مهاجران فرار از اخراج خشونت آمیز را توصیف می کنند: «ترجیح می دهم اینجا بمیرم تا در آفریقا».

در یک آسفالت در تگزاس، ماموران فدرال مکررا به گروهی از مهاجران غل و زنجیر دستور دادند که از اتوبوس خارج شده و سوار هواپیما شوند که شنیده بودند مقصد آن آفریقا است. بسیاری از آنها پیروی کردند، اما برخی از مردان نپذیرفتند. آنها پس از فرار از دولت‌های سرکوبگر به دنبال حمایت در ایالات متحده بودند و قبل از اخراج به قاره‌های دور از وکلای خود خواسته بودند که با وکلا صحبت کنند. کنیس آدالبرتو لوپز، 44 ساله از نیکاراگوئه، گفت: "به ما بگویید ما را به کجا می برید."

ترجیح می دهم اینجا بمیرم تا در آفریقا. در نهایت، طبق مصاحبه با سه نفر از آنها، یک مامور سوار اتوبوس شد و گلوله های فلفلی را به سمت آنها شلیک کرد. لوپز که دو بار به قفسه سینه اش مورد اصابت گلوله قرار گرفت، گفت که او را به برانکارد بسته اند و به داخل هواپیما برده اند و در آنجا برای سفر تقریبا 24 ساعته به بانگی، پایتخت جمهوری آفریقای مرکزی، مهار شده است. بیش از 25000 نفر تحت برنامه دولت ترامپ برای اخراج پناهجویان و سایر مهاجران به "کشورهای ثالث" که هیچ ارتباطی با آنها ندارند، از ایالات متحده اخراج شده اند.

یک دادگاه استیناف فدرال هفته گذشته دستور توقف اجرای این برنامه را صادر کرد و گفت که دولت نتوانسته به مهاجران "فرصتی معنادار" بدهد تا اخراج خود را به کشورهای ثالث به چالش بکشند. دولت ترامپ متعهد شد که این پرونده را با آتی به دادگاه عالی ببرد. ژنرال تاد بلانچ این برنامه را به عنوان "یک ابزار کاملا قانونی و ارزشمند برای جلوگیری از موج مهاجرت غیرقانونی" توصیف کرد. دولت مرتبا گفته است که عملیات اجرایی آن مطابق با قوانین فدرال انجام می شود و با بازداشت شدگان رفتاری انسانی می شود. آگوست

29 اخراج لوپز و 42 نفر دیگر به بانگی، تاکتیک‌های گاه خشونت‌باری را که مقامات برای وادار کردن بازداشت‌شدگان به پروازهای خارج از ایالات متحده استفاده کرده‌اند و خطراتی که پس از فرود در انتظار آنهاست، برجسته می‌کند. لوپز و دیگران سفر خود را در مصاحبه های تلفنی از آفریقا بازگو کردند. این هواپیما حامل مهاجران از چندین کشور از جمله ایران، بنگلادش و افغانستان بود. وکلای حقوق بشر می گویند که بسیاری از آنها، از جمله یک مرد افغان که برادرانش با ایالات متحده کار می کردند.

نظامی، فاقد سوابق جنایی بودند و از حمایت ویژه ای برخوردار بودند که آنها را از بازگرداندن به کشورهای خود منع می کرد، زیرا آنها به قاضی ثابت کرده بودند که در آنجا با شکنجه احتمالی روبرو هستند. به گفته شاهدان، دو نفر از مردانی که هنگام سوار شدن به هواپیما مقاومت کردند، در بیشتر مدت پرواز با لباس‌های نگهدارنده تمام بدن شبیه جلیقه‌های تنگ نگه داشته شدند. همه اخراجی ها در حالی که در هوا بودند از مچ پا و مچ دست بسته بودند.

این هواپیما پس از توقف در دو کشور آفریقایی دیگر، در جمهوری آفریقای مرکزی، یکی از فقیرترین کشورهای جهان و محل جنگ داخلی بین شورشیان مسلمان و مسیحی که طی 15 سال گذشته ده ها هزار کشته برجای گذاشته، سقوط کرد. زبان های اصلی سانگو و فرانسوی هستند. این مهاجران به دلیل ابتلا به تب زرد واکسینه شدند و به یک مجتمع مسکونی منتقل شدند، جایی که امروز در آنجا هستند و همیشه توسط نگهبانان مسلح تحت نظارت هستند.

بانگی، که در سراسر رودخانه ای وسیع از جمهوری دموکراتیک کنگو قرار دارد، با شیوع اخیر وبا دست و پنجه نرم می کند و با کمبود آب و قطع برق مواجه است. جنایت بیداد می کند و خود دولت ایالات متحده به آمریکایی ها هشدار می دهد که به دلیل "ناآرامی، جنایت، آدم ربایی، مین های زمینی، مسائل بهداشتی و تروریسم" از جمهوری آفریقای مرکزی بازدید نکنند. به گفته گروه‌های حقوق بشری که این موضوع را پیگیری می‌کنند، سه پرواز حامل اخراج‌شدگان آمریکایی از ژوئن به آنجا رسیده است. بسیاری شکایت دارند که ایالات متحده

ماموران مهاجرت پس از بازداشت مدارک هویتی آنها را مصادره کردند و هرگز آنها را پس ندادند و خروج از کشور را غیرممکن کرد. وضعیت مهاجرت آنها در جمهوری آفریقای مرکزی نامشخص است. دو مردی که با پرواز 31 ژوئیه وارد شدند، از ربوده شدن در خیابان توسط مردان مسلحی که به اعتقاد آنها افسران پلیس بودند، صحبت کردند. یاسمانی مورنو گفت که او و زندانی دیگر هر کدام باید معادل 100 دلار بپردازند تا آزاد شوند. مورنو 31 ساله که در سال 2016 با یک قایق از کوبا وارد فلوریدا شد، ابتدا اجازه اقامت در ایالات متحده را داشت.

تحت سیاست «پای خیس، پای خشک» که تا سال 2017 به کوبایی‌هایی که به خاک ایالات متحده رسیده‌اند اجازه می‌دهد در این کشور بمانند. مجوز موقت او قبل از گرفتن گرین کارت تمام شد. او زمان خود را در آفریقا به طور گسترده در TikTok ثبت کرده است و پیروان خود را در خیابان های گل آلود بانگوی به پیاده روی می برد. او در مصاحبه ای گفت: «آنها من را به وضعیت شکست خورده فرستادند. پس از دهه‌ها کودتا و درگیری، نیروهای دولتی به دنبال انحلال بسیاری از گروه‌های شبه‌نظامی در آنجا بوده‌اند، گاهی اوقات با کمک مزدوران گروه واگنر، یک پیمانکار نظامی مستقر در روسیه که متهم به نقض حقوق بشر است.

کارشناسان بین المللی سرکوب اپوزیسیون توسط رئیس جمهور فاستین-آرچانژ توادرا و تلاش برای حذف محدودیت های دوره را به عنوان چرخش های نگران کننده به سمت خودکامگی محکوم کرده اند. برای اخراج‌شدگانی که پس از فرار از کشورهای استبدادی به ایالات متحده آمده‌اند، آینده نامعلومی در یک کشور غیردموکراتیک دیگر ترسناک است. لوئیس هرناندز، 38 ساله، پس از راهپیمایی در تظاهرات دموکراسی خواهانه در سال 2018 که توسط دولت چپگرای ساندینیستا با خشونت سرکوب شد، از نیکاراگوئه گریخت. او در مرز ایالات متحده درخواست پناهندگی سیاسی کرد.

یک قاضی درخواست او را رد کرد، اما طبق کنوانسیون بین‌المللی علیه شکنجه، از اخراج او محافظت کرد. او برای سال‌ها زندگی آرامی داشت که به عنوان پیشخدمت در هتل‌های واشنگتن دی سی کار می‌کرد. در گذشته، افراد دارای چنین محافظتی عموما اجازه داشتند به طور نامحدود در ایالات متحده بمانند و کار کنند. اما در ماه فوریه، هرناندز به یک چک-این عادی مهاجرت رفت و بازداشت شد. او گفت که او در زندان های سراسر ایالات متحده نگهداری می شد تا اینکه در 28 اوت با اتوبوس به آسفالت در تگزاس منتقل شد.

پرزیدنت ترامپ، در تلاش خود برای اخراج سالانه یک میلیون نفر، تعداد مهاجران واجد شرایط اخراج را به میزان قابل توجهی افزایش داده است، به طوری که پناهجویان و افرادی که به گفته قاضی ممکن است پس از بازگشت مورد شکنجه قرار گیرند، اکنون سهم فزاینده ای از بازداشت شدگان را تشکیل می دهند. بر اساس تحقیقات کنسرسیوم روزنامه‌نگاری غیرانتفاعی Forbidden Stories که نشان می‌دهد در برخی موارد، اخراج‌شدگانی که به کشورهای ثالث فرستاده می‌شوند، بعدا بر خلاف میل خود به کشورهای خود بازگردانده می‌شوند، ایالات متحده حدود نیم میلیارد دلار کمک به کشورهای ثالثی که با اخراج‌شدگان موافقت می‌کنند، اختصاص داده است.

ساوی آروی، مدیر سیاست حقوق پناهندگان و مهاجران در سازمان حقوق بشر اول گفت: «این تلاشی عمدی از سوی دولت ترامپ برای قرار دادن پناهندگانی است که دولت ایالات متحده تشخیص داده است که نیاز به حمایت مستقیم دارند. هرناندز گفت که هرگز به او اطلاع ندادند که قرار است به آفریقا اعزام شود - اما او و دیگر تبعیدشدگان شایعاتی در مورد پروازهای آنجا شنیده بودند و با دیدن اندازه هواپیما که به آنها دستور سوار شدن داده شده بود به سرنوشت آنها مشکوک شدند.

او گفت که پس از مقاومت در برابر سوار شدن، دو بار به پشت و یک بار به زانو با قوطی های حاوی اسپری فلفل زده شد. درد ناشی از ضربات ادامه دارد. او گفت که پس از ورود به بانگوی، روزهایی را بدون خوردن و نخوابیدن به سر برد و از آنچه به عنوان یک فروپاشی روانی توصیف کرد، رنج برد. او گفت: «این غیرانسانی است. "این خشونت روانی است." او به ویژه در مورد روابط بین جمهوری آفریقای مرکزی و روسیه، که متحد دولت ساندینیستای نیکاراگوئه است، نگران است.

عوامل ساندینیستا مظنون به یک سری تیراندازی، آدم ربایی و قتل تبعیدیان نیکاراگوئه ای در کاستاریکا در سال های اخیر هستند. هرناندز در این فکر است که آیا او در امان است یا خیر. او اخبار را در ایالات متحده دنبال می کرد - از جمله حکم اخیر دادگاه تجدید نظر علیه برنامه اخراج کشور ثالث. وکیل او از او خواسته است که به دنبال کشور دیگری باشد که ممکن است به او پناهندگی سیاسی بدهد، اما هرناندز همچنان امیدوار است که ایالات متحده از بازگشت او استقبال کند. او گفت: «عدالت برقرار خواهد شد. "هنوز دموکراسی در آنجا وجود دارد." Linthicum از مکزیکو سیتی گزارش داد.

گزارشگر ویژه اسماعیل لوپز در جکسونویل، فلوریدا، در این گزارش مشارکت داشت.