من هنوز متقاعد هستم که iPod ابزار عالی بود

حق با او بود. در سال 2004، من در حال نوشتن یک داستان جلد به نام "iPod Nation" بودم و بعدا کتابی در مورد iPod به نام The Perfect Thing منتشر کردم. مرگ آی پاد به یاد ماندنی نبود. حتی مشخص نیست چه زمانی اتفاق افتاده است. به طور رسمی، می توان زمان مرگ را در 10 می 2022، زمانی که اپل تولید آی پاد تاچ، آخرین محصولی که از این نام استفاده کرد، متوقف کرد، تعیین کرد. اما من هرگز تاچ را یک آی پاد واقعی در نظر نگرفتم. این به سادگی یک آیفون بدون اتصال سلولی بود.

شاید ندای مرگ مناسب 27 ژوئیه 2017 باشد، زمانی که اپل نانو (آخرین آی پاد سنتی با صفحه نمایش) و iPod Shuffle را کشت، پخش کننده ای به اندازه تمبر پستی که به پیراهن شما چسبانده شده بود. (اپل بی سر و صدا تولید iPod کلاسیک را با هارد دیسک و چرخ کلیک در سال 2014 متوقف کرد.) تمام این تاریخ‌های نهایی نتیجه اجتناب‌ناپذیر چیزی بود که استیو جابز در 11 ژانویه 2007 به اجرا درآورد. در آن زمان بود که او سه محصول جدید را معرفی کرد - یک تلفن، یک دستگاه اینترنتی و «بهترین آی‌پاد تا کنون» که همگی در چیز جدیدی به نام آیفون ادغام شدند.

از آن لحظه به بعد، آی‌پاد به‌عنوان یک دستگاه مجزا در زمان قرضی زندگی می‌کرد. با این حال، برای سال ها، اپل میلیون ها دستگاه محبوب دیگر را قبل از خاموش شدن iPod فروخت. اما با وجود اینکه ما عاشق گوشی‌های هوشمند خود هستیم، آی‌پاد خارش‌هایی را ایجاد کرد که هنوز ادامه دارد، و من به ادعای خود مبنی بر اینکه آی‌پاد بهترین چیز بود، پایبند هستم. این یک دستگاه تک کاره بود که عملکرد خود را به خوبی انجام می داد. باعث خوشحالی بی قید و شرط مردم شد. در مقابل، روابط ما با آیفون (و گوشی‌های اندرویدی) پیچیده‌تر است.

بله، دستگاهی که جایگزین آی‌پاد شد، کهکشان‌ها تأثیرگذارتر از نسل قبلی خود هستند. البته از نظر مالی موتور یک شرکت 4 تریلیون دلاری است. من نمی توانم مدعی دیگری برای مانتو بهترین محصول قرن تصور کنم. اما من آیفون را کامل نمی‌دانم. گاهی اوقات با برنامه های رسانه های اجتماعی سمی توجه ما را به خود جلب می کند. تعداد بیشماری خودرو جمع آوری شده است زیرا رانندگان بیشتر به صفحه نمایش لمسی آن علاقه مند بودند تا آنچه در آن سوی شیشه جلو رخ می داد. Doomscrolling آیفون می تواند منجر به افسردگی شود.

در حالی که آن آی پاد پر جنب و جوش چیزی جز شادی به ارمغان نمی آورد. علاقه استیو جابز به طراحی مجدد آی پاد هر سال بر هیجان افزوده شد. اپل می‌توانست آی‌پاد اصلی خود را برای مدت طولانی حفظ کند، اما تقریبا بلافاصله این شرکت مجموعه‌ای از اختراعات مهم را آغاز کرد. هر چرخه یک آی پاد با اندازه و شکل متفاوت تولید می کرد. با هر بار تکرار، آی‌پاد کوچک‌تر و خنک‌تر به نظر می‌رسید. ابتدا مینی آمد، سپس انواع مختلفی از نانو و ترکیب در رنگ‌ها و پیکربندی‌های دیوانه‌وار آمد.

به‌روزرسانی‌های آیفون باعث شده مردم خرید کنند، اما بدون لذت تغییر شکل کامل محصول. آیا دنیای جایگزینی وجود دارد که اپل به ساخت iPod به عنوان یک پخش کننده موسیقی دیجیتال اختصاصی ادامه دهد؟ برای بحث با تونی فادل تماس گرفتم. فادل اغلب به عنوان پدر آی پاد شناخته می شود. او سرپرستی تیم سخت افزاری آن را بر عهده گرفت و محصول را در یک سرعت شگفت انگیز کمتر از یک سال تحویل داد.

او بعدا عمیقا درگیر توسعه آیفون بود و حرفه‌اش پس از اپل شامل تأسیس Nest، تبدیل شدن به یک سرمایه‌گذار موفق فناوری و نوشتن کتابی است که با استقبال خوبی مواجه شد. فادل در سال 2008 از اپل استعفا داد و دو سال پس از آن، زمانی که اپل هنوز از آی پاد پشتیبانی می کرد، به مشاوره پرداخت. اما او به یاد می‌آورد که جابز و سایر مدیران اجرایی موافق بودند که دستگاه در مسیر فراموشی قرار دارد، علیرغم اینکه محصولی عالی با پایگاه کاربران مشتاق است.

با اثبات موفقیت‌آمیز بودن آیفون که به تقویت مکینتاش نیز کمک کرد، و اپل به دنبال نوآوری‌های بالقوه بازار انبوه مانند آی‌پد بود، فروش آی‌پاد به سود شرکت کمتر مرتبط شد. جابز یک اولویت بی امان بود و جانشین او تیم کوک نیز همین احساس را داشت. فادل می‌گوید که در مورد سرنوشت آی‌پاد بحث‌های کمی وجود داشت. او می‌گوید: «بحث در مورد این بود که اپل کارهای کم‌ارزش‌تری انجام نمی‌دهد.

با این حال او با من موافق است که ناپدید شدن آی‌پاد حفره‌ای را ایجاد کرد که پر نشده است. در نگاهی به گذشته، او می‌گوید، چیزی که آی‌پاد را ارزشمند کرده است، کاری است که انجام نداده است – اتصال به اینترنت. "از آنجا که آی پاد وصل نبود، همه این چیزهای دیگر را نداشتید که حواس شما را پرت کند. امروز، بدون اینکه بتوانید همان تجربه شنیداری را داشته باشید، آزارتان می دهد. همیشه می توانید حواس شما پرت شود و به جای دیگری بروید." او می گوید: «این چیز هنوز باید وجود داشته باشد. به نظر می رسد بسیاری از مردم موافق هستند.

چندین انجمن فعال در فیس‌بوک و Reddit از ردنیک‌ها وجود دارد که برای اصلاح آی‌پادهای قدیمی تلاش زیادی می‌کنند—قرار دادن فلش درایوهای بزرگ، نصب بلوتوث. حتی اپلیکیشنی وجود دارد که آیفون شما را شبیه به آی پاد کلاسیک می‌کند. عالی کار می‌کند، اما شما هنوز یک انگشت از فیدها، نامه‌هایتان و هر چیز دیگری در زندگی‌تان که به اندازه موسیقی سرگرم‌کننده نیست فاصله دارید. از فادل می پرسم میراث آی پاد را چگونه می بیند. واضح است که پاسخ او بیشتر از اینکه خود محصول را خوشحال کند، به تاریخچه اپل می گوید. او می گوید: «آیفون بدون آن هرگز وجود نداشت.

این بدان معناست که اپلی که ما می شناسیم بدون آی پاد هرگز وجود نداشت. این کمک کرد تا یک شرکت کامپیوتری با پایگاه کاربر محدود به یک غول لوازم الکترونیکی مصرفی تبدیل شود. او می افزاید: "و چیز دیوانه کننده این است که دقیقا 25 سال پیش بود - یعنی نیمی از سال هایی که اپل وجود داشته است. Apple II وجود داشت، و سپس Mac، و سپس، رونق." من ترجیح می‌دهم آی‌پاد را به خاطر آنچه بود به یاد بیاورم، نه آنچه به آن منجر شد. چندی پیش، آی پاد کلاسیک خود را نبش قبر کردم. من یک بوم باکس قدیمی با پایه ای دارم که برای آی پاد طراحی شده است و کانکتور قدیمی 30 پین دارد.

من آن را در حالت shuffle قرار دادم و خوشحال شدم. من گمان می کنم که بسیاری دیگر ممکن است دوست داشته باشند به iPod Nation بازگردند. مدیر عامل جدید جان ترنوس البته انگیزه ای برای احیای محصول ندارد. با این حال، من این را ناراحت می‌کنم که نسلی وجود دارد که نمی‌داند داشتن یک دستگاه موسیقی اختصاصی که هرگز آهنگ را با تماس‌ها، پیامک‌ها و اعلان‌ها قطع نمی‌کند، چگونه است. آنها نمی دانند چه چیزی را از دست داده اند.

این نسخه ای از خبرنامه Backchannel استیون لوی و لورن گود است. خبرنامه های قبلی را اینجا بخوانید.