من یک خاخام اسرائیلی هستم. من نمی توانم در مورد خشونت شهرک نشینان سکوت کنم - نظر

این هفته در کرانه باختری بی رحمانه بود. در 16 اکتبر، کشاورزان فلسطینی در ابوفلاح هنگام برداشت زیتون مورد حمله شهرک نشینان اسرائیلی قرار گرفتند. درختان سوزانده شدند، ساکنان مورد حمله قرار گرفتند و هایدی لوین، عکاس روزنامه نگار یهودی آمریکایی واشنگتن پست، چنان مورد ضرب و شتم قرار گرفت که نیاز به بستری شدن در بیمارستان و جراحی داشت. او جلیقه ای به تن داشت که به وضوح علامت PRESS را مشخص کرده بود. او آنجا بود تا خشونت را مستند کند.

او یکی از قربانیان آن شد. روز بعد، دیپلمات های اروپایی که از روستای فلسطینی طیبه برای ابراز همبستگی با ساکنان آن و برداشت محصول زیتون بازدید کرده بودند، طبق گزارش ها نیز مورد حمله قرار گرفتند. این حوادث وحشتناک است. اما آنچه که باید ما را بیش از این بترساند این است که چگونه چنین خشونتی عادی شده است. خشونت شهرک نشینان علیه فلسطینی ها با برداشت زیتون آغاز نمی شود و با پایان برداشت پایان نمی یابد.

این یک واقعیت تکراری در سراسر کرانه باختری است: کشاورزان در زمین‌هایشان تهدید شده‌اند، خانواده‌هایی که تحت ارعاب زندگی می‌کنند، اموال آسیب دیده یا ویران شده، و مردمی که در تلاش برای ادامه زندگی عادی بدون ترس هستند. برداشت زیتون داوطلبان، خبرنگاران و توجه بین‌المللی را به برخی از این حوادث جلب می‌کند. این خشونت زمینه ای را ایجاد نمی کند. این واقعیتی را آشکار می‌کند که اغلب برای جامعه اسرائیل نامرئی می‌ماند. مسئولان باید پاسخگو باشند.

با این حال، اقدامات آنها نباید برای مقصر دانستن جمعیت یهودیان ساکن در کرانه باختری مورد استفاده قرار گیرد. پاسخگویی مستلزم شناسایی و مقابله با مجرمان است، نه محکوم کردن کل جامعه. مقابله با خشونت علیه فلسطینیان به عنوان یک خاخام اسرائیلی و رئیس مشترک خاخام ها برای حقوق بشر، با این واقعیت نه به عنوان یک بحث سیاسی انتزاعی بلکه به عنوان یک چالش اخلاقی مواجه می شوم.

من نمی‌توانم بپذیرم که خشونت علیه فلسطینی‌ها به امری عادی تبدیل شده است. در 16 اکتبر، خاخام دوو لیور، خاخام اعظم سابق کریات اربا، حکم حلالی صادر کرد که به یهودیان اجازه می‌داد تا زیتون را از نخلستان‌های متعلق به فلسطینیان برداشت کنند. او استدلال کرد که کشاورزان فلسطینی که قادر به دسترسی به محصولات خود نبوده‌اند، از سال‌های گذشته که می‌توانستند آن‌ها را برداشت کنند، از مزایای کافی برخوردار شده‌اند.

او همچنین استدلال کرد که گرفتن زیتون نشان دهنده مالکیت یهودیان بر زمین و اجرای یک دستور دینی است. این استدلال ناتوانی یک کشاورز در رسیدن به درختان خود را به توجیهی برای گرفتن معاش خود تبدیل می کند. هر چه کشاورز آسیب پذیرتر شود، ظاهرا خلع ید او آسان تر می شود. یک حکم دینی نمی تواند دزدی را به میتزوه تبدیل کند. تورات صریح است: "دزدی نکن" (لاویان 19:11)، و "از همسایه خود غارت نکن" (لاویان 19:13). این احکام برای آرمان های ملی یا مذهبی استثنا ندارد.

ما همچنین نمی‌توانیم حقوق مالکیت را از حیثیت شخصی که دارایی او گرفته می‌شود جدا کنیم. حکم لیور بر این ادعا استوار است که سرزمین اسرائیل متعلق به قوم یهود است و بنابراین فلسطینیان هیچ ادعای مشروعی نسبت به آن ندارند. اما سنت یهودی در حمایت از این موضع یک صدا صحبت نمی کند. سازمان خاخام تزوهار این حکم را رد کرد و تاکید کرد که دزدی ممنوع است چه قربانی یهودی باشد و چه غیریهودی. پیدایش 1:27 تعلیم می دهد که هر انسانی به شکل خدا آفریده شده است.

در Bereshit Rabbah 24:7، خاخام Tanhuma بیشتر بر کرامت ذاتی آن تصویر تأکید می کند. هیچ کس این حیثیت را از دست نمی دهد زیرا فلسطینی است، مسلمان است، یا متعلق به مردمی است که ما با آنها درگیری داریم. تقدس کسانی که در زمین زندگی می کنند به عنوان یک خاخام، نمی توانم تفسیری از یهودیت را بپذیرم که به قداست زمین اشاره می کند و در عین حال تقدس مردمی را که در آن زندگی می کنند نادیده می گیرد. آنها نسل ها را به زمین متصل می کنند، معیشت را حفظ می کنند و سنت های خانوادگی را حفظ می کنند.

با این حال، کشاورزان در سراسر کرانه باختری با ارعاب، حمله، درختان سوخته، محصولات دزدیده شده، و موانعی برای دسترسی به نخلستان‌هایشان مواجه هستند. ضرب و شتم لوین نادیده گرفتن این واقعیت را غیرممکن می‌کند. هویت مطبوعاتی او از او محافظت نکرد. ما باید بپرسیم که چرا کشاورزان فلسطینی صرفا برای برداشت زیتون خود نیاز به حمایت دارند - و چرا روزنامه نگارانی که حملات به آنها را مستند می کنند، خودشان در معرض خطر هستند.

ما صبح زود می‌آییم و در کنار خانواده‌هایی قرار می‌گیریم که هرگز نباید برای احقاق حقوق اولیه‌شان به حضور ما وابسته باشند. ما خودمان را دیوار انسانی می نامیم. ما نمی‌توانیم امنیت هر کشاورز را تضمین کنیم، اما می‌توانیم از رها کردن افرادی که با ارعاب مواجه هستند خودداری کنیم. حضور ما ضروری است، اما محدودیت‌های داوطلبان را نیز آشکار می‌کند.

ما نمی توانیم کشوری را جایگزین کنیم که وظیفه دارد از مردمی که تحت کنترل خود زندگی می کنند محافظت کند. دولت اسرائیل باید دسترسی ایمن به زمین های کشاورزی را تضمین کند، از حملات جلوگیری کند، اتهامات را بررسی کند و عاملان آن را بازخواست کند. محکوم کردن به تنهایی کافی نیست. من ترس و اندوهی را که از 7 اکتبر جامعه اسرائیل را شکل داده است، درک می کنم. اما تروما نمی تواند مجوزی برای تحمیل رنج به دیگران شود. درد ما رنج فلسطینیان را پاک نمی کند.

وابستگی ما به این سرزمین، وابستگی دیگران به آن را خنثی نمی کند. من این کار را انجام می دهم زیرا اسرائیل را دوست دارم. پیوند تاریخی قوم یهود با این سرزمین، مسئولیت ها و حقوقی را نیز به همراه دارد. اگر ما از چراغی بودن برای ملت ها صحبت می کنیم، باید خود را نسبت به معیارهای اخلاقی که اعلام می کنیم پاسخگو باشیم. نه اسرائیلی ها و نه فلسطینی ها به جایی نمی رسند. ما این سرزمین را به اشتراک می گذاریم و باید راهی برای زندگی با هم در صلح پیدا کنیم.

این صلح باید بر اساس کرامت، عدالت و برابری برای همه بنا شود – نه بر اساس ترس، سلب مالکیت، یا انکار حقوق مردم دیگر. من می‌خواهم در کشوری زندگی کنم که کشاورزان فلسطینی بتوانند بدون ترس به درختان زیتون خود بروند، جایی که خشونت با پاسخگویی مواجه می‌شود و هر فرد از حقوق برابر و حمایت تحت قانون برخوردار است. این یک رویای یهودی ما نیست. این خواسته ای است که از عمیق ترین آموزه های آن بیرون می آید.

وظیفه ما صرفا ادعای این سرزمین نیست، بلکه کمک به ساختن جامعه‌ای است که در آن هر کسی که در اینجا زندگی می‌کند بتواند شکوفا شود.