من 10 ساعت را صرف پرواز با کلاس بالای ویرجین آتلانتیک کردم. صندلی من اشکالاتی داشت، اما پرواز بیشتر مرا جلب کرد.

قبل از پرواز با ویرجین آتلانتیک، در سالن دلتا وان در LAX قرار داشتم. الساندرا دوبین من بارها در کلاس تجاری پرواز کرده ام. نسخه ویرجین آتلانتیک از آن هرگز مورد علاقه من نبوده است.

من عاشق این نیستم که صندلی های طبقه بالای آن نمی توانند به آرامی از حالت ایستاده به صاف تبدیل شوند.

گفتنی است، پرواز من غذای عالی، خدمات سطح بالا و حال و هوای سرگرم کننده ای داشت که واقعا از آنها لذت بردم. به محض اینکه فهمیدم زندگی در کلاس تجاری چگونه است، هرگز نمی خواستم به عقب برگردم. اکنون، من و شوهرم از امتیاز کارت اعتباری استفاده می کنیم تا هر زمان که بتوانیم، به ویژه در پروازهای شبانه مسافت طولانی، تجربه را به دست آوریم.

این عمدتا به این دلیل است که صندلی صاف یک تغییر مطلق بازی است، و من و شوهرم وقتی تابستان امسال کلاس بالای Virgin Atlantic را با یک دریم لاینر 787-9 از لس آنجلس به لندن رزرو کردیم، به‌ویژه منتظر آن بودم.

این یک خط هوایی و یک خط هوایی است که قبلا با آن پرواز کرده بودم، بنابراین همه مزایای نسخه تجاری کلاس این شرکت هواپیمایی را می دانستم. من همچنین می دانستم که یک چیز را که احتمالا به اندازه سایر جزئیات شیک تجربه پرواز دوست ندارم: صندلی.

برخلاف اکثر صندلی‌های بیزینس کلاس که تجربه کرده‌ام - من خوش شانس هستم که در کلاس تجاری طولانی مدت در حدود 10 خط هوایی مختلف پرواز کرده‌ام - Virgin Atlantic به راحتی از حالت ایستاده تا صاف دراز نمی‌کشد.

در عوض، این یک صندلی یا یک تخت است. وقتی آماده خواب هستید، بلند می شوید و مهماندار هواپیما صندلی را برمی گرداند و با ملافه درست می کند. این بسیار بدون درز است، اما من هنوز تنظیم را کمی دست و پا گیر می دانم. ترجیح می‌دهم فقط بتوانم به تدریج دراز بکشم و در یک موقعیت راحت دراز بکشم.

با این وجود، سعی کردم با ذهنی باز وارد این پرواز شوم.

برای این پرواز یک شبه، یک صندلی در پنجره داشتم پیکربندی صندلی کلاس بالایی ما مورد علاقه من نبود، اما کار می کرد. الساندرا دوبین پرواز شبانه ما از LAX به لندن هیترو قرار بود 10 ساعت و 25 دقیقه طول بکشد.

من با شوهرم سفر می‌کردم در حالی که بچه‌هایمان در کمپ تابستانی بودند (یک فرار نادر فقط برای بزرگسالان!)، و تنظیمات صندلی کلاس بالا را رزرو کرده بودیم که برای یک زوج جالب و کمی ناخوشایند بود.

این قسمت از هواپیما دارای پیکربندی 1-1-1 است و هر صندلی دسترسی مستقیم به راهرو دارد که یک امتیاز عالی است. با این حال، من کنار پنجره نشسته بودم و شوهرم روبروی من در بخش وسط کابین نیمه‌شکل‌ماهی بود.

من دوست داشتم که بتوانم او را از روی صندلی ببینم، اما ما پا به پای راهرو بودیم، بنابراین سرهایمان در واقع آنقدر نزدیک نبود که بدون ایستادن یکی از ما صحبت کنیم.

اگر او پشت یا روبروی من روی صندلی پنجره قرار می‌گرفت، می‌توانستیم از نظر فیزیکی به هم نزدیک‌تر باشیم، فقط با یک دیوار کوتاه از هم جدا شویم، اما وقتی رزرو کردیم، این صندلی‌ها در دسترس نبود.

صندلی من یک ویژگی عجیب و غریب دیگر هم داشت: به دلیل موقعیت صندلی نسبت به پنجره، مجبور شدم برگردم و به عقب نگاه کنم تا از آن بیرون ببینم، که کمی عجیب و ناخوشایند به نظر می رسید.

صندلی راحت بود، اما من هنوز هم آرزو می کنم که به طور یکپارچه بین وضعیت های عمودی و صاف جریان داشته باشد. صندلی جادار بود، اما مورد علاقه من نبود. الساندرا دوبین خود صندلی راحت بود و فضای زیادی داشت (به گفته ویرجین آتلانتیک تا 22 اینچ عرض). و هنگامی که آن را به یک تخت دراز کشیده درست کردند، خوابیدن روی آن بسیار راحت بود.

مشکل من به راحتی صندلی نبود، بلکه نحوه عملکرد آن بود.

در اکثر صندلی‌های کلاس تجاری که پرواز کرده‌ام، می‌توانم از کنترل‌ها استفاده کنم تا دقیقا موقعیتی را که می‌خواهم پیدا کنم: عمودی برای خوردن یا کار کردن، تا حدی برای تماشای فیلم به حالت خمیده، و زمانی که آماده خواب هستم کاملا صاف باشد.

این راه‌اندازی همان محدوده را به راحتی ارائه نمی‌دهد. ای کاش می‌توانستم راحت‌تر روی این صندلی ویرجین آتلانتیک از حالت عمودی به تخت بخوابم. الساندرا دوبین صندلی خوابیده است - طبق گفته ویرجین آتلانتیک، بین 17 تا 42 درجه تنظیم می شود - اما فراتر از آن، صاف کردن آن به طور کامل نیاز به بلند شدن داشت. در فرآیند دستی کمی ناخوشایند، پشت پد دار به سمت قسمت زیرپایی می چرخد.

قدردانی کردم که مهماندار هواپیما تغییر صندلی را انجام داد و در حالی که من در حمام بودم، ملافه را اضافه کرد، و به کل فرآیند احساسی شبیه به هتل و خدمات گرا داد.

با این حال، من دوست دارم در طول یک پرواز طولانی، جایی بین نشستن و خوابیدن استراحت کنم، بنابراین از این که بتوانم به تدریج هر زمان که می‌خواهم استراحت کنم، دراز بکشم.

من با یک صندلی غیرمتعارف مشابه تنها با یک شرکت هواپیمایی دیگر روبرو شده ام، و این ترجیح من نیست.

غذا و خدمات در سطح بالایی احساس می شد من از وعده های غذایی که در کلاس بالای ویرجین آتلانتیک خورده ام لذت برده ام. الساندرا دوبین به‌عنوان یک گیاه‌خوار، متوجه می‌شوم که گاهی اوقات وعده‌های غذایی خطوط هوایی ممکن است یک فکر بعدی به نظر برسد، اما گزینه‌های کلاس بالای Virgin Atlantic را طعم‌دار و متفکرانه می‌دانم.

این بار برای شام ماکارونی مقوی بر پایه گوجه فرنگی خوردم. در پروازهای کلاس بالا گذشته، غذاهایی مانند کاسه برنج گرم توفو و گیوزای سبزیجات خورده ام، و غذا به دلیل اینکه لوکس به نظر برسد، به جای اینکه بیش از حد مفصل به نظر برسد، قابل دسترس و خوش طعم است.

این سرویس به طور مشابه تعادل مناسبی را برای من ایجاد کرده است: توجه اما آرام، که با شخصیت شرکت هواپیمایی مطابقت دارد.

همه چیز در هیئت مدیره احساس شیک و سرگرم کننده است نوار هوای Virgin Atlantic برای مسافرانی که در کلاس بالاتر پرواز می‌کنند، حس جالبی به نظر می‌رسد. الساندرا دوبین صندلی ممکن است مورد علاقه من نباشد، اما حال و هوای کلی Virgin Atlantic چیزی است که ایرلاین را متمایز می کند.

طبقه بالا بدون اینکه اصلا احساس خفگی داشته باشید، جلا می‌دادند. کابین براق به نظر می رسید، با نورپردازی با حالت بنفش متمایز و در کل شخصیتی بازیگوش.

حتی جزئیات کوچک نیز شخصیت دارند. سرویس غذا شامل نمکدان های فلفل و نمک به شکل هواپیما بود که در بین پروازهای ویرجین آتلانتیک به محبوبیت تبدیل شده است.

طبقه بالای خطوط هوایی همچنین دارای یک جزء اجتماعی است که در هوانوردی تجاری غیرمعمول است. ویرجین آتلانتیک به‌جای اینکه کابین را منحصرا به‌عنوان مجموعه‌ای از صندلی‌ها در نظر بگیرد، فضاهایی را در خود جای داده است که مسافران می‌توانند از جای خود بلند شوند، نوشیدنی بنوشند یا معاشرت کنند.

بله، یک بار واقعی در انتهای بخش کلاس بالا در این پرواز وجود داشت - و البته، نوشیدنی‌ها و تنقلات همگی در آن گنجانده شده بودند، همانطور که در صندلی من وجود داشت.

دیدن یکی از خدمه کابین در حال ریختن نوشیدنی در بار در مسیر من به داخل هواپیما لذت بخش بود، اما من معمولا به جای گپ زدن روی نوشیدنی هنگام پرواز، خواب هستم.

مسافران ممکن است برای مدت طولانی تری نتوانند از اینها لذت ببرند - این شرکت هواپیمایی اعلام کرده است که قصد دارد در چند سال آینده نوارهای داخل پرواز خود را حذف کند تا فضای بیشتری برای صندلی های ممتاز ایجاد کند.

در مجموع، من با خوشحالی دوباره در کلاس بالای ویرجین آتلانتیک پرواز خواهم کرد

برای من، سبک صندلی کمی اشکال دارد. با این حال، تجربه پرواز چیزی بیشتر از صندلی است.

مطمئنا، بیزینس کلاس همیشه پرهزینه است - به خصوص در پروازهای طولانی مدت - اما طبق تجربه من، این شرکت هواپیمایی ارزش خوبی را برای مایل ها ارائه می دهد.

من همچنین قدردانی کردم که به نظر نمی رسید این تجربه خودش را خیلی جدی بگیرد. کلاس تجاری گاهی اوقات می تواند رسمی به نظر برسد، در حالی که ویرجین آتلانتیک موفق می شود یک کابین ممتاز را واقعا سرگرم کننده ایجاد کند.

بعد از بیش از 10 ساعت سوار شدن به کشتی، با همان برداشتی که قبلا از ویرجین آتلانتیک داشتم از آنجا بیرون آمدم: شیک است بدون اینکه زیاد جدی باشد، غذا خوب است، خدمات گرم است، و کل تجربه دارای شخصیتی است که فورا حال و هوای فوق العاده ای در تعطیلات ایجاد می کند.

من قطعا انتظار دارم دوباره با این خط هوایی در کلاس بالاتر پرواز کنم - و مشتاقانه منتظر آن هستم. به علاوه، ویرجین آتلانتیک اعلام کرده است که قصد دارد کابین های ناوگان 787-9 خود (از جمله این هواپیما) را در اوایل سال 2028 به طور کامل بازسازی کند، بنابراین من مشتاقانه منتظر هستم که در نهایت نسخه جدید این کلاس را نیز امتحان کنم.

ویرجین آتلانتیک از اظهار نظر خودداری کرد.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید