من 4 بچه بزرگ کردم و فکر می کردم یادم می آید که والدین چقدر سخت بود. یک هفته با نوه هایم ثابت کرد که اشتباه می کنم.

نویسنده از نوه هایش مراقبت کرد و به یاد آورد که پدر و مادر بودن چقدر سخت است. با حسن نیت از نویسنده من یک هفته را صرف مراقبت از نوه 6 ساله و نوه 3 ساله ام کردم.

پیکاپ های مدرسه، تکالیف و عصبانیت کودکان نوپا به من یادآوری کردند که والدین چقدر می تواند طاقت فرسا باشد.

من هر لحظه را دوست داشتم، اما از اینکه می‌توانم بدون هیچ مسئولیتی از بچه‌ها لذت ببرم قدردانی می‌کردم. هرگز قاطعیت یک کودک 3 ساله را دست کم نگیرید. وقتی یک هفته را با پسرم و خانواده پرمشغله‌اش، که شامل یک توله نجات جدید به نام هلو می‌شود، گذراندم - و چندین چیز دیگر که در مورد کودکان نوپا و والدین فراموش کرده بودم - به یاد من افتاد.

از آنجایی که فرزندان من دو نسل هستند - پسرم در آستانه 41 سالگی است و کوچکترین دخترم به تازگی 21 ساله شده است - من یک مادربزرگ با دو دختر دانشگاهی هستم.

تازه از یک پرواز صبح زود، پسرم مرا سوار کرد و زمان گرمی فرا رسیده بود. او و همسرش هر دو به طور تمام وقت کار می کنند و خوش شانس هستند که پدربزرگ و مادربزرگی در نزدیکی خود دارند که مراقبت روزانه بعد از ظهر را برای لاندون 6 ساله و اسلون 3 ساله فراهم می کنند. وقتی بازدید می کنم، به آنها استراحت می دهد.

من باید به چیزهایی فکر کنم که دهه هاست به آنها فکر نکرده ام

بعدازظهرهای روزهای هفته به معنای تحویل گرفتن از دو مدرسه مختلف است، و سپس، چون گرمی می‌تواند هر کاری که می‌خواهد انجام دهد، ما برای بستنی توقف می‌کنیم. نویسنده استرس مادر بودن را به یاد آورد. با حسن نیت از نویسنده دویدن با کوچولوها آزمایشی برای ذن میانسال من بود. چک‌لیست‌های ناخودآگاه مادرانه به زندگی بازمی‌گردند. آیا همه به درستی کمانده شده اند؟ میان وعده دارند؟ و سپس، چون دوست دارم همیشه چیزی برای نگرانی داشته باشم، مرور کردم که اگر یکی از بچه ها در حین رانندگی من خفه شود، چه کاری انجام می دهم.

چیزهایی که در دهه‌ها به آن‌ها فکر نکرده‌ام، بیش از حد مورد توجه قرار می‌گیرند. صبر و حوصله خاصی که برای برخورد با بچه های جوان لازم است ماهیچه ای است که ماه هاست آن را تمرین نکرده ام. هنگامی که کودک 3 ساله تازه آموزش دیده حمام اعلام می کند که باید به حمام برود - و ما جایی هستیم که حمام نداریم، به ماشین برمی گردیم تا سریع یکی را پیدا کنیم. ما انجام دادیم.

در اسکوپز احتیاط کردم و به آنها اجازه دادم بستنی «سوپرمن» و «نبات پنبه ای» را سفارش دهند که احتمالا حاوی نوعی رنگ خوراکی مشکل ساز بر اساس رنگ های روشن است.

به خانه برگشتم، سعی کردم قبل از جیوجیتسو، تکالیف کلاس اول لندون را شروع کنم. خوشحال شدم که دیدم این شامل 10 دقیقه مطالعه روزانه است. با نیمه جدی به او گفتم: "خوانندگان رهبر هستند." او می خواست جز نشستن هر کاری بکند و مذاکره کننده بی باکی است. با احساس ناامیدی من، به خودم یادآوری کردم که نمی‌توانم آنطور که در آن سن با پدرش صحبت می‌کردم، با او صحبت کنم. درعوض، با آرامش به او توضیح دادم که در آن مدتی که در مورد اینکه چرا او نمی‌خواهد درست بخواند صحبت می‌کردیم، می‌توانستیم کارمان تمام شود.

پسرم الان بیشتر مرا درک می کند

عروسم چند روزی در سفر کاری نبود، یعنی وقت درخشش من بود. مانند هر خانواده ای که بچه های کوچک دارد، همه چیز به سرعت به هم می خورد. بعد از ترک صبحگاهی کاملا کافئین دار بودم، تمیز و صاف کردم و از شستن لباس های بچه ها واقعا لذت بردم.

پسرم، که اعتراف کرد در مورد آشفتگی‌هایی که خواهران کوچکش در این سن داشتند، قضاوت کرده بود، قدردان بود. ما خندیدیم که او اکنون چقدر درک می کند. می‌دانستم عروسم قدردانی می‌کند که به خانه‌ای تمیز، هر چند کوتاه مدت، بیاید.

همچنین به یاد داشتم که والدین به چند جهت مختلف کشیده می‌شوند. مخصوصا مادران، چه کار می‌کنند یا نه، زیرا لحظات بسیار بیشتری وجود دارد، مخصوصا با یک کودک نوپا، زمانی که آنها مامان و فقط مامان را می‌خواهند.

من چالش های ناهار خوری بیرون با بچه های جوان را فراموش کرده بودم. وقتی اسلون با خوشحالی از جلو و عقب برادرش در غرفه بالا می‌رفت و با عصبانیت فریاد می‌زد (به طرز جدی فقط یک بچه 3 ساله می‌توانست) فریاد بزند، "لاندون، نگاهم نکن"، به خودم یادآوری کردم که لازم نیست چیزی بگویم یا انجام دهم، جز اینکه سعی کنم نخندم. دو والدین توانمند او آنجا بودند و این مشکل من نبود که حل کنم.

فهمیدن این که من این تجمل را دارم که به سادگی از نوه هایم لذت ببرم، رهایی بخش بود. نویسنده در تخت نوه اش خوابید. با حسن نیت از نویسنده این یک تجربه کاملا همه جانبه بود (من حتی در اتاق نوه‌ام با یک بانوج پر از خفگی که مراقب من بود می‌خوابیدم)، زمان با کیفیت بی‌ارزش. لاندون حس شوخ طبعی تندتری دارد و هیچ چیز بهتر از دیدن طنز ظریف در چیزی و سپس تشخیص در چشمان او نیست. ما یک بازی رومیزی باحال پوکمون و دورهای بی رحمانه UNO بازی کردیم.

در ماشین‌سواری‌های بعد از مدرسه، بیشتر از آنچه من توصیه می‌کردم به «Chicken Nugget» نیک بین گوش دادیم.

در آخرین شبی که در آنجا بودم، ستاره‌ها هم‌تراز شدند و اسلون در حال و هوای داستانی قبل از خواب و کمی خفه شدن بود. او در آغوش گرفت و بوسید تا تا دفعه بعد ادامه پیدا کند و گفت: "دوستت دارم، گرمی جن." چشمانم برق زد و فکر کردم ممکن است قلبم بترکد. لحظات کوچکی از این دست برای همیشه با من خواهند ماند. من می خواهم همه آنها را جمع کنم.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید