من یک قلعه رومی را در ولز کشف کردم - ممکن است کلید افسانه باستانی ولزی Macsen Wledig را در خود جای دهد.

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

کشف اخیر من از یک قلعه رومی و ارتباط خارق العاده آن با فرهنگ عامه قرون وسطی حاصل ساعت ها تحقیق پر زحمت بود.

همه اینها در سال 2002 شروع شد، زمانی که من یک ویلای رومی را در حدود 30 کیلومتری (19 مایل) غرب ولز کشف کردم یا به طور دقیق‌تر دوباره کشف کردم. این مکان برای اولین بار در اوایل قرن نوزدهم توسط ریچارد فنتون، یک باستانی محلی شناسایی شد. به چند دلیل، قابلیت اطمینان او مورد تردید قرار گرفته است، اما بیشتر به این دلیل که این تصور که رومی ها به غرب ولز نرسیده اند در دوره سلطنت وجود داشت و تا به امروز ادامه دارد.

زمانی که من و تیمم مشغول حفاری ویلا بودیم، یک داوطلب محلی پرسید که سایت رومی با این وضعیت در میان ناکجاآباد چه می‌کند؟ این سوال خوبی بود و من جواب آن را نمی دانستم. با این حال، باستان شناس سر مورتیمر ویلر در سال 1922 مکان مشابهی را در همان عرض جغرافیایی حفر کرد و من استدلال کردم که هر دو مکان ممکن است نزدیک به یک جاده رومی باشند. این یک تلاش برای ردیابی شبکه ای از مسیرها از طریق غرب ولز آغاز شد.

یک امتداد جاده رومی در واقع توسط فنتون در دره ویتلند شناسایی شد. این در سال 1995 حفاری شد، قبل از ساخت یک کنارگذر، اما من احساس کردم که شبکه بیشتری وجود دارد که باید کشف شود. من در سال 2022 پیشرفت کردم. چندین مکان رومی-بریتانیایی دیگر از زمان ویلر کشف شده اند، از جمله قلعه ای در ویستون در نزدیکی هاورفوردوست در سال 2012-2013، و چندین ویلا.

مانند فنتون، مشاهدات من شک و تردید زیادی را به خود جلب کرده است، اما قلب و ذهنم احساس می‌کردند که در ردیابی شبکه جاده رومی از شرق پمبروکشایر تا کارمارتن‌شایر پیشرفت قابل توجهی داشته‌ام.

نظریه من در سال 2024 با مشاهده کارهای خاکی که حاکی از وجود یک قلعه کمکی رومی در مجاورت یک جاده رومی تقریبا مشخص در نزدیکی کرایمیچ در شمال پمبروکشر بود، تقویت شد. کارهای خاکی شکل کارت بازی مشخصی مانند دژهای کمکی داشت و مساحتی در حدود سه هکتار (7.4 جریب) داشت که برای این نوع تأسیسات نظامی معمول است.

گوشه ای از آن در اثر ساخت یک سکونتگاه پس از قرون وسطی (روستای کریمیچ) که امروزه نیز مسکونی است، ویران شده است. جنوب محوطه توسط یک آبراهه (قنات) قطع می شود که از طریق کانال بنایی وارد محوطه می شود. هر قلعه رومی به منبع آب نیاز داشت. این سایت در مجاورت A478 قرار دارد که مستقیما در آن منطقه امتداد دارد، و بسیاری از بخش‌های جنوب‌تر شبیه به هم هستند، اما خط در جاهایی گم می‌شود، که اغلب در جاده‌های رومی صدق می‌کند.

اعتقاد من این است که بخشی از یک جاده اصلی شریانی رومی که قبلا شناسایی نشده بود، پمبروکشایر مدرن را به سردیجیون به شمال متصل می کند.

فرضیه من با نتایج یک بررسی ژئوفیزیکی محدود در اکتبر 2025، که دو ساختمان مستطیل (با خط مستقیم و راست زاویه) را در مکان مناسب قرار داد، مورد توجه قرار گرفت. حفاری های آزمایشی در مارس و ژوئیه 2026 دنبال شد و به دنبال آن تعداد زیادی یافته از جمله سکه ها، یک پیشخوان بازی، مقداری سفال رومی و یک حلقه دوک برای ریسندگی پشم دنبال شد. با این حال، حفاری ارزیابی جامع تری لازم بود تا مشخص شود که آیا این سایت یک قلعه کمکی رومی است یا خیر.

وقتی این سایت را در سال 2024 کشف کردم، به این فکر کردم که ممکن است مربوط به Cadair Maxen، اردوگاه امپراتور روم Magnus Maximus (Macsen Wledig به زبان ولزی) باشد. از او در Mabinogion (مجموعه ای از داستان های ولزی قرون وسطی) در "داستان امپراطور ماکسن" که با نام "رویای مکسن ولدیگ" نیز شناخته می شود، نام برده شده است.

این امپراتور غاصب اواخر قرن چهارم را در فرنی فاور، شرقی‌ترین قله تپه‌های پرسلی قرار می‌دهد که کمی بیش از سه کیلومتر (1.9 مایل) به سمت شمال شرقی بر سایت مسلط است. با این حال، بقایای قابل مشاهده ای از اردوگاه راهپیمایی رومی در فرنی فاور که گفته می شود امپراتور از آنجا بازدید کرده است، وجود ندارد.

پیشرفت ما در اوایل سپتامبر با حفاری پنج ترانشه رخ داد: سه سنگر در سراسر ساختمان های مشکوک اصلی (خانه فرمانده، ساختمان ستاد و انبارهای غله). یکی در ناحیه شمال که در آن جاده محیطی انتظار می رود. و شیب دیگری که در آن بررسی ژئوفیزیکی (اسکن‌های غیرتهاجمی زمین برای شناسایی سازه‌های سنگی مدفون و گودال‌های زهکشی زیر خاک) مسیری را نشان می‌دهد.

در ترانشه‌های اول و دوم، پایه‌های سازه‌های کف را که از خشت ساخته شده بود و با بقایای بلوک‌های سنگی نازک پوشانده شده بود، شناسایی کردیم. بسیاری از دومی ها به دلیل شخم زدن متناوب طی چندین دهه مختل شده بودند.

در ترانشه دوم، تراز مورب سنگ ها وجود داشت که نشان دهنده مرحله بعدی اشغال غیرنظامی بود. ما بسیاری از قطعات سفال را به‌ویژه در ترانشه دوم پیدا کردیم و کوره‌ای پیدا کردیم که قطعات زیادی از کاشی‌های سرامیکی رومی به دست آمد.

سنگر سوم دارای کف سفالی مطابق با انبارهای غله رومی بود. در سنگر چهارم، بقایای پایه بارو و سطح جاده در زیر سطح گاوآهن با آثار شیار در جهت مورد انتظار آنها کشف شد. سنگر پنجم در واقع یک مسیر را نشان داد. تاریخ آن هنوز مشخص نشده است، اما ما تعداد کمی از قطعات سفالی را که به ظاهر رومی هستند، بازیابی کردیم.

سایر یافته‌های جدید از این سایت عبارتند از یک حلقه دوک سربی، یک قلم آهنی برای نوشتن اسناد و حروف بر روی لوح‌های مومی، یک تبر نجاری، یک پیشخوان بازی، یک سکه قرن سوم و دو سکه بعد از قرن چهارم.

یافته‌های جمعی نشان می‌دهد که این مکان زمانی یک قلعه چوبی معمولی بوده است، که احتمالا در طول لشکرکشی فرماندار سکستوس جولیوس فرونتینوس بین سال‌های 74 تا 78 پس از میلاد ایجاد شده است. این در واقع ارتباطی بین اردوگاه ماکسیموس ذکر شده در Mabinogion و سایتی که من برای اولین بار در سال 2024 شناسایی کردم، نشان می‌دهد. آگوستولوس."

کارهای خاکی هنوز هم امروزه قابل مشاهده است، تقریبا به طور قطع در مجاورت یک جاده اصلی رومی، و در قرن چهارم نمایان تر بوده و در برنامه های سفر رسمی ذکر شده است. این کشف نشان‌دهنده تلفیقی فوق‌العاده بین اسطوره و واقعیت است و نشان می‌دهد که فولکلور غالبا مبتنی بر واقعیت است.

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.