من Spotify را با سی دی برای کودک 8 ساله خود جایگزین کردم. این یکی از تصمیمات والدینی است که از آن پشیمان نشده ام.

نویسنده سی دی ها را به بچه ها معرفی کرد. با حسن نیت از نویسنده می‌خواستم کودک 8 ساله‌ام آزادی کشف موسیقی را داشته باشد.

Spotify او را در معرض ویدیوهای حواس پرت کننده، آهنگ های هوش مصنوعی و تصاویر نامناسب قرار داد.

من او را به سی دی تغییر دادم، جایی که او می تواند آزادانه از بین موسیقی هایی که من تایید کرده ام انتخاب کند. اخیرا خانه مان را پر از انبوه سی دی ها کرده ام. من تنها نیستم: رسانه های فیزیکی (عمدتا وینیل، بلکه سی دی ها) در پنج سال گذشته روند فروش صعودی داشته اند.

اما برخلاف کلکسیونرهای وینیل یا مزه سازانی که به دنبال آلبوم های کمیاب هستند، من به خاطر دختر 8 ساله ام به عنوان یک حرکت والدین به سی دی گوش می دهم.

من نمی خواستم او به AI slop گوش کند

همانطور که او از موسیقی "Baby Shark" دوران کودکی خود بیرون آمد و به راک، پاپ، هیپ هاپ و فولک قدردانی کرد، می خواستم او این فرصت را داشته باشد که خودش کشف کند و آزادی انتخاب آنچه را که دوست دارد داشته باشد.

اما وقتی اسپاتیفای را در دستان دخترم قرار دادم، او اسکرول می‌کرد، چند ثانیه گوش می‌داد و دوباره اسکرول می‌کرد. او با ویدیوهای کوتاهی که با موسیقی پخش می شود، مسحور می شد.

او سعی می‌کرد به دنبال «narwhal» یا «axolotl» باشد و آهنگ‌های شیب‌دار هوش مصنوعی را پیدا کند. نقطه پایانی زمانی به وجود آمد که ده ها لیست پخش با روی جلد لیست پخش با ظاهر NC-17 در نتایج جستجو ظاهر شد. به صفحه تلفنم که پر از اغواگران انیمه بود نگاه کردم و برای همیشه از تلاش برای اجازه دادن به فرزندم در Spotify به تنهایی به پایان رسید.

من به فرزندم یک سری سی دی دادم

آزمایشی انجام شد: یک دستگاه پخش سی دی و یک انبوه سی دی. پخش کننده سی دی من در سال 2026 زیبا، چوبی و دارای بلوتوث است. او می تواند هر چیزی را انتخاب کند. اگر جریان یک انبوه زباله پر از سوزن بود، سی دی ها زمین بازی با حصاری زیبا هستند. اگر استریم یک موزه هنری با انیمیشن های تولید شده توسط هوش مصنوعی بود که ناگهان جلوی مونالیزا چشمک می زد، سی دی ها یک گالری آرام با نور کامل هستند. نویسنده نمی خواست که کودک 8 ساله اش به هوش مصنوعی گوش کند. با حسن نیت از نویسنده پخش جریانی فقط برای فرزندم مضر نبود. برای من مضر بود

به‌طور فزاینده‌ای ناراضی شده بودم، زیرا فهرست‌های پخش شخصی‌شده‌ام آهنگ‌های آشنای بیشتری را برایم ارائه می‌کردند، و مرا به همان طوفان‌های فرسوده‌ای از آهنگ‌ها فرستادند که برای من بی‌اهمیت و بی‌خطر هستند.

وقتی سی‌دی می‌گذارم، راحت‌تر می‌توانم آن را از جلو به عقب پخش کنم. وقتی می‌خواهم غزلی را جستجو کنم، نت‌های خطی را بیرون می‌آورم. هیچ خطری برای دیدن یک اعلان وجود ندارد. هنر جلد ممکن است محو و سفت باشد، اما قرار نیست به ویدیو بچرخد. سی‌دی‌ها بخشی از جنگ من برای حضور هستند، بازیابی کوچک اما مهمی از معنای ماندن در یک فضا و گوش دادن به آهنگ.

ما سی دی های جدید می خریدیم

من بسیار شگفت‌زده شدم وقتی دریافتم که سی‌دی‌ها هنوز به راحتی در سراسر جهان، در فروشگاه‌های صرفه‌جویی، فروش املاک و حتی Target و Walmart در دسترس هستند. سی دی ها دارای ویژگی هایی هستند که کودکان به آن علاقه دارند: آنها اشیایی لمسی هستند که از شیشه و پلاستیک ساخته شده اند و نیاز به رسیدگی دقیق دارند. آنها با زمینه خاص خود می آیند - هنر جلد، یادداشت های لاینر، فهرست آهنگ. نکته مهم این است که آنها با سانسور بسیار کمی برای والدین همراه هستند.

در جمع آوری یک مجموعه سی دی کوچک برای خانواده مان، «نه»های مداوم و مذاکرات من و دخترم بر سر Spotify را با موسیقی جایگزین کردم که برای من یک بله صمیمانه است. بله برای بانی رایت، بله برای کرنبری، بله برای Soul و R&B Today. نویسنده در حال خرید سی دی های جدید بوده است. با حسن نیت از نویسنده صفحات وینیل از نظر فیزیکی مشابه هستند، اما به نظر من سی دی ها چند مزیت کلیدی نسبت به صفحات دارند. آنها کوچکتر و ارزان تر هستند. اگر واقعا می خواهید، هنوز هم می توانید تقریبا هر سی دی را رایت کنید.

و کیفیت صوتی یک سی دی بی نظیر است، اگرچه بسیاری از مردم برعکس عقاید وو وو دارند. اغوای افتادن یک سوزن در یک شیار فیزیکی واقعی است، اما من هر روز سی دی کمتر رمانتیک و دلربا را می گیرم.

من هنرمندان جدیدی را کشف کرده ام

ماجراجویی مشترک ما در سی‌دی‌ها، من را از رکود الگوریتمی بیرون انداخته و به فضایی از کشف و پذیرا بودن منحرف شده است. من به هنرمندانی مانند لوسیندا ویلیامز و بیل ایوانز گوش داده ام. کتاب‌های CD قدیمی‌ام را بیرون آوردم و میکس‌هایی را پیدا کردم که دوستانم برای سفرهای جاده‌ای طولانی درست کرده بودند. به یاد آوردم که در دوران نوجوانی موسیقی چه اهمیتی در زندگی و دوستی داشت و سی دی ها حاکم بودند. نویسنده نویسندگان جدیدی را کشف کرد. با حسن نیت از نویسنده من می خواهم روزی دخترم چنین رابطه عمیقی با موسیقی داشته باشد.

او یک بچه 8 ساله معمولی است که 90 درصد مواقع تیلور سویفت را می پوشد. هرازگاهی به کوئین، آوریل لاوین یا The Donnas می رویم. وقتی به دنبال چیزی می گردیم که با هم به آن گوش دهیم، فقط جعبه های پلاستیکی خود را اسکن می کنیم و چیزی را انتخاب می کنیم. سریعتر به قسمت سرگرم کننده می رسیم. او آهنگ جدید مونا را حفاری می‌کند، که دارای یک قطعه مناسب به نام «Big Stick» است، که در آن خواننده اصلی «کتی گاوین» به صدای الگوریتم‌هایی تبدیل می‌شود که بر زندگی ما حکومت می‌کنند و شعار می‌دهند: «من می‌توانم کاری کنم که تو آنچه را که می‌خواهم بخواهی».

ما می رقصیم، فریاد می زنیم، و من از این که می دانم هیچ کس ما را وادار نمی کند چیزی را که برای خودمان انتخاب نکرده ایم بخواهیم، ​​لذت می برم.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید