من 2 هفته فقط با یک دست و یک وسیله شخصی به خارج از کشور سفر کردم. این چیزی است که کار کرده است - و آرزو می کنم چه چیزی را پشت سر بگذارم.

من فقط با یک چمدان دستی و یک وسیله شخصی به ایرلند، بریتانیا و ایسلند سفر کردم. راشل برنشتاین وقتی به مدت دو هفته انفرادی به خارج از کشور سفر کردم، فقط یک چمدان دستی و یک وسیله شخصی آوردم.

خوشحالم که یک آداپتور همه کاره در سراسر جهان و هدفون های سیمی خود را بسته بودم.

با این حال، ای کاش پیراهن های کمتری آورده بودم و می توانستم بدون یک لباس شیک بروم. وقتی اولین سفر بین المللی انفرادی خود را آغاز کردم - یک سفر دو هفته ای از طریق ایرلند، بریتانیا و ایسلند، همراه با ایستگاه های پیت در نیویورک و شیکاگو - با یک سوال آزارم داد: چه وسایلی را ببندم؟

از آنجایی که من فقط یک چمدان دستی و یک کوله پشتی می آوردم، هر کالایی باید جای خودش را می گرفت. زمانی که به خانه رسیدم، خاطرات زیادی ساختم - و به درک بسیار واضح‌تری از آنچه که دوباره بسته‌بندی می‌کردم و آنچه را پشت سر خواهم گذاشت، رسیدم.

در اینجا چهار مورد وجود دارد که از آوردن آنها خوشحال بودم و سه موردی که می توانستم بدون آنها بروم.

خوشحالم که یک ژاکت سبک بسته بندی کردم که در بسیاری از اقلیم های مختلف کار می کرد.

راشل برنشتاین

با وجود اینکه در تابستان به این سفر رفتم، می‌دانستم که چندین مکان که از آن بازدید می‌کنم بارانی خواهد بود. اما به دلیل آب و هوای متفاوتی که قرار بود به آنجا بروم، در مورد اینکه چقدر می‌خواهم یک ژاکت گرم باشد، دعوا کردم.

روی یک کاپشن قدیمی‌تر و مقاوم در برابر باران نشستم که مقداری از کرک خود را از دست داده بود تا یک بادگیر سبک. ژاکت مرا در غبار ایسلندی گرم نگه می داشت و در نیویورک در هنگام دوش های عصرانه مرا تحت الشعاع قرار نمی داد.

آوردن ارز محلی تصمیم لحظه آخری بود که پشیمان نیستم.

راشل برنشتاین

درست قبل از سفرم، تصمیم گرفتم کرونور ایسلند، پوند انگلیس و چند یورو بگیرم.

من مدت زیادی را صرف تصمیم‌گیری در مورد گاز گرفتن گلوله و دریافت پول نقد کردم، به این فکر می‌کردم که آیا این حتی مفید است یا خیر. از آنجایی که من به تنهایی سفر می کردم، احتیاط کردم و مقداری صورتحساب برداشتم.

با وجود اینکه هر روز از آن استفاده نمی کردم - به جز در فرودگاه و برای خرید سوغاتی از مغازه های کوچک - آوردن ارز محلی به من آرامش می داد و مطمئنا دوباره آن را بسته بندی می کردم.

یک آداپتور همه کاره در سراسر جهان بسیار مهم بود.

راشل برنشتاین

اگر بخواهم یکی از موارد ضروری را انتخاب کنم، آن آداپتور مسافرتی همه کاره من خواهد بود.

از آنجایی که فضای کیف من کمیاب بود، این نسخه همه کاره عالی بود، زیرا فضایی را در چمدان من برای وسایل دیگر حفظ می کرد و من را از آوردن آداپتورهای متعدد باز می داشت.

آوردن هدفون سیمی در پروازها نجات بخش بود.

راشل برنشتاین

من همیشه یک جفت هدفون سیمی با تمام شارژرهایم در کیفم نگه می دارم. چند بار در پروازهایم، زمانی که یک برنامه تلویزیونی به موقع دانلود نمی‌شد، یا باتری ایرپادم تمام می‌شد، هدفون‌های سیمی من برای سرگرمی در پرواز وجود داشت.

آنها نه تنها نجات دهنده بودند، بلکه به این معنی بودند که من مجبور نیستم یک جفت در هواپیما بخرم.

ای کاش کفش های شیک خود را در خانه رها می کردم و به دنبال جایگزینی کاربردی تر بودم.

راشل برنشتاین

روز سوم سفرم، حتی قبل از ترک آمریکا، در نیویورک بودم و خودم را در یک قفسه پا پیدا کرده بودم، زیرا پاهایم از قبل درد می‌کردند.

با وجود اینکه عاشق راه رفتن هستم، کفش‌های کتانی که فکر می‌کردم قابل اعتماد هستند - نه کامل، اما قابل اعتماد - مرا ناکام می‌کردند و من درد می‌کشیدم.

بنابراین، من در نهایت یک جفت کاربردی تر مناسب برای فعالیت های زیاد خریدم. پس از این خرید، به یک نتیجه مهم رسیدم که فکر می‌کنم با من خواهد ماند: مهم نیست که کفش‌ها ناز باشند اگر راه رفتن نباشند.

من بیش از آنچه نیاز داشتم پیراهن بسته بندی کردم.

راشل برنشتاین

در ساعات اولیه بسته شدن وسایل، شروع کردم به فکر کردن در مورد هر لحظه ای که ممکن است اتفاق بیفتد. به عنوان مثال، اگر من به یک جای خوب رفتم یا روی پیراهن غذا ریختم چه؟

بنابراین، در نهایت هفت تاپ مختلف آوردم، و حالا که به گذشته نگاه می کنم، قطعا می توانستم یکی را پشت سر بگذارم.

از این گذشته، زمانی که به ایسلند سفر کردم، آنقدر لایه لایه می کردم که پیراهن پایه من واقعا مهم نبود.

یک لباس فانتزی فضای زیادی را اشغال کرده بود و من حتی آن را نپوشیدم.

راشل برنشتاین

از این که فراموش کردم سفرم بیشتر گشت و گذار و کوبیدن سنگفرش بود، برای هر اتفاقی لباسی پوشیدم.

با این حال، زمانی که واقعا به چیزی لبه دار مرزی نیاز داشتم، به جای آن یکی از پیراهن های همه کاره ام را دراز کردم.

دفعه بعد، مگر اینکه به صراحت یک مناسبت فانتزی داشته باشم، لباس را در خانه می گذارم و در چمدانم اتاق را برای سایر وسایل ضروری ذخیره می کنم.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید