مواد معدنی حیاتی آمریکا ممکن است در زباله های الکترونیکی آن پنهان شده باشند | نظر

سال‌ها است که ما فناوری را در جعبه‌های سیاسی قرار داده‌ایم.

خورشیدی "سبز" بود. هسته ای یا بحث برانگیز یا ضروری بود، بسته به اینکه در کدام دهه بودید. بازیافت یک موضوع زیست محیطی بود. مواد معدنی حیاتی یک مسئله معدنی بودند. استقلال انرژی یک مسئله امنیت ملی بود. هوش مصنوعی یک موضوع فناوری بود.

اما اتفاق مهمی در آمریکا در حال رخ دادن است. خطوط شروع به محو شدن می کنند.

جمهوریخواهان در مورد تولید خورشیدی، انرژی هسته ای، مواد معدنی حیاتی و بازیافت داخلی صحبت می کنند. دموکرات ها در مورد بازیافت مواد معدنی حیاتی، انعطاف پذیری انرژی، فناوری پیشرفته و زنجیره تامین داخلی صحبت می کنند.

هر دو طرف به طور فزاینده‌ای تشخیص می‌دهند که توانایی آمریکا برای نوآوری، تولید و قدرت بخشیدن به اقتصادش تعیین می‌کند که آیا ما قرن آینده را رهبری می‌کنیم یا به کشورهایی که این کار را انجام می‌دهند وابسته شویم.

این باعث می شود که آینده فناوری آمریکا نه یک مسئله قرمز باشد و نه یک مسئله آبی. این یک موضوع قرمز، سفید و آبی است. و زمان آن فرا رسیده است که ما شروع به درمان آن کنیم.

من بیش از دو دهه را در بازیافت وسایل الکترونیکی گذرانده ام. زمانی که ما ERI را در سال 2002 تأسیس کردیم، زباله های الکترونیکی به سختی یک بحث امنیت ملی بود.

افراد کمی در مورد "معدن شهری" صحبت می کردند. حتی کمتر کسی متوجه شد که وسایل الکترونیکی دور ریخته شده در خانه‌ها، دفاتر و انبارهای آمریکایی حاوی موادی هستند که می‌توانند برای اقتصاد و دفاع ملی ما اهمیت فزاینده‌ای پیدا کنند.

امروز، این معادله به شدت تغییر کرده است.

تلفن‌های هوشمند، رایانه‌ها، سرورها، تجهیزات اداری، تلویزیون‌ها، باتری‌ها، مراکز داده و سایر دستگاه‌های الکترونیکی ما حاوی مس، آلومینیوم، طلا، لیتیوم، کبالت و اجزای حاوی خاک‌های کمیاب هستند.

این مواد برای فناوری‌های نیروبخش آمریکای مدرن ضروری هستند. و ما در حال حاضر مالک اکثر آنها هستیم.

ملت ما این منابع را وارد کرده، آنها را در محصولات تولید کرده، از آن محصولات استفاده کرده و سپس بسیاری از آنها را در کشوها، کمدها، انبارهای صنعتی، دفن زباله ها و سطل های بازیافت گذاشته است.

معادن سنتی منابع را از زمین استخراج می کند. استخراج معادن شهری از ذخایر عظیم موادی که در حال حاضر در اقتصاد ما در گردش است، ارزش استخراج می کند.

و به طور فزاینده ای، جمهوری خواهان و دموکرات ها تشخیص می دهند که این فقط یک فرصت محیطی نیست. این یک فرصت اقتصادی، فناوری و امنیت ملی است.

همانطور که آدام اسمیت در ثروت ملل در سال 1776 نوشت، "دفاع بسیار مهمتر از تجمل است." و هیچ کلمه ای در سال 2026 به این اندازه صادق نبود.

سناتور مازی هیرونو، دموکرات هاوایی و عضو کمیته نیروهای مسلح سنا، از ارتش برای بازیافت و استفاده مجدد از مواد معدنی استراتژیک و حیاتی فشار آورده است.

در لایحه دفاعی سال مالی 2027، او مقرراتی را تضمین کرد که خواستار برنامه مشارکت عمومی و خصوصی وزارت دفاع با تمرکز بر بازیافت مواد معدنی استراتژیک و حیاتی بود.

این یک استدلال محیطی انتزاعی نیست. این بحثی است درباره رقابت پذیری آمریکا. و جمهوری خواهان از نقطه شروع متفاوتی همین مورد را مطرح می کنند.

در ماه فوریه، مجلس نمایندگان تحت رهبری جمهوری خواهان قانون تسلط بر مواد معدنی حیاتی را با حمایت نماینده پیت استاوبر از مینه سوتا با هدف اعلام شده تقویت تولید داخلی، فرآوری، و پالایش و کاهش وابستگی به کشورهای خارجی، به ویژه چین، تصویب کرد.

سپس در ماه ژوئیه، رئیس جمهور دونالد ترامپ فرمان اجرایی را امضا کرد که به دولت فدرال دستور داد تا زنجیره های تامین داخلی و متحدانش را برای مواد حیاتی مورد نیاز برای فناوری های دفاعی پیشرفته تقویت کند.

دولت همچنین صادرات برخی از جریان‌های پسماند مواد حیاتی قابل بازیافت، از جمله ضایعات باتری و ضایعات تنگستن را محدود کرده است، بنابراین تعداد بیشتری از این منابع می‌توانند در داخل کشور پردازش شوند.

انگیزه های مختلف، جهت یکسان. منابع آمریکا را در آمریکا نگه دارید. به عبارت دیگر، بومی سازی یا بومی سازی تمام منابع خودمان.

تسلط و انعطاف‌پذیری دیگر نباید صرفا در بشکه‌های نفت، مایل‌ها خط لوله، تن سنگ معدن یا مگاوات اندازه‌گیری شود.

دفتر پاسخگویی دولت ایالات متحده اخیرا به این نتیجه رسیده است که فناوری های بازیافت می تواند به کاهش اتکای آمریکا به مواد معدنی حیاتی وارداتی کمک کند، زیرا بازیافت باتری به طور بالقوه وابستگی واردات را ظرف دو تا سه سال کاهش می دهد.

این یک فرصت قابل توجه است. و در جدول زمانی مناسب. معادن سنتی "بکر" حداقل 15 سال طول می کشد تا هر گونه ارزشی را در بهترین حالت استخراج کنند. معادن شهری می توانند عملیاتی شوند و این مواد حیاتی را فورا بازیابی کنند.

برای کشف هر منبع جدید لازم نیست دهه ها منتظر بمانیم. ما می توانیم با منابعی که از قبل در اختیار داریم شروع کنیم.

در ERI ما هر روز شاهد این هستیم. ما هشت مرکز را در سراسر ایالات متحده کار می کنیم و بیش از یک میلیون پوند لوازم الکترونیکی را هر روز پردازش می کنیم.

آنچه از درهای ما می آید ممکن است مانند زباله به نظر برسد. اما بیشتر آن واقعا مادی است که منتظر یک زندگی دیگر است. به همین دلیل است که می دانم بازیافت امروز و آینده بسیار متفاوت از بازیافت گذشته است.

برای مثال، مراکز داده قدیمی می‌توانند منابع عظیمی از مواد حیاتی باشند که حاوی خاک‌های کمیاب در هارد دیسک‌ها و سایر اجزای کلیدی هستند.

مزایای زیست محیطی همچنان بسیار زیاد است. اما آنها دیگر تنها استدلال نیستند.

ما می‌توانیم و باید بازیافت مسئولانه را دنبال کنیم زیرا ارتش ما به دسترسی به این مواد معدنی و آهن‌رباهای حیاتی نیاز دارد، ما زنجیره‌های تامین انعطاف‌پذیرتر و اهلی‌تر می‌خواهیم، ​​ما مشاغل آمریکایی بیشتری می‌خواهیم، ​​و بله، ما می‌خواهیم کشور زیبایی را که همه دوست داریم و بهتر از زمانی که آن را به ارث برده‌ایم، ترک کنیم.

همه آن الزامات قانع کننده می توانند در همان زمان درست باشند. این درس بزرگتر است.

آمریکا نیازی به توافق بر سر هر دلیلی برای انجام کاری ندارد. ما باید توافق کنیم که برخی کارها ارزش انجام دادن دارند. و رهبری معدن شهری یکی از آنهاست. هیچ چیز ذاتا دموکرات یا جمهوری خواه در مورد بازیافت آهنربای خاکی کمیاب وجود ندارد.

هیچ چیز جانبداری در مورد حفاظت از امنیت ملی آمریکا وجود ندارد. و هیچ چیز جانبدارانه ای در مورد اطمینان از اینکه نسل بعدی فناوری آمریکایی توسط آمریکا نیرو می گیرد، تولید و عرضه می شود، وجود ندارد.

ما می‌توانیم بدون کنار گذاشتن ارزش‌های دموکراتیک خود قدرتمندتر، بدون کناره‌گیری از جهان متکی به خود و بدون وام گرفتن این رفاه از فرزندانمان موفق‌تر باشیم.

آینده ما متعلق به آمریکای «قرمز» یا آمریکای «آبی» نیست. متعلق به آمریکای قرمز، سفید و آبی است.

جان شگریان یکی از بنیانگذاران، رئیس هیئت مدیره و مدیرعامل شرکت بازیافت الکترونیک ERI است که می‌تواند از سیاست‌های ترویج بازیافت داخلی مواد حیاتی بهره‌مند شود. نظراتی که در این مقاله بیان می شود، نظر اوست.