من یک روز صبح را با عینک متا VR گذراندم و ای کاش هرگز مجبور نبودم آنها را دربیاورم

تجربه چیزی مهم است، و هیچ جا به اندازه عینک متا VR که من بالاخره امروز صبح زدم، مشهودتر از آن نیست.

این عینک های واقعیت مجازی سبک، بصری و جذاب، وزن و طراحی بیش از حد هدست های واقعیت مجازی و واقعیت ترکیبی قبلی را کاهش می دهند تا یک تجربه پوشیدنی ظریف، هوشمند، فوق العاده راحت و سرگرم کننده را ارائه دهند که به همان اندازه در خانه شما را با فیلم های واقعیت مجازی وحشی یا دسکتاپ های مجازی گسترده و افزایش دهنده بهره وری سرگرم می کند.

البته، بررسی من از عینک‌های VR 1299 دلاری که انتظار می‌رود بهار آینده (آوریل تا اوایل ژوئن) سال آینده وارد بازار شوند، 45 دقیقه بود، اما این زمان کافی بود تا بفهمم که عینک‌های VR واقعا بر روی تمام درس‌های نه تنها Meta Quest VR ساخته شده‌اند، بلکه با الهام‌بخش کردن مصرف‌کننده‌های گران‌قیمت مانند اپل و حتی رقیب نیز ساخته شده‌اند. یا تجارب واقعیت مختلط تا حدی سخت. لنس اولانوف / لنس اولانوف آینده / لنس اولانوف آینده / لنس اولانوف آینده / آینده به نظر من، تصمیم متا برای حذف محاسبات، ذخیره سازی و باتری است

از هدست و در یک کمربند 300 گرمی یا جیب پسند، مزایای طراحی را به همراه دارد. این پوشیدنی که شبیه یک عینک آفتابی کمی بزرگ به نظر می رسد، آنقدر راحت است که به سختی آن را روی صورتم حس می کردم و بعد از 45 دقیقه استفاده مداوم، فریم های 100 گرمی آن را با احساس آرامش در نیاوردم. اگر هم چیزی بود، ناراحت بودم که این میان‌آهنگ خیلی کوتاه من تمام شد.

بدون نیاز به پشتیبانی از CPU، GPU، NPU، RAM، باتری سنگین یا حتی حافظه SD، Meta می‌تواند بر جذابیت‌های اساسی زیبایی تمرکز کند. عینک متا VR احساس و ظاهری خالی دارد، اما به شکلی مثبت. از نظر طراحی، ارتباط شما را با دنیای بیرون قطع نمی‌کنند (یک محافظ نوری اختیاری وجود خواهد داشت)، بنابراین نیازی به زدن یک جفت چشم چشمک زن متحرک روی لنزها نیست.

مسلما، من شک داشتم که عینک‌های VR با توجه به لنزهایی با اندازه چشم و بدون دوربین قابل مشاهده، در داخل یا خارج، بسیار غوطه‌ور یا الهام‌بخش باشند.

معلوم شد که همه اینها فریبنده است.

ردیابی دقیق برای تجربه ای فراگیر

(اعتبار تصویر: لنس اولانوف / آینده) وقتی گفتم متا به وضوح از همه چیزهایی که پیش از آن آمده بود یاد گرفت، شوخی نکردم. استعاره برای تنظیم ردیابی چشم اساسا همان کاری بود که من برای Apple Vision Pro انجام دادم (لازم نبود فاصله مردمک را تنظیم کنم، اگرچه شما به راحتی می توانید) و تا حدی Galaxy XR. شما به دایره ای از نقاط شناور در فضا نگاه می کنید و بله، از انگشتان خود برای نیشگون گرفتن و انتخاب هر یک استفاده می کنید.

بدیهی است که دوربین هایی وجود دارند که چشم ها، دست ها و دنیای بیرون شما را ردیابی می کنند. من تحت تاثیر دقت قرار گرفتم که با آنچه در Vision Pro تجربه کرده ام مطابقت داشت.

به همین ترتیب، اولین باری که منوی شناور را دیدم، از کیفیت بصری شوکه شدم (شایان ذکر است که متا یک جفت درج مغناطیسی تجویزی را برای مطابقت با چشمان من قرار داد، و این درج ها احتمالا 150 دلار به هزینه نهایی شما اضافه می کنند). برای ثبت، متا رزولوشن نمایشگر Micro-OLED را 5K فهرست کرده است و بر اساس آنچه من دیدم، من آن را باور دارم.

Disney+، یک برنامه تلویزیونی، Avengers: Infinity War VR، و ده ها نماد برنامه دیگر در فضا شناور بودند و هرکدام وقتی به آن نگاه می کردم پف می کردند.

(اعتبار تصویر: لنس اولانوف / آینده) نرم افزار Meta VR Glasses سعی در اختراع مجدد چرخ واقعیت مختلط ندارد. هیچ مشکلی برای باز کردن برنامه ها، بستن آنها یا حتی جابجایی پنجره ها نداشتم. این یک حرکت را اضافه می کند که من از آن استقبال کردم: اسکرول.

برای پیمایش در هر پنجره‌ای، مشتی آرام زدم و سپس انگشت شستم را روی کنار انگشت اشاره‌ام کشیدم تا به چپ، راست، بالا و پایین پیمایش کنم. از اینکه چقدر سریع این را برداشتم شگفت زده شدم. من فکر می کنم که این موضوع ارتباط زیادی با دقت چشم و ردیابی ژست دارد.

تجربیات من به تعداد کمی از برنامه ها محدود بود، اما هر کدام به شیوه خود قانع کننده بودند.

(اعتبار تصویر: متا) ما با یک کنسرت 8K VR Billie Eilish شروع کردیم که در آن من تقریبا جلو و وسط نشسته بودم، به اندازه‌ای نزدیک که بتوانم با خواننده سلفی بگیرم. صدا برای سلیقه من کمی کم شروع شد. با این حال، می‌توانم از کنترل‌های میزان صدا در زیر شقیقه سمت راست استفاده کنم تا صدا را به اندازه‌ای بلند کنم که صدای مدیران متا را که می‌خواستند من را راهنمایی کنند، خفه کند (آن‌ها آنچه را که من از طریق یک بازیگر در رایانه شخصی نزدیک مشاهده می‌کردم تماشا می‌کردند – عینک‌های VR نیز می‌توانند به تلفن شما ارسال کنند).

ما به فینال NBA رفتیم و آخرین بازی قهرمان‌کننده نیکز، من را در کنار زمین قرار داد. در یک نقطه، متوجه شدم نمای نزدیک به 360 احتمالا توسط دوربینی گرفته شده است که تقریبا در زمین قرار داشت. متا به من گفت که با Kosmo (Hesai Kosmo) همکاری می کنند، که از دوربین های نسبتا کوچک 360 درجه برای گرفتن عکس استفاده می کند. با ادامه بازی، متوجه شدم تیموتی شالامه و کایلی کارداشیان نیز در دادگاه حضور داشتند. دست تکان دادم، اما انگار متوجه من نشدند.

من یک بازی پازلی به نام Dragon Grove انجام دادم که همانطور که انتظار می‌رفت، یک اژدهای کوچک، سبز رنگ و کارتونی بود که روی دست دراز شده‌ام فرود آمد و اجازه داد او را نوازش کنم. یاد تجربه مشابهی با ویژن پرو و ​​پروانه افتادم. متا انتظار دارد تا راه اندازی بیش از 75 بازی دست اول داشته باشد.

(اعتبار تصویر: متا) متا معتقد است که موارد استفاده اولیه برای عینک واقعیت مجازی متا سرگرمی و بهره وری خواهد بود. در بخش سرگرمی، Avengers Infinity Wars VR Enhanced را تماشا کردم که فیلم اصلی را گرفت و سپس آن را با تصاویر VR فراگیر 360 حدس زد و حتی به برخی از شخصیت‌ها اجازه داد از قاب اصلی فیلم خارج شوند. جالب بود اما کمی هم عجیب.

چرا کارگردانی که عمدا تصمیم می‌گیرد صحنه‌ای را به شیوه‌ای خاص فیلمبرداری کند، می‌خواهد شما در جای دیگری جز فیلم اصلی او نگاه کنید؟ با این حال، باعث شد که فیلم بیشتر شبیه یک پارک تفریحی باشد، که ممکن است برای برخی جذاب باشد.

(اعتبار تصویر: متا) کلاس تجاری

در بخش بهره‌وری، عینک‌های متا VR اساسا از جایی شروع می‌شوند که بقیه سال‌ها برای رسیدن به آن سفر کرده‌اند. من صفحه‌های دسکتاپ بزرگی در اطرافم داشتم که می‌توانستم آن‌ها را با حرکات حرکتی حرکت داده و اندازه آنها را تغییر دهم. در یک نقطه، یک صفحه نمایش روی سقف بالای سرم گذاشتم. به‌علاوه، می‌توانم هر صفحه‌ای را بگیرم و آن را فوق عریض کنم. تنها مشکل زمانی بود که یک صفحه کدنویسی متن کد را در قالبی بسیار گسترده و تقریبا ناخوانا گسترش داد. این همه نرم افزار پیش از انتشار است، بنابراین اشکالاتی مانند این قابل انتظار است.

عینک های متا واقعیت مجازی مانند Vision Pro و Galaxy XR دارای صفحه کلید شناور هستند، اما چیز جدیدی را نیز به ترکیب اضافه کرده اند: صفحه کلید سطحی. برای فعال کردن آن، از صفحه کلید شناور گزینه را انتخاب کردم و سپس دستانم را روی سطح میز قرار دادم. پس از یک اسکن سریع، یک صفحه کلید شفاف و صفحه نمایش روی میز ظاهر شد. من می‌توانم از آنها مانند هر صفحه کلید و ماوس فیزیکی استاندارد استفاده کنم. تنها مشکل من این است که، به عنوان یک تایپیست لمسی وحشتناک، عدم پاسخگویی کلید فیزیکی ممکن است تایپ من را بدتر کند.

(اعتبار تصویر: متا) وقتی فریم‌ها را برداشتم، احساس می‌کردم که یک جفت عینک را برداشته‌ام، نه اینکه روسری تمام تلاش خود را با بند و حلقه‌های سر انجام دهد تا بار روی صورتم کمتر شود. هیچ سوختگی روی بینی و ابروهایم وجود نداشت.

من البته سوال دارم مثلا، حتی با قیمت مقرون به صرفه‌تر 1299 دلاری، آیا مصرف‌کنندگان برای تجربه صفحه نمایش بزرگ در هواپیما و زمانی که در خانه تنها هستند، این را خریداری می‌کنند (در کنار یکی از اعضای خانواده نمی‌نشینید و تجربه واقعیت مجازی خود را تنظیم نمی‌کنید، درست است؟). گیمرها، به خصوص آنهایی که از پوشیدن هدست‌های سنگین خسته شده‌اند، مطمئنا به عینک‌های واقعیت مجازی متا علاقه خواهند داشت، اگرچه نمی‌دانم پردازنده Qualcomm Snapdragon Reality Elite (XR2 Gen 3) که ظاهرا می‌تواند از تمام برنامه‌های موجود در کتابخانه Quest پشتیبانی کند، توانایی اجرای عناوین واقعی AAA را دارد یا خیر.

من خوشحالم که متا بخش بهره وری را انجام داده است زیرا هنوز فکر می کنم که ممکن است بهترین بازی برای هر یک از این انواع پوشیدنی ها باشد: کارگران دانش، مسافران تجاری و شرکت های تجاری.

با این حال، چه کسی می داند، شاید Meta VR Glasses همان هدست واقعیت ترکیبی باشد که در نهایت بازار مصرف را باز کند. من را تحت تأثیر قرار داد و صادقانه بگویم، نمی توانم صبر کنم تا دوباره آنها را بپوشم.

(اعتبار تصویر: لنس اولانوف / آینده)