من 62 ساله هستم، پوشیده از خالکوبی هستم و از پوشیدن لباس همسن و سال خود امتناع می کنم. پیر شدن به معنای کسل کننده شدن نیست.

لونی پایک از پوشیدن لباس سن خود امتناع می کند. با حسن نیت از Lonni Pike لونی پایک پس از سال ها اعتیاد در 51 سالگی هوشیار شد و برای شروعی تازه احساس آمادگی کرد.

او انتظارات را رد کرد که زنان مسن‌تر باید محافظه‌کارانه لباس بپوشند یا در پس‌زمینه محو شوند.

او اکنون 62 ساله است که یک تأثیرگذار مد، گیمر توییچ و مدافع پیر شدن با شرایط خودش است. این مقاله گفته شده بر اساس گفتگو با لونی پایک است. برای طول و وضوح ویرایش شده است.

یازده سال پیش، زمانی که 51 ساله بودم، پس از سال ها مبارزه با اعتیاد، هوشیار شدم. دوباره احساس سرزندگی کردم و برای شروع زندگی ام آماده ام.

چیزی که با من مواجه شد پیام‌هایی در تلویزیون، رسانه‌های اجتماعی و حتی در زندگی روزمره بود مبنی بر اینکه قطار را از دست داده‌ام. من خیلی پیر بودم، خیلی خسته کننده بودم، و فقط باید پیش بروم.

هر چیزی که با زنان و پیری مرتبط است منفی به نظر می رسید. حتی خود زنان نیز در مورد پیری منفی بودند و شروع به مخفی شدن، ترکیب شدن یا درمان برای تعقیب جوانی کردند.

اما قرار نبود من این باشم. من سرسخت و مصمم بودم تا زندگی ای را انجام دهم که شانس دیگری داشتم.

من شروع به بیان خودم از طریق مد کردم

با عشق به مد، شروع به یافتن لباس هایی کردم که به دنیا بگوید من کی هستم. مد خیلی بیشتر از لباس است - این احساسی است که مردم نسبت به خودشان دارند.

بیشتر زنان هم سن و سال من در برابر این توقع تسلیم شده بودند که یک زن سالخورده به معنای کسل کننده و کسل کننده است.

برای کمی تفریح ​​به یک فروشگاه لباس رفتم و از یکی از کارکنان خواستم که به من کمک کند تا چیزی برای پوشیدن پیدا کنم. او یک شلوار برنزه و یک تاپ ساده و دکمه دار را با یک جفت کفش راحتی انتخاب کرد.

به ما گفته می‌شود که دست‌هایمان را نشان ندهیم چون خیلی شل هستند، دامن کوتاه نپوشیم چون پاهایمان دیده نمی‌شود، و از رنگ‌های پررنگ اجتناب کنیم تا در میان جمعیت برجسته نشویم.

من از این سر و صدا بیرون می آمدم و طوری لباس می پوشیدم که احساس خوبی نسبت به خودم داشتم. لونی پایک می خواهد که زنان به روش های مختلف پیر شدن را در آغوش بگیرند. با حسن نیت از Lonni Pike با کمک پسرم که در رشته روزنامه‌نگاری صدا و سیما تحصیل کرده بود، شروع به پست گذاشتن در شبکه‌های اجتماعی درباره لباس‌هایم کردم.

یادم می آید که مردم به من می گفتند که انگار مثل یک نوجوان لباس می پوشم یا می پرسیدند چرا لباس مردانه می پوشم. من اغلب پاسخ می‌دادم که لباس‌ها سن یا جنسیت ندارند و من برای نشان دادن خودم لباس می‌پوشم.

من اکنون جامعه‌ای ایجاد کرده‌ام، عمدتا از زنان، که محتوای من را تماشا می‌کنند و به آنها یادآوری می‌شود که پیری چیزی برای ترس نیست. این پایان نیست

تلاش من برای پیر شدن به روشی که می خواستم به مد ختم نشد

سرم را تراشیدم چون از موهایم متنفر بودم و احساس می‌کردم که وزوز کردن باعث می‌شود بیشتر احساس کنم که درونم هستم.

سه سال پیش، من یک کانال بازی راه‌اندازی کردم و تبدیل به یک حرفه‌ای لایو بازی TikTok و شریک توییچ شدم.

پسران من همیشه بازی های ویدیویی انجام می دادند و واقعا سرگرم کننده به نظر می رسید. اما می‌دانستم که جمعیت بدنام جوانی هستند. پرسیدم که آیا سنم برای بازی زیاد است؟ وقتی گیمر دیگری به نام مادربزرگ تاکتیکال را پیدا کردم که تقریبا هم سن من بود، فهمیدم باید آن را امتحان کنم.

پیاده‌روی انفرادی را شروع کردم، زیرا پس از هوشیاری، به آن زمان تنها در خارج از منزل، حرکت، برای تأمل نیاز داشتم. کم کم، تناسب اندامم را تقویت کردم.

در ماه اکتبر، اولین 5 K خود را خواهم دوید. این هدفی بود که پس از تماشای مردم در یک نیمه ماراتن دویدن داشتم. فکر می‌کردم ورزشکاران نیمه ماراتن جوان و فوق‌العاده مناسب هستند، اما سن‌ها و شکل‌های متفاوتی وجود دارد.

من که سال ها خالکوبی کرده بودم، مصمم بودم که با افزایش سن به انجام آنها ادامه دهم. آنها سفر زندگی من هستند که روی پوست من نقش بسته اند. من نگران چین و چروک ها یا تغییر شکل بدن نیستم که ممکن است ظاهر آنها را تغییر دهد. بوم خالکوبی روی آن نباید بی نقص باشد - من خالکوبی ها را به خاطر چیزی که نشان می دهند دوست دارم، نه به خاطر اینکه چقدر از نظر زیبایی شناختی برای افراد دیگر دلپذیر هستند.

ماه آینده، من قصد دارم خالکوبی پرنده را در سمت راست گردنم انجام دهم.

با افزایش سن، می خواهم بلندتر باشم. نه "در چهره شما" به نوعی بلند، اما من می خواهم بیشتر در مورد پیری صحبت کنم.

زنان می توانند با افزایش سن راحت باشند. آنها برای زیبا بودن نیازی به کامل بودن ندارند. در دنیای هوش مصنوعی، مواد تزریقی و روش های زیبایی، این یک پیام قدرتمند است.

به نظر می رسد که پیر شدن در حال تبدیل شدن به یک هنر در حال مرگ است. به همین دلیل است که می خواهم در فیدهای آنها ظاهر شوم تا بگویم هیچ کدام از اینها درست نیست. پیری نباید چیزی باشد که ما از آن می ترسیم.

گاهی اوقات بدن من با مغزم هماهنگی ندارد. دویدن سخت بود و پاهایم را خراب کرد. هشت ساعت بازی در روز برای بدن من سخت بوده است. و این اشکالی ندارد - من به جای آن چیز دیگری را دنبال می کنم.

من در دهه 50 و 60 سالگی چیزهای جدیدی را امتحان کردم و بدون ترس به تلاشم ادامه خواهم داد تا زمانی که دیگر نتوانم.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید