من یک خریدار هستم که 85 کیف طراح و 91 هزار دلار بدهی کارت اعتباری داشتم. یک ماه در RV طرز فکر من را در مورد پول تغییر داد.

پیشنهادها و جزئیات موجود در این صفحه ممکن است از زمان انتشار به روز شده یا تغییر کرده باشند. برای اطلاعات فعلی به مقاله ما در Business Insider مراجعه کنید. با حسن نیت از زی گوستافسون زی گوستافسون یک خالق محتوا و آرایشگر مستقل است که در شیکاگو زندگی می کند.

او و همسرش 400 هزار دلار درآمد دارند، اما تا سال 2026 حدود 91 هزار دلار بدهی کارت اعتباری جمع آوری کرده بودند.

خرج 14000 دلار ماهانه برای مد طبیعی بود، تا اینکه یک ماه در RV همه چیز را تغییر داد. این مقاله گفته شده بر اساس گفتگو با زی گوستافسون بوون، خالق محتوای مد و مالی 37 ساله و آرایشگر و آرایشگر افراد مشهور است. برای طول و وضوح ویرایش شده است.

به‌عنوان یک آرایشگر و آرایشگر افراد مشهور، بیشتر دوران اولیه حرفه‌ام را در محاصره شخصیت‌های رسانه‌ای، نورها و زرق و برق در قلب شهر نیویورک گذراندم.

من آن را دوست داشتم و از حرفه ای که برای ورود به آن زحمت کشیده بودم سپاسگزارم. با این حال، جایی در طول مسیر، عادات سبک زندگی من تغییر کرد.

شهر شلوغ را ترک کردم تا به سمت غرب به شهر کوهستانی کوچک بند، اورگان بروم تا در اوج همه‌گیری با شوهرم مستقر شوم.

ما فرزندمان را آنجا بزرگ کردیم، اما چیز دیگری هم بزرگ کردیم: بدهی کارت اعتباری ما.

ما با هم حدود 400000 دلار در سال درآمد داریم. من یک استایلیست مستقل هستم و حدود 100000 دلار درآمد دارم و همچنین تقریبا 50000 دلار برای ایجاد محتوای رسانه های اجتماعی درآمد دارم. شوهر من سالانه حدود 250000 دلار درآمد غیرفعال از تجارت املاک و مستغلات خانواده اش به دست می آورد.

در بند، به اجبار خرج می کردم.

در بدترین حالت، من به طور متوسط ​​14000 دلار در ماه برای اقلام مادی که به آنها نیاز نداشتم، مانند لباس، کالاهای لوکس، و وسایل خانه خرج می کردم.

برای مدت طولانی به خودم می گفتم که عاشق مد و چیزهای خوب هستم. درمان به من کمک کرد که ببینم خرید به یک مکانیسم مقابله تبدیل شده است: من ناراضی بودم، بدهکار بودم و چیزهایی می خریدم تا تصویری از شخصی ایجاد کنم که می خواستم دیگران فکر کنند من هستم.

زمانی که اعتراف کردم مشکلی وجود دارد، من و شوهرم به شیکاگو، جایی که اصالتا اهل آن هستم، نقل مکان کردیم و شروع به تغییر نحوه خرج کردن، پس‌انداز و صحبت درباره پول کردیم.

من از طریق خرید از کوه فرار کردم زی گوستافسون بیش از یک دهه به عنوان آرایشگر و آرایشگر در شهر نیویورک کار می کرد. با حسن نیت از زی گوستافسون من و شوهرم در طول همه گیری همه گیر به Bend نقل مکان کردیم زیرا می خواستیم زندگی آهسته تر و بیرون از خانه داشته باشیم. ما به سرعت متوجه شدیم که برای ما نیست.

دلمان برای سیستم حمایتی، دوری از کارمان تنگ شده بود و من با غم بعد از زایمان دست به گریبان بودم. اما به جای کمک گرفتن، رفتم خرید.

من هر چیزی و همه چیز می خریدم: کیف های لوکس، لباس، جواهرات، کالاهای خانگی و محصولات زیبایی. وقتی بزرگ شدم، خانواده‌ام عاشق جمع‌آوری بودند، بنابراین داشتن چیزهای زیبا در اطراف همیشه طبیعی بوده است.

در اوج خود، حدود 85 کیف طراح - از جمله یک کیف 12000 دلاری هرمس - لباس‌هایی که در کمدهای متعدد پخش شده بودند، کت‌هایی در سطل‌های زیرزمین و شامپوی کافی داشتم که در یک نقطه 12 بطری داشتم. بدهی کارت اعتباری من نزدیک به شش رقمی شده بود.

بعد از تولد دخترم درمان را شروع کردم. با گذشت زمان، متوجه شدم که خرید راهی برای کنار آمدن با احساسات ناخوشایند من و منبعی برای تأیید است. من در حال خرید اقلامی بودم که سریع دوپامین را دریافت کنم، اما متوجه شدم که قبلا بیش از آنچه می توانستم در کمد خود استفاده کنم، داشتم.

در دسامبر 2024، به شوهرم گفتم که باید بند را ترک کنیم. ما در آوریل 2025 به شیکاگو بازگشتیم.

یک سفر با RV بین کانتری باعث شد با عادات خرید و فروش خود مواجه شوم زی گوستافسون گفته است که او ذهنیت خرید خود را به خرید فقط اقلامی تغییر داده است که در لحظه به نفع او هستند، نه برای آینده. با حسن نیت از زی گوستافسون آن تابستان، یک سفر یک ماهه با RV انجام دادیم که شامل Bend، Sun Valley، آیداهو و رانندگی به شیکاگو بود. من باید لباس‌هایی را برای چندین آب و هوا و فعالیت‌های مختلف در یک RV کوچک می‌پوشاندم، غذایمان را در اطراف یک یخچال کوچک برنامه‌ریزی می‌کردم و هر دلاری را که برای بنزین، مسکن و فعالیت‌ها خرج می‌کردیم حساب می‌کردم.

من تا به حال اینطور بودجه بندی نکرده بودم. من مجبور شدم دانه بندی کنم زیرا می خواستم سفر به محل کارم برسم. این باعث شد بفهمم اگر پول را به عنوان چیزی ترسناک یا شرم آور تلقی نکنم، می توانم آن را مدیریت کنم.

در طول سفر، کتابی از خانم داو جونز برای امور مالی شخصی خواندم که مرا به این فکر کرد که خانواده‌ام چگونه پول را اداره می‌کردند. همچنین به من کمک کرد تا بدهی را به عنوان عددی ببینم که می‌توانم از طریق آن کار کنم، نه مدرکی مبنی بر اینکه من آدم بدی هستم.

زمانی که به خانه رسیدیم، یک ماه را با خیلی کمتر از چیزی که داشتم زندگی کرده بودم - و آن را دوست داشتم.

وقتی به خانه رسیدم، ابتدا کمد لباسم را شلوغ کردم، سپس امور مالی ام را زی گوستافسون در مورد خرید و سفر مالی شخصی خود در حساب های رسانه های اجتماعی خود باز است. او گفت که نوعی شفافیت چیزی است که مخاطبان او برایش ارزش قائل هستند. با حسن نیت از زی گوستافسون شروع کردم به شلوغ کردن در کمد که در اتاق آفتابگیرم ساخته بودم. برای زیبا جلوه دادن آن پول خرج کرده بودم و از آن به عنوان مکانی برای فیلمبرداری محتوا استفاده کرده بودم، اما بسیار زیاد شده بود.

من به جای اینکه سعی کنم همه چیز را به یکباره پاک کنم، در بخش های کوچک کار کردم. برای هر مورد، از خودم پرسیدم که چرا آن را خریده ام. اگر به این دلیل بود که می خواستم یکی دیگر فکر کند که باحال است اما هرگز آن را نپوشید، از بین رفته بود.

من قطعات قابل فروش را به محموله یا RealReal فرستادم، از کیسه های بازیافت پارچه برای اقلام فرسوده استفاده کردم و سایر وسایل را از طریق یک گروه محلی Buy Nothing تحویل دادم. حداقل نیمی از لباسم را کنار زدم.

فروش اقلام گاهی اوقات 1000 دلار در اینجا یا آنجا به ارمغان می آورد، اما فایده بزرگتر این بود که می دیدم کمد من کوچک می شود بدون اینکه از این موضوع ناراحت باشم، و می دانستم که اقلام من اکنون در خانه های صاحبان سپاسگزارتر هستند.

در اینجا برنامه پرداخت بدهی من است با وجود مجموع درآمد 400 هزار دلاری، زی پس‌اندازی نداشت و تقریبا شش رقم بدهی داشت. با حسن نیت از زی گوستافسون از آگوست 2026، ما حدود 91000 دلار بدهی کارت اعتباری داشتیم - به این معنی که با وجود درآمد 400 هزار دلاری، همچنان خارج از توان خود هزینه می کردیم.

من از صفحه گسترده پرداخت بدهی استفاده کردم تا همه چیز را در ذهنم نگه ندارم و ابتدا شروع به حمله به کارت هایی با بالاترین نرخ بهره کردم.

من تا آنجا که می توانم پول اضافی برای کارت ها می گذارم، اما در حال ساختن یک صندوق اضطراری نیز هستم تا مجبور نباشم وقتی چیزی خراب می شود به اعتبار متکی باشم.

هدف صندوق اضطراری شش ماهه من حدود 118000 دلار است و از یک حساب پس انداز با بازده بالا استفاده می کنم. زمانی که این طرح را شروع کردم حدود 10000 دلار پس انداز داشتم و امیدوارم در حدود 18 ماه به طور کامل بودجه آن را تامین کنم.

من همچنین 100 دلار در هفته به Acorns، یک برنامه سرمایه گذاری خرد کمک می کنم. من قبلا فکر می کردم کالاهای لوکس می توانند به عنوان سرمایه گذاری دو برابر شوند. به خودم می گفتم یک کیف، یک الماس یا یک جواهر ارزش خریدن دارد، زیرا همیشه می توانم آن را بعدا دوباره بفروشم.

اکنون، لذت بردن از چیزی را از سرمایه گذاری روی آن جدا می کنم. من هنوز هم می‌توانم یک کیف زیبا بخواهم، اما این برنامه بازنشستگی من نیست، و برای پولی که ممکن است در سه تا پنج سال آینده به آن نیاز داشته باشم، امنیت مالی ایجاد می‌کنم - نه فقط پولی که اکنون یا چند دهه بعد به آن نیاز دارم.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید