من 5 بچه داشتم که به دانشگاه رفتند. من تنزل رتبه گرفتم تا آنها بتوانند بدون شهریه بروند.

نویسنده برای مزایای شهریه تنزل رتبه گرفت. با حسن نیت از ملانیا مورفی من و شوهرم یک خانواده شش بچه را با هم ترکیب کردیم. پنج نفر از آنها همزمان به دانشگاه نزدیک می شدند.

برای مقرون به صرفه بودن شهریه، در یک کالج با مزایای شهریه شغلی با درآمد کمتر انتخاب کردم.

من سال‌ها به این سوال پرداختم که آیا خیلی تسلیم شده‌ام یا خیر، اما این تصمیم همه آینده ما را تغییر داد. من اخیرا تنزل شغلی گرفتم، اما نه به این دلیل که جاه طلبی نداشتم. من این انتخاب را انجام دادم زیرا پنج نفر از بچه های ما به دانشگاه می رفتند و نادیده گرفتن ریاضیات غیرممکن بود.

وقتی من و شوهرم با هم ازدواج کردیم، خانواده ای متشکل از شش فرزند را در حومه غربی شیکاگو با هم ترکیب کردیم. پنج نفر به طور همزمان در دبیرستان بودند - دو دانش آموز ارشد، یک دانش آموز، یک سال دوم و یک دانشجوی سال اول. ما از داشتن یک خانواده بزرگ هیجان زده بودیم. ما همچنین به احتمال رسیدن پنج قبض شهریه دانشگاه به یکباره خیره شده بودیم.

ما راه حلی پیدا کردیم که برای درست بودن خیلی خوب به نظر می رسید

من و شوهرم هر دو معتقد بودیم که دانشگاه زندگی ما را تغییر داده است. ما می‌خواستیم فرزندانمان هم همین شانس را داشته باشند، اما می‌دانستیم که نمی‌توانیم به سادگی چک بنویسیم و به بهترین‌ها امیدوار باشیم. ما از آنها انتظار داشتیم که کار کنند، درخواست کمک کنند و در بازی حضور داشته باشند. با این حال، ما نمی‌خواستیم که بزرگسالی در بدهی مدفون شوند.

سپس در مورد فایده‌ای شنیدم که برای واقعی بودن خیلی خوب به نظر می‌رسید. برخی از کالج ها شهریه رایگان یا با تخفیف عمیق را به کارمندان و فرزندانشان ارائه می دهند. این اولین راه حل عملی بود که پیدا کرده بودیم.

در آن زمان، حرفه بازاریابی من هنوز جوان بود. من بعد از سال‌ها در خانه و بزرگ کردن بچه‌ها به مدرسه برگشته بودم و سعی می‌کردم که حرکتی ایجاد کنم. شوهرم قبلا دو دهه را صرف ساختن حرفه خود در صنعت لوازم اداری کرده بود، بنابراین اگر یکی از ما قرار بود برای دریافت شهریه شغل دانشگاهی را دنبال کند، منطقی بود که این من باشم.

من شغلی پیدا کردم که مزایای شهریه را ارائه می داد، اما این یک قدم به عقب در حرفه من بود

پس از ماه‌ها جست‌وجو، در یک کالج کوچک هنرهای لیبرال در هشت مایلی خانه‌مان، به من پیشنهاد شد که یک شغل در سطح ابتدایی و ورودی داده‌ها داشته باشم. مزیت شهریه فوق‌العاده بود - اگر بچه‌های من در مدرسه‌ای که من در آن کار می‌کردم یا در یکی از کالج‌های کوچک هنرهای لیبرال در سراسر کشور حضور داشتند، شهریه رایگان دریافت می‌کردند - و بلافاصله شروع می‌شد. دستمزد، با این حال، به سختی قورت دادن بود. گرفتن این شغل به معنای قبول حقوقی بود که حقوقم را به نصف کاهش می داد و عنوانی که احساس می کردم سه قدم به عقب بر می گردم.

روی کاغذ، این تصمیم منطقی بود. هزینه یک سال تحصیل برای یک فرزند بیشتر از کاهش حقوق است. آن را در پنج بچه ضرب کنید، و منطق مالی واضح بود. از نظر احساسی، به این سادگی نبود. من پس از سال ها که عمدتا به عنوان مادر کسی شناخته شده بودم، سخت برای ایجاد یک هویت حرفه ای تلاش کرده بودم. حالا دستمزد کمتر، عنوان کمتر و کاری را انتخاب می‌کردم که نشان نمی‌داد شغلم به کجا برسد.

به خودم گفتم این کار را برای بچه‌ها انجام می‌دهم. اما این نیش را پاک نکرد. سال‌ها فکر می‌کردم که آیا خیلی تسلیم شده‌ام. به حقوقی که از آن کنار رفته بودم، شتاب شغلی که آهسته شده بودم، و نفسی که باید کنار بگذارم، هر بار که توضیح می‌دادم چرا کار را شروع کرده‌ام، فکر کردم.

با این حال، والدین اغلب به نوعی ریاضی نیاز دارند که هیچ صفحه‌گسترده‌ای نمی‌تواند آن را ثبت کند. درآمد، بدهی، فرصت، غرور، ترس و امید را جمع می کنید. سپس انتخابی را انجام می‌دهید که فکر می‌کنید گزینه‌های بیشتری در اختیار فرزندانتان قرار می‌دهد، حتی اگر به قیمتی تمام شود که هیچ‌کس نمی‌تواند ببیند. این نویسنده مدرک کارشناسی ارشد خود را در حین کار در کالج به دست آورد. با حسن نیت از ملانیا مورفی تصمیم به تنزل رتبه زندگی ما را تغییر داد

در نهایت، این تصمیم همه آینده ما را تغییر داد. در طول سال ها، مزایای شهریه 17 سال تحصیل در کالج را برای فرزندان ما پوشش می داد. من مدرک فوق لیسانس خود را در حین کار در دانشکده نیز گرفتم. در نهایت، من به سمت یک دستیار مدیر بازاریابی رفتم و یک سال، کل بیانیه پاداش‌های من نشان داد که مزایای شهریه من 350 درصد از حقوق من است.

بچه های ما راه های مختلفی را طی کردند. یکی درست بعد از دبیرستان برای کالج آماده نبود، اما بعدا برای گرفتن مدرک خود بازگشت. دو نفر به اخذ مدرک فوق لیسانس ادامه دادند. دو نفر خارج از رشته‌هایی که تحصیل کردند، شغل‌هایی را ایجاد کردند، اما مدارک تحصیلی‌شان همچنان درها را باز کرد. کوچکترین ما که در زمان ازدواج ما هنوز به مدرسه نرسیده بود، اکنون در حال اتمام مدرک است.

والدین همیشه فداکاری های بی سر و صدا انجام می دهند. برخی از بیرون دراماتیک به نظر می رسند، اما بسیاری نه. مال من مانند یک چک حقوق کوچکتر به نظر می رسید، یک عنوان سطح ابتدایی، و سالها فکر می کردم که آیا زیاد از خودم کنار گذاشته ام یا نه.

اما حالا که به گذشته نگاه می کنم، پشیمان نیستم. وقتی در نهایت کالج را ترک کردم، یکی از پسرانمان گفت: "ما عملکرد خوبی داشتیم. از شما برای تمام کارهایی که برای ما انجام دادید متشکرم." در آن زمان بود که من این مبادله را طور دیگری درک کردم. تنزل رتبه زندگی من را کوچکتر نکرده بود. این کمک کرده بود که همه آینده ما بزرگتر شود.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید