من یک دوست جدید پیدا کردم - یک چیز نادر وقتی که شما بالای 35 سال دارید

در یک رویداد کاری سال گذشته، به طور تصادفی یک دوست جدید پیدا کردم. من در آن زمان کاملا متوجه نشدم که این چیزی است که اتفاق می افتد. ما یکی از آن مکالمات نادری را داشتیم که قبل از اینکه متوجه شوید چه اتفاقی دارد در آن قرار می گیرید - طرف مقابل فورا جالب است و هیچ یک از آرامش های ناراحت کننده معمول یا فضاهای مرده وجود ندارد. این یک چیز روشن و امیدوارکننده در یک زمینه اجتماعی است که می تواند مانند کار باشد. اینکه چیزی به طور طبیعی و بدون مراقبت در محیطی غیرطبیعی و مراقبت شده آشکار شود یک معجزه اجتماعی کوچک است.

بعد از آن فکر کردم: «خوب بود»، به کارم رفتم و تعامل را در دسته نادر «چت غریبه بسیار جالب در محل کار» قرار دادم.

چند روز بعد، یک اتفاق کاملا عجیب و غریب رخ داد - چیزی که برخلاف همه قراردادهای مدرن زندگی بزرگسالان است - آن شخص با من تماس گرفت تا به من بگوید که دوست دارد ما با هم دوست باشیم. همینطور. فقط گفتند. اعلام قصد کرد و سپس پیگیری کرد. پس از آن پیام اولیه، ما مرتبا در تماس بودیم. حالا برای قهوه و ناهار همدیگر را می بینیم. در طول ماه‌های بعدی، ما با هم دوست شده‌ایم.

هر کسی که بالای 35 سال داشته باشد متوجه خواهد شد که این چقدر غیرعادی است. چقدر عجیب و با طراوت. از نظر عینی پیدا کردن دوستان جدید دشوار است. بسیاری از ما در راهروی فشار شغلی و مالی هستیم، اغلب با فرزندان کوچک یا والدین سالخورده یا هر دو. هر یک از این مسئولیت‌های اصلی می‌تواند جای کمی برای ما باقی بگذارد تا چیزهایی که زندگی را شادی‌بخش و رضایت‌بخش می‌کنند. محافظت از این احساس که چه کسی می تواند خارج از وظایف ما نسبت به دیگران باشد، دشوار است.

زمان می تواند بی رحمانه باشد. زندگی به طرز ناامیدکننده ای ایستا و همچنین به طرز دیوانه کننده ای آشفته می شود. همه چیز ممکن است به نظر برسد که در آتش است، و در مقابل این، سخت‌ناپذیری همیشگی رفت‌وآمد، روال، برنامه زمان‌بندی است. دقیقا وقتی وارد دوره‌ای از زندگی می‌شویم که دوستی‌های باکیفیت و مغذی بیش از هر زمان دیگری ضروری می‌شوند، ایجاد ارتباطات واقعی مبتنی بر وابستگی، شناخت متقابل و ارتباطات معنادار بسیار سخت‌تر می‌شود.

لورا کندی: شما نمی توانید خودتان را در خارج از کشور فرار کنید، اما می توانید کسی را پیدا کنید که کمتر مشتاق فرار از او هستید.

وقتی به مراحل مختلف زندگی می‌روید، می‌توان دوستان قدیمی را به آشنایان تنزل داد، یا ممکن است افراد مهاجرت کنند. وقتی در این دوران از زندگی دوستانی پیدا می‌کنیم، آنها اغلب دوستی‌های موقعیتی هستند تا قدردانی - والدین مدرسه با فرزندی همسن و سال شما. دوست اداری که روز کاری را کمتر احساس تنهایی می کند، اما به نظر می رسد که شما هرگز زمانی را برای ملاقات در خارج از محل کار اختصاص نمی دهید.

این دوستی‌ها، و حمایتی که ارائه می‌کنند واقعی هستند، اما بر اساس شرایط، با هم حفظ می‌شوند. وقتی بچه‌ها مدرسه را عوض می‌کنند یا دوست اداری به کار ادامه می‌دهد، این دوستی‌ها نیز منقضی می‌شوند. وقتی شرایط بیرونی شما را به هم نزدیک نکند، رابطه متوقف می شود.

فردی که در رویداد کاری ملاقات کردم، همان پتانسیل دوستی را احساس کرد که من داشتم. در حالی که من تجربه را کنار گذاشتم و پتانسیل آن را نادیده گرفتم، آنها این کار را نکردند

پیدا کردن دوستان جدید مستلزم زمان و ریسک است. افراد نسبت به 20 سالگی تعهد بیشتری دارند، حواس پرتی بیشتری دارند و زمان کمتری دارند. کار پایه دوستی اولیه، که طی آن ما از طریق قرار گرفتن مکرر در معرض یک فرد، آشنایی، اعتماد و فرهنگ لغت مشترک ایجاد می کنیم، بدون اینکه شما در جوانی زیاد متوجه شوید اتفاق می افتد. وقتی بزرگ‌تر می‌شوید، چنین تعهد زمانی و ریسک برای رابطه‌ای که ممکن است به یک پیوند عمیق‌تر شکوفا نشود، هزینه زیادی برای پرداخت هزینه زیادی می‌کند. حتی در جایی که ما احساس می کنیم ممکن است، اغلب زمان برای انجام ساختمان وجود ندارد.

دوستی کاری است که ما "انجام می دهیم" - این فقط به صورت جادویی اتفاق نمی افتد یا خود را زنده نگه می دارد

مهاجرت احساس شکنندگی دوستی های برقرار شده را در شما تیز می کند و این درس ها را به شما می آموزد. وقتی دوبلین را به مقصد لندن ترک کردم، در شهر جدیدم دوستانی نداشتم، و بیش از یکی دو سال طول کشید تا احساس تثبیت کنم و احساس کنم مردمم را دارم. در طول سه سال در پایتخت استرالیا، کانبرا، یک شهر موقت دولتی که در تعطیلات آخر هفته و تعطیلات تخلیه می شود، هنوز هم سخت تر بود. اکنون، من به لندن بازگشته‌ام و یک بار دیگر زندگی جدیدی می‌سازم - فقط این بار در مکانی آشنا.

مهمتر از همه، جالب ترین دوستی ها مرموز هستند. یک ویژگی کیمیاگری در آنها وجود دارد که می تواند منبع آن احساس ارتباط را به سختی پیدا یا درک کند. شاید همه ما منتظریم که از ما بپرسند و این مشکل است. وقتی آن کیمیاگری نادر را در کار حس می کنیم، به اندازه کافی درخواست را انجام نمی دهیم. ما منتظریم تا برایمان اتفاق بیفتد. چند تن از دوستان بزرگی که داشتم تصمیمات فعالی برای دوستی با من گرفته بودم. آنها قصد خود را اعلام کردند، تلاش کردند و دنبال کردند.

فردی که در رویداد کاری ملاقات کردم، همان پتانسیل دوستی را احساس کرد که من داشتم. در حالی که من تجربه را کنار گذاشتم و پتانسیل آن را نادیده گرفتم، آنها این کار را نکردند. آن شخص کنجکاوی آنها را دنبال کرد و کاری ترسناک و شجاعانه انجام داد. آنها کاری را کردند که اکثر ما هرگز انجام نمی دهیم - آنها پرسیدند.

زمان یک مرز است: من با دیروزهای خانواده و دوستان بیدار می شوم که برای من قابل لمس نیست

من احتمالا این اعصاب را نداشتم، که شرم آور است، اما حتی به ذهنم هم نمی رسید، که بیشتر از آن است. صمیمیت با کسی که هنوز نمی‌شناسید و به او بگویید دوست دارید او را بهتر بشناسید، به نوع خاصی از شجاعت نیاز دارد. ما لزوما نمی‌توانیم زمان بیشتری بگذاریم، اما می‌توانیم شجاعت بیشتری را پرورش دهیم. ما می توانیم یاد بگیریم که بپرسیم.