من هرگز با بچه هایم در زمین بازی بازی نمی کنم. ممکن است والدین دیگر فکر کنند که من تنبل هستم، اما دلیل خوبی برای عقب نشینی وجود دارد.

جودی لوپز همیشه دوست داشته فرزندانش مستقل باشند. با حسن نیت از جودی لوپز جودی لوپز یک مادر مجرد است که از جوانی دو پسر را برای مستقل بودن و مسئولیت پذیری بزرگ می کند.

او از آنها انتظار دارد که اتاق‌هایشان را تمیز کنند، کیف‌هایشان را حمل کنند و زمان تماشای نمایش را خودشان مدیریت کنند.

او معتقد است که مسئولیت دادن به بچه ها به آنها کمک می کند تا بزرگسالانی با اعتماد به نفس و توانا شوند. این مقاله گفته شده بر اساس گفتگو با جودی لوپز است. برای طول و وضوح ویرایش شده است.

وقتی برای اولین بار مادر شدم، می دانستم که می خواهم فرزندانم مستقل، انعطاف پذیر و آماده برای زندگی در دنیای واقعی بزرگ شوند.

وقتی بزرگ شدم، مادرم زیاد دور و برم نبود. اگرچه نمی‌خواستم فرزندانم مثل من احساس تنهایی کنند، اما می‌خواستم استقلالی را که با انجام کارهایی برای خودم به وجود آورده‌ام به او منتقل کنم. من هرگز از بیرون رفتن و انجام کارهای هیجان انگیز ترسی نداشتم و می خواستم کودکانی را بزرگ کنم که بتوانند روی پای خود بایستند و هر چه زندگی ممکن است روزی به سرشان بیاورد را بردارند.

قبل از اینکه دوست آنها باشم، برای من مهم بود که مادر آنها باشم و آنها را برای روزی آماده کنم که در نهایت مراقبت من را ترک کنند.

با داشتن پسر، همچنین امیدوار بودم که آنها تبدیل به مردانی شوند که روزی هم خانه یا شریک خوبی شوند. من با آنها در مورد کلیشه های مربوط به مردان و کارهای خانه صحبت کرده ام و هرگز نمی خواستم این کلیشه ها در مورد آنها صادق باشد.

اتاق خوابشان را مرتب می کنند

حتی به عنوان کودکان نوپا و خردسال، از پسرها انتظار می رفت که خود را مرتب کنند. اگر چیزی بیرون می آوردند، آن را کنار می گذاشتند. اگر فراموش کردند به آنها یادآوری کردم.

مسئولیت اتاق خواب آنها بر عهده آنهاست نه من. در حالی که به آنها کمک می‌کردم، هرگز به سادگی اتاق‌هایشان را برایشان تمیز نمی‌کردم.

کوله پشتی خود را حمل می کنند

من همیشه پسرها را در ماجراهای کوچک بیرون آورده ام. وقتی کوچک بودند، من بیشتر چیزهایی را که برای روز نیاز داشتیم با خود حمل می‌کردم، اما آنها همیشه کوله‌پشتی‌های کوچکی داشتند، معمولا با یک بسته دستمال مرطوب و خوراکی‌های خودشان.

آنها با حمل تنقلات خود، می‌توانستند وقتی گرسنه می‌شوند، خود را سیر کنند، به بدن‌شان گوش دهند و به آنچه که به آنها می‌گویند پاسخ دهند.

وقتی آنها بزرگتر شدند، هرگز کوله پشتی یا وسایل مدرسه آنها را به مدرسه نمی بردم و برمی گشتم. من می بینم که والدین همه چیز را در شروع یا پایان یک روز مدرسه حمل می کنند، اما من هرگز این کار را نکرده ام.

وقتی الان به تعطیلات می رویم، پسرها کوله پشتی های پر از اسباب بازی، لباس و لوازم بهداشتی حمل می کنند. آنها مسئول وسایل خود هستند.

آموزش کمک کردن در خانه

من همیشه از پسرها انتظار داشتم که در خانه کمک کنند، زیرا این فقط بخشی از زندگی با افراد دیگر است. آنها برای این کار حقوق نمی گیرند.

ظرف های خودشان را به سینک می برند. اتاق هایشان را تمیز نگه می دارند. آنها بعد از بازی خود را مرتب می کنند. آنها ممکن است کارهای کوچک و سریع در خانه انجام دهند.

اما من همچنین سیستمی دارم که در آن آنها می توانند برای انجام کارهایی مانند تمیز کردن حمام یا بیرون آوردن سطل زباله، مبلغ اندکی - تا حدود 1.50 دلار - دریافت کنند. برای این مشاغل، اگر متوجه شوند که کار باید انجام شود، دو برابر بیشتر حقوق می گیرند و بدون اینکه از آنها خواسته شود، آن را انجام می دهند.

این روش من برای بزرگ کردن پسرهایی است که یک آشفتگی را می بینند و سپس کاری برای آن انجام می دهند.

همچنین اگر کاری باشد که معمولا خودم انجام می‌دهم، اما به‌عنوان یک مادر مجرد وقت ندارم، نوعی پرداخت را نیز پیشنهاد می‌کنم.

من در پارک یا بازی نرم بازی نمی کنم

من هرگز اطراف پسران در پارک ها یا مراکز بازی نرم معلق نبودم، حتی زمانی که آنها کوچک بودند. من روی یک نیمکت یا پشت میز می نشینم و به آنها اجازه می دهم بفهمند که چه توانایی هایی دارند.

وقتی از من خواسته شود کمک خواهم کرد، اما آنها می‌دانند که از من نخواهند کارهایی را برایشان انجام دهم، در صورتی که خودشان قادر به انجام آن‌ها هستند. در صورت نیاز به آنها کمک می کنم، حمایت می کنم یا آماده می شوم تا آنها را بگیرم. جودی لوپز با بچه هایش در زمین بازی بازی نمی کند. با حسن نیت از جودی لوپز من می خواهم آنها یاد بگیرند که چگونه بدون من بازی کنند. نقش من در این زمینه ها این است که از آنها محافظت کنم - مطمئن شوم که ایمن هستند - نه اینکه همبازی آنها باشم.

وقتی بچه‌ها بازی می‌کنند، والدین به من مشکوک نگاه می‌کنند، شاید فکر می‌کنند من یک والدین تنبل هستم.

اما این من یک والدین تنبل نیستم. این یک تصمیم عمدی است که به آنها آموزش دهیم چگونه خود را ایمن نگه دارند، توانایی های خود را ارزیابی کنند و بدون مداخله مداوم بزرگسالان بازی کنند.

این بدان معنا نیست که من هرگز با آنها بازی نمی کنم. ما زیاد بازی می کنیم - نه در این زمینه ها.

آنها زمان نمایشگر خود را مدیریت می کنند

هر دو پسر مقداری از زمان نمایش را تعیین کرده اند، اما مدیریت آن بر عهده آنهاست. بعد از مدرسه، آنها 30 دقیقه وقت نمایشگر دارند. در تعطیلات آخر هفته، آنها دو قسمت 30 دقیقه ای دارند، به علاوه 45 دقیقه اضافی زمانی که با هم روی پرده ها بازی می کنند.

به جای اینکه من روی آنها شناور باشم و بررسی کنم که آنها چقدر بازی کرده اند، آنها خودشان یک تایمر تنظیم کردند تا زمان بازی آنها را تنظیم کند. این همچنین آرگومان ها را هنگامی که زمان نمایش تمام می شود به حداقل می رساند.

آن‌ها یاد می‌گیرند که زمان خود را مدیریت کنند و استفاده از صفحه نمایش خود را خودتنظیم کنند، به جای اینکه به من تکیه کنند تا دائما آن را برایشان نظارت کنم.

آموختن توانایی هایی که دارند

پس از سال‌ها آموزش عمدی استقلال، اعتماد به نفس فرزندانم افزایش می‌یابد. آنها می دانند که چه توانایی هایی دارند.

اگرچه من در زندگی آنها بسیار حضور دارم و آماده کمک و حمایت از آنها هستم، اما آنها نیز در حال رشد به افراد خود در جهان هستند.

از نظر من، این تمام موضوع است.

من نمی‌خواهم بچه‌هایی تربیت کنم که به من نیاز دارند تا همه چیز را برایشان انجام دهم. من می‌خواهم بچه‌هایی بزرگ کنم که بدانند وقتی به من نیاز دارند آنجا هستم، اما می‌دانند که می‌توانند کارهای زیادی برای خودشان انجام دهند.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید