من 30 ساله هستم اما با 15 اشتباه گرفته می شوم. جوان به نظر رسیدن ممکن است عالی به نظر برسد، اما زندگی حرفه ای و جستجوی شغل من را سخت تر کرده است.

اگرچه بسیاری از مردم فکر می کنند جوان به نظر رسیدن عالی است، اما متوجه شده ام که برای من چالش هایی ایجاد کرده است. با حسن نیت از ایمن اکفورد من 30 سال سن دارم، اما جوان به نظر می رسم و اغلب اشتباه می کنم که سنم نصف است.

این باعث شده است که احساس کنم در محیط های حرفه ای جدی گرفته می شوم، برایم سخت شده است.

اغلب، وقتی برای کار درخواست می کنم یا به دفتر می روم، سعی می کنم خودم را مسن تر جلوه دهم. "آیا تازه شروع به مطالعه کردی؟" مردی قدبلند و خندان با کت و شلوار از من پرسید.

با اینکه در ساختمان دانشگاه بودم اما به عنوان دانشجو آنجا نبودم. در تلاش بودم تا یک اتاق کنفرانس برای یک جلسه مربوط به کار پیدا کنم - جلسه ای که به زودی متوجه شدم او نیز در آن شرکت می کرد. البته او بود.

بعد از اینکه فهمید ما همکار هستیم گفت: "اوه، تو خیلی جوان تر به نظر می آیی." شاید این یک تعارف بود، اما برای من چنین حسی نداشت.

نمونه‌های بی‌شماری از افرادی دارم که مرا نیمی از سن خود می‌دانند، از صندوق‌دارهای سینما که سعی می‌کنند بلیت‌های کودکان را به من بفروشند تا افسران پلیس در خیابان که از من می‌پرسند والدینم کجا هستند.

چندین بار برای کارم به یک گروه حمایت از جوانان رسیدم، اما مسئول پذیرش تصور می‌کرد که من یکی از مشتریان نوجوان هستم. این دقیقا اعتماد به نفس را القا نمی کند.

من 30 ساله هستم، اما بین ویژگی های جوانی و قد 5 فوتی ام، اغلب به من می گویند که شبیه یک نوجوان هستم. بسیاری از افراد جوان به نظر رسیدن را یک رویا می دانند و حتی برای علاقه مندان به مراقبت از پوست این هدف است.

با این حال، در واقعیت، من معتقدم که بخش هایی از زندگی من - به ویژه زندگی حرفه ای من - به طور قابل توجهی دشوارتر شده است.

من متوجه شده ام که وقتی نیمی از سن خود را به نظر می گیرید جدی گرفتن سخت است من از اشتباه گرفتن مرتب با یک نوجوان 15 ساله لذت نمی برم. با حسن نیت از ایمن اکفورد من چندین سال تجربه ارائه پشتیبانی همتایان برای افراد مبتلا به اوتیسم و ADHD دارم. کمک به توسعه برنامه های سلامت روان؛ و پروژه های پیشرو برای رسیدگی به مشکلات پناهندگان، جامعه LGBTQ+ و افراد دارای معلولیت در چندین کشور.

و با این حال، به دلیل ظاهرم، هنوز با اعتماد به نفس دست و پنجه نرم می کنم و نگران این هستم که در محل کار جدی گرفته شوم.

اغلب، قبل از اینکه حتی در هنگام مصاحبه برای یک شغل یا ملاقات با افراد جدید فرصت معرفی درست خودم را داشته باشم، نگرانم که ظاهرم قبلا نحوه درک من را شکل داده باشد.

وقتی برای نقش‌های سطح بالاتر و رهبری درخواست می‌کنم، ظاهر یک نوجوان مانع بزرگ‌تری به نظر می‌رسد، به‌ویژه به این دلیل که بیشتر کاری که انجام می‌دهم شامل حمایت یا مدیریت همسالان است.

از یک مدیر انتظار می رود عاقل و آگاه باشد - ویژگی هایی که معمولا با جوانی مرتبط نیستند. و در رشته من، یک حامی همتا کسی است که تجربه و آموزش کافی برای کمک به دیگران دارد تا موقعیت‌هایی را که از نزدیک تجربه کرده‌اند هدایت کنند.

اما آیا واقعا یک پیرمرد 70 ساله از کسی که شبیه نوه اش است توصیه می کند؟ من نمی دانم، اما می دانم که ظاهر و سن با تجربه یکسان نیستند.

سعی می‌کنم مسن‌تر به نظر بیایم تا جدی‌تر گرفته شوم، اما ای کاش مجبور نبودم من نگران این هستم که چگونه ظاهر یک نوجوان باعث شده است تا مشاغل خاصی را برای من دشوارتر کند. با حسن نیت از ایمن اکفورد با گذشت زمان، ترفندهای کوچکی برای جلوگیری از سؤالات ناخواسته (یا واکنش های غافلگیرکننده) در مورد سنم در مصاحبه ها و محل کار ایجاد کرده ام.

گاهی اوقات کفش های پلت فرم می پوشم تا بلندتر به نظر برسم یا عمدا لباس هایی را انتخاب می کنم که بالغ تر به نظر می رسم - برای مثال، یک پیراهن تیره ساده تر به جای یک پیراهن رنگارنگ می پوشم، حتی اگر هر دو به یک اندازه برای یک جلسه مناسب باشند.

همچنین متوجه می‌شوم که آگاهانه گفتگو با همکارانم را به سمت چیزهایی هدایت می‌کنم که مردم با بزرگسالی مرتبط می‌کنند. من به احتمال زیاد بیشتر از «بازی‌های گرسنگی» یا «دکتر هو» به سیاست یا مسائل جاری اشاره می‌کنم، حتی در روزهایی که ترجیح می‌دهم درباره‌ی علمی تخیلی چت کنم تا اخبار.

گاهی اوقات پیشنهاد می‌کنم به محض ورود به مصاحبه شغلی، شناسنامه‌ام را نشان دهم، به این امید که «اثبات» سنم فورا درک کارفرمایان بالقوه از من را تغییر دهد.

با این حال، در یک دنیای کامل، افراد در محل کار به دلیل مهارت‌های واقعی‌شان مورد قضاوت قرار می‌گیرند تا ظاهر و سن، واقعی یا درک شده‌شان. سن به طور خودکار با خرد همراه نیست و جوانی مساوی با بی تجربگی نیست.

من نوجوانان داوطلب حمایت از همسالان را می‌شناسم که در کارشان فوق‌العاده بودند، و همچنین با افراد حرفه‌ای دهه‌ها مسن‌تر از خودم روبرو شده‌ام که از بهترین‌ها در رشته خود دور بودند.

با این حال، در حال حاضر، حاضرم در صورت نیاز بازی را انجام دهم. من کفش‌های پلت فرم می‌پوشم، تی‌شرت‌های «کودکانه» را کنار می‌گذارم و شناسنامه‌ام را نشان می‌دهم - هر آنچه که برای جدی گرفتن به عنوان یک بزرگسال حرفه‌ای لازم باشد.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید