مهاجری که توسط ICE در آستین هدف گلوله قرار گرفت در سلول انفرادی قرار گرفت

ویلبر گارس پرز فعلا نمی تواند اخراج شود. وکیل وی گفت که یک قاضی مهاجرت به طور موقت اخراج وی از ایالات متحده را متوقف کرده و به او دستور داده است تا هفته آینده در اولین جلسه دادگاه خود حاضر شود. کیت لینکلن گلدفینچ، وکیل این مهاجر ونزوئلایی، در ویدئویی در حساب X خود گفت: "این برای چهارشنبه، 30 سپتامبر برنامه ریزی شده است، و این بدان معناست که او در این مدت اخراج نخواهد شد. ما یک مانع موقت برای اخراج او داریم." این حکم توسط قاضی ناحیه غربی تگزاس، اورلاندو گارسیا صادر شد.

صبح سه‌شنبه، وکیل قصد داشت گارس را در بیمارستانی که در آن بستری شده بود ملاقات کند. دوشنبه شب، لینکلن-گلدفینچ و اعضای تگزاس از کنگره مانند خواکین کاسترو گزارش دادند که این مهاجر در سمت چپ بدن خود حرکت خود را از دست داده است. اما در نیمه شب او برای دومین بار در دو روز مرخص شد و به مرکز پردازش تگزاس جنوبی در پیرسال بازگشت. فابیانا ملندز، سخنگوی وکیل به EL PAÍS گفت، بنابراین به جای ملاقات حضوری، گارس و لینکلن گلدفینچ یک ویدئو کنفرانس برگزار کردند.

در این تماس، ونزوئلایی گفت که پس از شرکت در کنفرانس مطبوعاتی روز دوشنبه، کارکنان بازداشتگاه تبلتی را که او برای برقراری ارتباط با دنیای خارج از آن استفاده می‌کرد، به زور برداشتند. او همچنین از بیمارستان پیرسال - جایی که از یکشنبه شب در آنجا بود - به سلولی با تختی صاف و غیر درازکش منتقل شد، قبل از اینکه برای مدتی به بیمارستان بازگردانده شود.

سخنگوی وکیل گفت، روز دوشنبه در بیمارستان دوم، پزشکان مستقیما با گارس در مورد درمان پزشکی او صحبت کردند و به او مورفین دادند تا درد ناشی از گلوله ای که هنوز در بدنش فرو رفته بود و باعث شکستگی استخوان ترقوه او شد، تسکین یابد. با این حال، وکیل هنوز اطلاعات پزشکی کافی در مورد میزان آسیب و از دست دادن حس و حرکت در سمت چپ بدن مهاجر ندارد. گارس 28 ساله در حال رانندگی تویوتا کرولا آبی رنگ خود بود تا سفارش اپلیکیشن DoorDash را در روز یکشنبه تحویل دهد که ماموران مهاجرت او را رهگیری کردند و مدارکش را خواستند.

او می خواست قبل از بازداشت ماشینش را به جای رها کردن آن در خیابان در یک مکان پارک کند، اما مسئولان اجازه ندادند. این منجر به تعقیب و گریز شد که با حمله یک مامور ICE به ماشین ونزوئلایی و سپس شلیک چندین گلوله به سمت او خاتمه یافت. یک گلوله در پشتش، خیلی نزدیک به ستون فقراتش اصابت کرد. لینکلن-گلدفینچ روز سه شنبه در حساب X خود ادعا کرد که افسری که به گارس شلیک کرده بود دوربینی بر تن نداشته است: «تعجب آور نیست» و اگرچه نام مامور را فاش نکرد، گفت که او سال گذشته توسط آژانس فدرال استخدام شده است.

در مقابل، روز سه‌شنبه، کرک واتسون، شهردار شهر، و لیزا دیویس، رئیس پلیس، فیلم‌هایی را از دوربین‌های پوشیده از بدن افسران اداره پلیس آستین که بعدا به محل حادثه رسیدند، نشان دادند. اتفاقی که برای گارس افتاد همچنین دانش‌آموزان دبیرستانی را واداشت تا برای روز سه‌شنبه اعتراض کنند. بیش از 100 کلاس درس را ترک کردند و در خیابانی در شمال شرقی آستین جمع شدند. این بزرگترین تظاهرات از زمان اعتراضات روز یکشنبه بود که با استفاده از گاز اشک آور پلیس پایان یافت. ولما سانچز، 41 ساله، با سه فرزندش، 19، 17 و 14 ساله آمد.

در یک دست او پرچمی مانند خودش گرفته بود که نیمه آمریکایی و نیمه مکزیکی بود. در دیگری تابلویی در دست داشت که روی آن نوشته شده بود "چینگا لا میگرا (لعنت به ICE)". اگرچه او و فرزندانش شهروند ایالات متحده هستند، اما آنها در آن شرکت کردند زیرا می دانند که جدایی خانواده چه احساسی دارد. پدر دو فرزند کوچکترش 12 سال پیش در حالی که تازه نوزاد بودند به السالوادور تبعید شد. یکی از آنها پرچم سالوادور را روی شانه هایش انداخته بود. مادر به EL PAÍS گفت: «آنها وقت نداشتند او را بشناسند.

او می گوید که پس از تبعید شوهرش یک سال را در افسردگی گذراند و به الکل روی آورد. "این غم انگیز است، شما احساس تنهایی می کنید و نمی دانید چه باید بکنید [...] اما بعد از آن برای بچه ها کنار آمدم. آنها قبلا پدر خود را از دست داده بودند؛ آنها هم نمی توانستند مادر خود را از دست بدهند." همچنین در میان جمعیت، کارمن، 17 ساله، دانش‌آموز دبیرستانی نیز حضور داشت. دو برادر او توسط ICE بازداشت شدند، یکی در ماه مارس و دیگری در ژوئن. آنها همچنان در بازداشت هستند و او خبر کمی از آنها داشته است. این اولین اعتراض او بود. او نه تنها برای گارس، بلکه برای برادرانش نیز آمده بود. در ادامه ژیزل، یک شهروند آمریکایی 15 ساله بود.

او یک تی شرت با پرچم مکزیک پوشید. خانواده او اصالتا اهل مکزیک هستند. او گفت: "من آمده ام تا برای کسانی که نمی توانند صحبت کنم." یکی از این افراد مادر خودش است که از ترس بازداشت شدن در خانه را انتخاب کرده است. ژیزل می ترسد اتفاقی که برای گارس افتاد برای دوستان غیرقانونی او و خانواده خودش - برای هر کسی، صرف نظر از سن و سال، بیفتد. سوفیا، 14 ساله، هنوز نمی تواند باور کند که ICE به یک مهاجر از پشت شلیک کرده است. او می‌گوید: «برای من سالم نیست که ببینم آنها می‌توانند این کار را با کسی فقط به خاطر رنگ پوستش انجام دهند.

مادرش از ترس بازداشت نمی‌توانست او را در تظاهرات همراهی کند، زیرا او فاقد وضعیت مهاجرت است و نگران بود که پلیس مدارک بخواهد، او را بازداشت کند و حضانت را به ICE منتقل کند. او به دخترش پول داد تا با تاکسی به خانه برود. "او در ترس زندگی می کند، زیرا ICE در اطراف منطقه ای که ما زندگی می کنیم پنهان شده است. او سعی می کند مانند پدر من بیرون نرود." در گذشته بخشی از خانواده پدرش تبعید شده بودند. سوفیا می گوید که والدینش در صورت بازداشت یکی از آنها پس انداز کرده اند. پدرش دو شغل دارد.

او تابلویی در دست دارد که روی آن نوشته شده است: "تخم مرغ ها بسیار گران هستند زیرا همه جوجه ها در کنگره هستند." او می گوید که در غیاب نمایندگان منتخب که از مهاجران دفاع می کنند، او و همکلاسی هایش در حال افزایش هستند. برای دریافت اخبار بیشتر به زبان انگلیسی از EL PAÍS USA Edition در خبرنامه هفتگی ما ثبت نام کنید