رویکرد خوش بینانه آنها به کنترل جمعیت و ازدیاد جوانان می بینم.

برای پذیرش اینکه همه افراد حاضر در تصویر اکنون پیر شده اند یا از بین رفته اند و این لحظه، اگرچه حفظ شده است، زودگذر بوده است، نیاز به یک تنظیم مجدد ذهنی مالیخولیایی دارد.

با این حال، شما نمی خواهید به سینما بروید و هیچ احساسی نداشته باشید، آیا؟