من و مادرم در همان سال از دانشگاه فارغ التحصیل شدیم. من 23 ساله بودم و او در اواخر 40 سالگی اش بود.

نویسنده در جشن فارغ التحصیلی مادرش، تیفانی کالووی، دست در دست می گیرد. با حسن نیت از Omarion Calloway نویسنده و مادرش در می 2026 از کالج فارغ التحصیل شدند.

علیرغم اخذ مدرک، هر دوی آنها برای یافتن شغل در رشته خود تلاش کردند.

تجربیات آنها این وعده را که مدرک دانشگاهی تضمین کننده زندگی بهتر است را به چالش کشید. من با این باور بزرگ شدم که باید سخت کار کنم، به دانشگاه بروم، یک تکه کاغذ بیاورم و یک زندگی آبرومندانه را باز کنم. مادرم حتی بیشتر از من به آن اعتقاد داشت.

در می 2026 با هم از خط پایان عبور کردیم. من 23 ساله بودم و در رشته فیلم و تلویزیون از دانشگاه نیویورک فارغ التحصیل شدم و آماده بودم تا حرفه روزنامه نگاری و فیلمسازی را شروع کنم. مادر من در اواخر دهه 40 زندگی خود بود که پس از چندین دهه به تعویق انداختن زندگی خود، مدرک لیسانس خود را در رشته روانشناسی گرفت.

مادرم مرا در حالی بزرگ کرد که از اعضای خانواده مراقبت می کرد

از زمانی که یادم می آید، مامانم خالی دویده است. در آلاباما، او روزها در شیفت های بیمارستان کار می کرد و شب ها دفاتر شرکت ها را تمیز می کرد و در گرما سوار اتوبوس های عمومی می شد. او همچنین من و برادرم را بزرگ می کرد، از مادربزرگم در اثر سرطان مراقبت می کرد و از عموی فلج من مراقبت می کرد. رفتن به دانشگاه غیرممکن بود. نویسنده با برادرش. با حسن نیت از Omarion Calloway وقتی مادربزرگ و عمویم اندکی قبل از اتمام دبیرستان در سال 2022 درگذشتند، خانواده ما غمگین بودند. اما مامانم هم لحظه ای فرصت داشت تا به این فکر کند که برای خودش چه می خواهد.

او تصمیم گرفت کالج را شروع کند و مدرک روانشناسی خود را دنبال کند. در سال 2024، پس از فارغ‌التحصیلی برادرم از دبیرستان و رفتن به کالج در شمال نیویورک، مادرم وسایل خود را جمع کرد و از آلاباما نقل مکان کرد. او در آلبانی ساکن شد تا به هر دوی ما نزدیک تر باشد. من در شهر نیویورک زندگی می کردم و در دانشگاه نیویورک شرکت می کردم.

از سال 2022 تا 2026، هر دوی ما برای رسیدن به مدرک خود کار کردیم. در حالی که من بیدار مانده بودم و تکالیف دانشگاه را تمام می کردم، مادرم شیفت های پرستاری خود را با کلاس ها و هزینه های ساختن یک زندگی جدید در آلبانی متعادل می کرد. مادر نویسنده به همراه همسرش در آلبانی، نیویورک. با حسن نیت از Omarion Calloway اما فارغ التحصیلی مراحل بعدی را آسانتر نکرد.

به دست آوردن شغل به عنوان یک فارغ التحصیل تازه کار آسانی نبود

فکر می‌کردم مدرک دانشگاه نیویورک می‌تواند به من کمک کند. در عوض، وارد بازار کار شدم که در آن نقش‌های سطح ابتدایی سال‌ها تجربه می‌خواست، در حالی که اجاره‌بها و مواد غذایی گران‌تر می‌شدند. من از کارفرمایان داشتم که در طول مصاحبه ها به من می گفتند که کار من را دوست دارند و فکر می کردند که من یک فرد مناسب هستم، اما دیگر هرگز از آنها خبری نخواهند داشت. این بیش از یک بار اتفاق افتاد، و هر بار، سخت تر می شد که فکر نکنم چه اشتباهی انجام می دهم.

اعداد نشان می دهد که من تنها نبودم. بر اساس گزارش بانک فدرال رزرو نیویورک، در سه ماهه دوم سال 2026، 42 درصد از فارغ التحصیلان اخیر کالج کم کار بودند. تمام کردن مدرسه تضمینی برای یک شغل نبود. برای بسیاری از فارغ التحصیلان، این به معنای ورود به بازار کار شلوغ و امیدواری بود که کسی به آنها فرصت دهد.

مادرم با نسخه خودش از آن دیوار روبرو شد. او در حال حاضر برای گرفتن مدرک کارشناسی ارشد خود کار می کند، به این امید که در نهایت یک درمانگر مجاز شود. در این میان، او سعی می‌کند از طریق مشاغل سطح اول مانند سلامت رفتاری یا تکنسین روانپزشکی، پایش را به در کند. علیرغم دهه‌ها تجربه مراقبت‌های بهداشتی خط مقدم و مدرک لیسانس روان‌شناسی، درخواست‌ها بدون پاسخ ماندند و ایمیل‌های رد خودکار مدام می‌رسیدند.

پس از سال ها کار و مراقبت از دیگران، او هنوز در تلاش بود تا کسی را به او فرصت دهد. مادر نویسنده در ماشین نشسته است. با حسن نیت از Omarion Calloway چند هفته بعد از فارغ التحصیلی، با او در اتاق نشیمنش نشستم و صندوق ورودی خود را تازه کرد. رد دیگری وارد شد. لپ‌تاپش را بست و با خستگی به دیپلم قاب شده‌اش نگاه کرد.

اگر مادرم بعد از تمام کارهایی که انجام داده بود برای یافتن کار سختی می‌کشید، نمی‌توانستم فکر نکنم مدرک تحصیلی‌ام برای من چه می‌کند. مدرک هنوز هم می تواند تفاوت مالی ایجاد کند.

طبق گزارش اداره آمار کار ایالات متحده، در سال 2025، کارگران تمام وقت 25 ساله و بالاتر با مدرک لیسانس، متوسط ​​دستمزد هفتگی 1578 دلار دریافت کردند، در حالی که این رقم برای افرادی که دارای دیپلم دبیرستان بودند، 966 دلار بود. اما این ارقام افرادی را توصیف می کنند که در حال حاضر تمام وقت کار می کنند. آنها تضمین نمی کنند که یک فارغ التحصیل جدید شغلی پیدا کند، این دستمزدها را دریافت کند، یا استطاعت زندگی در شهری را داشته باشد که در آن تلاش می کنند شغلی ایجاد کنند.

برای مادرم، دانشگاه قرار بود داستان او را بازنویسی کند. برای من قرار بود سکوی پرتاب باشد. وقتی به عکس های فارغ التحصیلی خود نگاه می کنیم، غرور واقعی است. هیچ یک از ما هرگز آنچه را که برای زنده ماندن در آن سالها لازم بود، کم اهمیت جلوه نمی دهیم. اما مدرک تحصیلی نمی تواند اجاره بها بدهد. یک تکه کاغذ نمی تواند بیمه درمانی، شغل ثابت یا آرامش خاطر را بخرد. نویسنده با مادرش با حسن نیت از Omarion Calloway من و مادرم کاری را انجام دادیم که به ما گفته شده بود که منجر به زندگی بهتری می شود. ما هنوز در تلاشیم تا بفهمیم آن زندگی قرار است چه زمانی آغاز شود.

ما همه چیز را درست انجام دادیم. یه جورایی دیگه انگار کافی نیست.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید