من یک تحلیلگر برتر صنعت خودرو هستم. Improv به من آموخت که خودم را در جمع بترسانم.

ارین کیتینگ در پنج فصل کلاس‌های اصلاحی شرکت کرد. این به او یاد داد که چگونه واقعا به صحبت های همکاران و خانواده گوش دهد. ارین کیتینگ ارین کیتینگ در اولین سخنرانی بزرگ خود خیلی سریع صحبت کرد. او همچنین احساس می کرد کمی عرق کرده است.

او در اواسط 40 سالگی خود، برای بهتر شدن روی صحنه، در یک کلاس اصلاحی شرکت کرد.

به او درس هایی در مورد گوش دادن به دیگرانی که در محل کار و خانه کمک کرده اند، آموخته است. این مقاله گفته شده بر اساس گفتگو با ارین کیتینگ، تحلیلگر اجرایی Cox Automotive است. برای طول و وضوح ویرایش شده است.

مردم باید خود را بترسانند. در ملاء عام

من این تئوری را در اواسط دهه 40م با گذراندن پنج فصل کلاس‌های بداهه در کلوپ کمدی دی سی امپروف آزمایش کردم. هدف من کمدین شدن نبود - می خواستم چالشی را انجام دهم که به راحتی در آن شکست بخورم.

و برای افزایش فشار مجبور شدم جلوی خانواده ام اجرا کنم.

من به عنوان یک تحلیلگر اجرایی در صنعت خودرو در Cox Automotive کار می کنم. من داده ها را تقطیر می کنم تا پویایی بازار صنعت را برای خودروسازان، گروه های نمایندگی، وام دهندگان و روزنامه نگاران توضیح دهم. اگر مراقب نباشم، مطالبی که پوشش می دهم می تواند به سرعت خسته کننده شود.

برخی از این مکالمات در اتاق‌های کوچک اتفاق می‌افتند، برخی دیگر در محیط‌های پرفشار اتفاق می‌افتند: روی صحنه‌ها در مقابل صدها یا هزاران نفر، در تلویزیون زنده، در مراسم رونمایی از محصول، در پادکست‌ها.

من هم خودم را درونگرا می دانم. من همیشه در مقابل مردم احساس راحتی نمی‌کردم - و مطمئنا همیشه خنده‌دارترین فرد در اتاق نبوده‌ام.

روی صحنه رفتن

در اولین سخنرانی بزرگ شرکتی ام، نتوانستم جلوی عرق کردنم را بگیرم. همکارانم گفتند من خوب هستم، اما خیلی تند صحبت می کردم. بازخورد آنها اساسا این بود: "خوب بودی. آهسته باش."

با گذشت زمان بهتر شدم و هنگام صحبت در مقابل مردم کمتر عرق کردم. هنوز چیزهای بیشتری وجود داشت که می توانستم یاد بگیرم.

تصمیم گرفتم در سال 2018 در کلاس های بهبود شرکت کنم زیرا، راستش، کمی حوصله ام سر رفته بود. من به تازگی شغل ارتباطات بازاریابی را رها کرده بودم و سعی می کردم بفهمم که چه کاری باید انجام دهم.

می‌دانستم که دوست دارم صحبت کنم: میزبان پادکست موفقی درباره کتاب بودم، اما می‌خواستم در گفتگو بهتر باشم. دوست داشتن صحبت کردن قطعا با یک مکالمه گر خوب یکسان نیست.

کلاس هایی با گروهی از شخصیت ها…

بنابراین، من به کلاس اول خود پیوستم. من آنجا بودم با یک معلم زیست شناسی، یک زن آلمانی که واقعا بامزه بود، یک زن مسن تر که تعداد زیادی بازیگری روی صحنه انجام داده بود، و تعداد انگشت شماری از مردم (مثل من) که از شرکت کردن عصبی بودند. اکثریت ما برای پنج فصل متوالی آن را دنبال کردیم.

در ابتدا، با پیش فرضی که داشتم مبنی بر اینکه باید شوخ طبع باشم، مبارزه کردم.

یادم می‌آید بازی‌ای به نام «بمیر، امروز نه» را انجام می‌دادیم که در آن مجبور بودیم با پرتاب یک چکش یا نیزه به سمت یکدیگر شبیه‌سازی کنیم. اگر جسم به سمت شما می رفت، باید به این فکر می کردید که چگونه از حمله در محل جان سالم به در خواهید برد. بیشتر مردم فقط سعی کردند از خود محافظت کنند، اما یک زن صحنه دراماتیکی را به نمایش گذاشت که در آن نیزه ای نزدیک به بینی او برخورد کرد. او در آخرین ثانیه آن را گرفت و زندگی (بهبود) او را نجات داد. شگفت انگیز بود.

... و درس های آنها

Improv در واقع توجه به چیزی است که شخص دیگری به شما می دهد. شما باید بر اساس سناریویی که آنها تنظیم کرده‌اند، اصولی به نام «بله، و» بسازید. شما فرضی را که کسی معرفی می کند قبول می کنید و چیزی به آن اضافه می کنید.

شما همچنین در مورد وضعیت یاد می گیرید. در یک صحنه، ممکن است شما شخصیتی باشید که اکشن را هدایت می کند. در مرحله بعدی، می توانید از قوس طرف مقابل حمایت کنید. صحنه ها زمانی جالب تر می شوند که مردم را تماشا کنید که به یکدیگر پاسخ می دهند و با هم از طریق آن وضعیت ها خلق می کنند. برخی از بدترین صحنه ها زمانی است که دو نفر فقط سعی می کنند برای خنده دارترین بودن با هم رقابت کنند.

همه اینها بیش از آنچه تصور می کنید در مورد کار و زندگی شما صدق می کند.

قبل از اینکه در کنفرانس‌های بزرگ صحبت کنم، با افراد حاضر صحبت می‌کنم تا انرژی اتاق و آنچه در ذهن آنهاست را درک کنم. من دوست ندارم از روی فیلمنامه کار کنم. ممکن است بیش از حد تجویزی شود و شما را از پاسخگویی به افراد مقابل باز دارد. من به فکری گوش می دهم که التماس یک "بله، و" است.

همین امر در مورد مکالمات یک به یک نیز صدق می کند. وقتی کسی صحبت می کند، پیشرفت به من آموخته است که چیزهای غیرمنتظره را دنبال کنم و به آنچه واقعا گفته شده پاسخ دهم.

این مهارت ها برای سیاست اداری نیز اهمیت زیادی دارند. آن کلاس‌ها به من آموختند که یک لحظه ناخوشایند را تشخیص دهم، واکنش را ارزیابی کنم و اگر آن را اشتباه خواندم عذرخواهی کنم. اکنون راحت می گویم: «از اینکه آن را با هدفی که داده شد، دریافت کردید متشکرم»، در حالی که می دانم به خوبی بیان نمی کنم.

آخرین درس بزرگ اصالت بود. نزدیک به پایان فصل سوم بهبودی ام، به صحنه ای پریدم و از صدای مادربزرگ یهودی نیویورکی که همیشه می توانستم بسازم استفاده کردم (از من نخواهید لهجه های دیگر را انجام دهم - حتی وقتی فکر می کنم شبیه سنیوریتا به نظر می رسم، همیشه به آن صدای اروپای شرقی برمی گردم.)

من از آن صدا اجتناب کرده بودم زیرا فکر می کردم "این بازیگری نیست، من قرار نیست این کار را انجام دهم." اما برای آن صحنه، دقیقا همان چیزی بود که همسرم به آن نیاز داشت. همکلاسی ام از من پرسید که چرا هرگز این کار را نکرده ام.

آن صدا برای من موفقیت بزرگی بود. متوجه شدم که می توانم تمام وجودم را به آن مرحله برسانم.

به چالش های بعدی

مهارت های انسانی اهمیت بیشتری پیدا می کند، به خصوص که هوش مصنوعی نحوه کار ما را تغییر می دهد.

مطمئنا مهارت های فنی مهم باقی خواهند ماند. اما من فکر می‌کنم افرادی که می‌توانند گوش کنند، با دیگران ارتباط برقرار کنند، اتاقی بخوانند، و از یک لحظه ناراحت‌کننده به خوبی بهبود یابند، مزیت واقعی خواهند داشت.

اینها مهارت های انسانی هستند که نمی توانید با به خاطر سپردن یک فیلمنامه آنها را جعل کنید.

بنابراین، من پیشنهاد می کنم کاری را انجام دهید که شما را می ترساند: روی صحنه بروید، در کلاس شرکت کنید، سخنرانی کنید. ممکن است عرق کنید و خیلی سریع صحبت کنید. اما شما از آن عبور خواهید کرد - و چیزی در مورد نحوه ظاهر شدنتان برای افراد اطرافتان یاد خواهید گرفت.

من قصد دارم خودم به آزمایش این نظریه ادامه دهم. اولین کلاس استندآپ کمدی من از سه شنبه شروع می شود.

و من وحشت دارم.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید