من یک مهماندار سابق هواپیما هستم که هنوز هم همیشه در سفر هستم. در اینجا 6 باید و نباید برای بقای اقتصاد طولانی مدت آورده شده است.

به عنوان یک مهماندار سابق، روش هایی را آموخته ام که بتوانم پروازهای اقتصادی طولانی مدت را قابل تحمل تر کنم. آلونا واسیلیوا من نزدیک به 10 سال مهماندار هواپیما بودم و هنوز هم اغلب به عنوان مسافر پرواز می کنم.

من لباس های مختلف برای هواپیما و فرودگاه و یک کیسه پلاستیکی برای شلوغی میاورم.

من از بالش گردن نمی گذرم و هرگز قهوه هواپیما نمی خورم. قبل از اینکه بعد از نزدیک به 10 سال در آسمان از شغل مهمانداری خود دور شوم، ترفندهای زیادی برای تحمل پذیرتر کردن سفرهای طولانی مدت به کار بردم.

اکنون، به عنوان مسافری که به طور منظم پروازهای اقتصادی دارد، هر بار به همین سیستم پایبند هستم. از بسته‌بندی لباس‌های متعدد گرفته تا آخرین بار، 6 باید و نبایدی من برای پروازهای طولانی در اینجا آورده شده است.

خیلی زود به فرودگاه می‌رسم - و دوبار لباس‌هایم را عوض می‌کنم. من از طریق مزایای کارت اعتباری به سالن دسترسی دارم. آلونا واسیلیوا برخی از مردم می‌خواهند تا حد امکان زمان کمتری را در فرودگاه‌ها بگذرانند، اما من ترجیح می‌دهم خیلی زود به آنجا بروم تا از مزایای سالن کارت اعتباری خود برای یک پیش پرواز ذهنی استفاده کنم.

داشتن آن زمان آرام و بدون عجله به من این امکان را می‌دهد که قبل از اینکه ساعت‌ها در یک لوله فلزی قدم بگذارم، وارد فضای مناسبی شوم. و درست قبل از شروع سوار شدن، به دستشویی می روم و لباس های خیابانی ام را برای یک لباس ورزشی نرم و قابل تنفس عوض می کنم تا بدنم بتواند فورا آرام شود.

سپس، درست قبل از فرود آمدن، به توالت می روم تا لباس اصلی ام را عوض کنم. این تغییر سریع نهایی کمد لباس به عنوان یک تنظیم مجدد ذهنی کامل عمل می کند - مغز من را به حالت رسیدن تغییر می دهد، بنابراین من از هواپیما خارج می شوم که احساس شادابی، سازماندهی و تیزبینی داشته باشم.

من یک کیسه پلاستیکی کوچک به همراه دارم تا احساس بهم ریختگی نکنم. من همیشه راهی برای دور نگه داشتن فضای کوچکم از زباله می‌آورم. آلونا واسیلیوا من نمی‌خواهم هنگام سوار شدن در راهرو معطل بمانم، بنابراین بسته‌بندی خود را به دو دسته تقسیم کردم: چمدان دستی اصلی من تا پس از فرود در بالای سرم می‌ماند، در حالی که یک کیسه جمع‌وجور زیر صندلی گوش‌گیر، خوراکی‌ها، کابل‌ها، تعویض لباس و مرطوب‌کننده را نگه می‌دارد.

اما عادت مورد علاقه من برای راحتی در مسافت های طولانی، گذاشتن یک کیسه زباله پلاستیکی کوچک در جیب صندلی است. پرواز با خانواده‌ام همیشه به مسابقه‌ای آرام تبدیل می‌شود که نشان می‌دهد چقدر سریع بسته‌بندی میان وعده‌ها، بطری‌های خالی و دستمال‌های دستمال استفاده شده می‌توانند بر ردیف ما مسلط شوند.

آوردن یک کیسه زباله کوچک همه چیز را در یک مکان نگه می دارد، بنابراین ما در یک پرواز طولانی نشسته در انبوهی از آشغال گیر نمی کنیم.

من صندلی‌های نزدیک خروجی اضطراری را رزرو می‌کنم و از دکمه تماس کم استفاده می‌کنم. من همیشه سعی می کنم یک صندلی در راهرو نزدیک ردیف خروج رزرو کنم. آل دراگو/گتی ایماژ عادت‌های قدیمی عمیق هستند، بنابراین من همیشه یک صندلی در راهرو رزرو می‌کنم - بیشتر به این دلیل که مغز مهماندار پرواز من هنوز نیاز عمیقی به دسترسی سریع به خروجی اضطراری احساس می‌کند. این غریزه‌ای است که نمی‌توانم از سال‌ها تمرین ایمنی از آن خلاص شوم.

روزهای مهمانداری من همچنین نحوه تعامل من با خدمه را راهنمایی می کند. یادم می‌آید که برای درخواست‌های ساده در حین سرویس‌های غذایی شلوغ یا بررسی‌های ایمنی به چراغ‌های تماس بی‌پایان پاسخ می‌دهم، بنابراین به عنوان یک مسافر به این نکته توجه می‌کنم که دکمه سربار را برای نیازهای فوری یا زمانی که نمی‌توانم با خیال راحت منتظر بمانم، ذخیره کنم.

درعوض، منتظر می مانم تا خدمه در وسط سرویس نباشند و بی خطر باشد که در داخل کابین حرکت کنم تا پاهایم را دراز کنم یا برای آب بیشتر به سمت گالن راه بروم. و هنگامی که طبیعت تماس می گیرد، سفرم را با استفاده از نشانه های عملیاتی زمان بندی می کنم: متوجه می شوم که دستشویی ها اغلب تمیزترین هستند و کوتاه ترین صف ها را درست قبل از اینکه گاری ها برای سرو غذا یا نیمه راه جمع آوری زباله ها بروند، دارند.

من بالش گردن و کمک خواب را به نفع یک ماسک چشم ساده کنار می گذارم. من هنگام پرواز کتانی های ارائه شده توسط شرکت هواپیمایی را ترجیح می دهم. Aviation-images.com/گروه یونیورسال تصاویر از طریق گتی ایماژ به محض اینکه در هواپیما می نشینم، ساعت و تلفنم را با ساعت محلی مقصدم تنظیم می کنم. اگر آنجا ساعت 2 بامداد است، سعی می‌کنم فورا استراحت کنم، حتی اگر بیرون روشن است یا گاری‌های سرو غذا در راهرو می‌چرخند.

من قبلا از داروهای خواب آور مانند ملاتونین استفاده می کردم، اما آن را متوقف کردم زیرا اغلب پس از فرود آمدن، من را بی حال می کرد. اکنون من به یک ماسک چشم مسدود کننده نور، منیزیم، که به نظرم به من کمک می کند تا آرام شوم، و زمان بندی ذهنی، تکیه می کنم.

از بالش گردن هم نمی گذرم. یک هودی هودی و یک بالش استاندارد هواپیمایی برای من کار می کند. چیزی که من برای عمودی خوابیدن در شرایط اقتصادی بهترین کارایی را پیدا کرده‌ام این است که از تکیه‌گاه سر، کمی خمیده شدن، حمایت از کمرم با یک ژاکت رول‌شده، و بستن کمربند ایمنی‌ام برای اینکه مهمانداران مجبور نباشند من را در هنگام آشفتگی بیدار کنند، کار می‌کند.

و من توصیه نمی‌کنم هک‌های خواب TikTok را بدون بررسی قوانین خطوط هوایی امتحان کنید: برای مثال، آن بانوج‌های ویروسی پای آمازون، توسط برخی از شرکت‌های حمل‌ونقل ممنوع شده‌اند، زیرا به میزهای سینی متصل می‌شوند و می‌توانند مانع تخلیه شوند.

من در پروازهای شبانه به آب بطری و غذاهای سبک تر پایبند هستم. یکی از وعده‌های غذایی در خطوط هوایی منحله اوکراین بین‌المللی، هواپیمایی که من قبل از ترک در دوران کووید برای روزنامه‌نگاری برای آن کار می‌کردم، سرو می‌شد. با حسن نیت از آلونا واسیلیوا من از آب لوله کشی، قهوه و چای در پروازها اجتناب می کنم.

آب هواپیما تنظیم شده و اغلب ایمن است، اما مطالعه ژانویه 2026 توسط مرکز غذا به عنوان دارو و طول عمر، که یک سازمان غیرانتفاعی است، نشان داد که کیفیت آب و نگهداری مخزن ممکن است در خطوط هوایی متفاوت باشد. بنابراین، شخصا ترجیح می دهم بطری آب مهر و موم شده خودم را بیاورم.

من همچنین الکترولیت‌ها را به آب بطری‌ام اضافه می‌کنم زیرا می‌دانم آنها به من کمک می‌کنند در هوای خشک کابین احساس بهتری داشته باشم، که در غیر این صورت می‌تواند باعث سردرد و خستگی پس از پرواز شود.

و من به طور کامل از سرویس غذای گرم آخر شب در پروازهای شبانه صرف نظر می کنم. برای من، هضم یک شام سنگین در ارتفاع 30000 فوتی در حالی که نشسته ام، من را نفخ می کند و خواب را سخت تر می کند.

درعوض، من همیشه یک کیسه حمل و نقل کوچک پر از تنقلات سالم و پر پروتئین - مانند آجیل، دانه‌ها و انواع توت‌ها - را از خانه بسته‌بندی می‌کنم تا بدون احساس سنگینی، تغذیه‌ام داشته باشم.

من همیشه جزو آخرین افرادی هستم که هواپیما را ترک می کنم. مگر اینکه برای برقراری ارتباط یا فعالیتی در مقصدم عجله داشته باشم، آخرین نفری هستم که هواپیما را ترک می کنم. پاتریک اسمیت/گتی ایماژ دقیقا لحظه‌ای که هواپیما به زمین می‌رسد و علامت کمربند ایمنی خاموش می‌شود، مردم اغلب از صندلی‌های خود بیرون می‌پرند و شانه به شانه در راهرو می‌ایستند. من دقیقا برعکس عمل می‌کنم: عقب می‌نشینم، اجازه می‌دهم جمعیت اولیه فیلتر شود و وقتم را بگیرد.

من از آن دقایق آرام اضافی برای بررسی جیب صندلی، کف و سطل بالای سرم استفاده می کنم. در روزهای خدمه‌ام، بسیاری از اقلام فراموش شده را کنترل می‌کردم و روند بازگرداندن آنها به آن سرعتی که مردم فکر می‌کردند نزدیک نیست.

هنگامی که از هواپیما خارج می شوید، معمولا نمی توانید به سادگی به عقب برگردید و یک تلفن یا پاسپورت گم شده را بگیرید. در بسیاری از موارد، خدمه باید هر مورد را در یک فرم رسمی ثبت کنند، آن را به کارکنان زمینی تحویل دهند، و منتظر بمانند تا از طریق گم شده و پیدا شده فرودگاه پردازش شود.

صرف چند ثانیه اضافی برای خرید موجودی می‌تواند ساعت‌ها بعد از هراس بوروکراسی نجات پیدا کند.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید