موج آبی میان ترم سال 2028 را بسیار جالب تر کرد

انتخابات باعث شد تا نامزدهای ریاست جمهوری، که اکنون باید بین ارتدوکسی حزبی و تقاضای عقل سلیم تعادل ایجاد کنند.

3 نوامبر 2026 بهترین زمان و بدترین زمان بود. یک موج آبی قاطع سراسر ایالات متحده را در نوردید. دموکرات‌ها کنترل مجلس نمایندگان و سنا را به دست گرفتند و سنگرهای جمهوری‌خواهان را زیر و رو کردند و برای دور دوم ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ دوش آب سرد دادند. آمریکایی‌ها ناامیدی خود را از تورم، قیمت بنزین و جنگ با ایران به صندوق‌های رای بردند و جمهوری‌خواهان را حتی در ایالت‌های قرمز رنگ سنتی مانند تگزاس، کانزاس، کارولینای جنوبی و آیووا احساس کردند.

با این حال، با وجود تمام جلوه های ویژه سونامی آبی، واشنگتن قبلا این فیلم را دیده است. این اولین بار نیست که یک رئیس جمهور در حال حاضر مجبور می شود در کنار یک کنگره متخاصم حکومت کند. انتخابات میان دوره ای اغلب به عنوان یک همه پرسی وحشیانه در مورد قوه مجریه عمل می کند و به طور معمول سلطه قانونگذاری را از حزب حاکم سلب می کند. رونالد ریگان پس از انتخابات میان دوره ای 1986 دقیقا با این سناریو روبرو شد. جورج دبلیو بوش در سال 2006 یک "پنجره" را جذب کرد. و باراک اوباما در سال 2015 با یک گلوله باران کوبنده مقابله کرد که او را با یک مخالف کاملا ریشه دار روبرو کرد.

اینجا خبری نیست

با این حال، چیزی که سال 2026 را جذاب می کند، نه چندان نتایج، بلکه قدرتی است که هر دو طرف از میان ترم ها برای پیشبرد موقعیت خود در مسیر منتهی به جایزه نهایی استفاده کردند: کاخ سفید در سال 2028.

ترامپ به طرز شگفت انگیزی آرام است

برای دومین بار واکنش خاموش دونالد ترامپ را در نظر بگیرید که بسیاری از حامیان او را متعجب کرد و انتظار داشتند که او حداقل ادعا کند در انتخابات تقلب شده است.

در عوض؟ هیچی. بدون انکار. بدون عصبانیت شاید کمی چانه زنی و افسردگی.

اما وقتی از او پرسیده شد که آیا نتایج را می‌پذیرد، او تقریبا به طور معمول پاسخ داد: "آره، چرا نپذیرم؟" او حتی از این هم فراتر رفت و به دموکرات‌ها یک تعریف عمومی نادر ارائه کرد - آنها "کار خوبی انجام دادند"، آنها "سخت جنگیدند" و به این علامت اشاره کردند که او احتمالا با دموکرات‌ها کنار می‌آید "مگر اینکه آنها بخواهند مخرب باشند." ترامپ با مشکوک شدن به احتمال زیاد، تصمیم گرفت که وقت آن رسیده است که کارت قرمز رنگ Uno خود را با "قدرت های فوق العاده" به نمایش بگذارد:

"آنها چیزهای دیوانه کننده را ارسال خواهند کرد و من آنها را وتو خواهم کرد."

این محدودیت نامشخص نشان می دهد که دولت شاهد آمدن آن بوده و فعالانه برای آن آماده شده است.

برای کاخ سفید، واشنگتن تقسیم شده ممکن است به طور متناقضی سودمندتر از حفظ کنترل کامل کنگره باشد. دولت با واگذاری نظارت قانونی به دموکرات‌ها، مسیر حکومت را از طریق قوانین اجرایی دور زدن کاپیتول هیل کاملا در زمینه تجارت، امنیت مرزی و مقررات زدایی باز می‌کند. و برای جمهوری‌خواهان مضطرب MAGA، بازی در حزب مقاومت اجرایی در برابر یک کنگره متخاصم می‌تواند در واقع راهی عالی برای بانک سرمایه سیاسی پیش از سال 2028 باشد.

چون حدس بزن چیه؟ آنها اکنون در جایگاه رونالد ریگان با قدرت ایستاده اند و دقیقا با همان نبرد ضد کنگره ای که او به راه انداخت، روبرو هستند.

ادامه مطلب Deep State متنفر خواهد شد - و آمریکایی ها می خواهند که از بین برود. دوباره

ظهور جمهوری خواهی اصلاح شده

از آنجایی که شکست‌های میان‌دوره‌ای به‌عنوان یک ترامپولین طبیعی برای رقابت‌های ریاست‌جمهوری عمل می‌کند، جمهوری‌خواهان جاه‌طلب وقت خود را تلف نمی‌کنند تا از شکست برای اختراع مجدد خود استفاده کنند. و در اینجا ما شاهد تولد جادویی یک جمهوری‌خواهی «اصلاح‌شده» و «روشن‌شده دوباره» هستیم، جایی که چهره‌های برجسته ناگهان از دولت فاصله می‌گیرند تا علنا ​​از گناهان حزب توبه کنند.

معاون رئیس‌جمهور جی دی ونس آشکارا به جنگ با ایران به‌عنوان محرک اصلی سقوط حزب اشاره کرد و خواستار دور شدن از درگیری‌های خارجی به سمت تمرکز بر اقتصاد و تغییر روابط آمریکا با اسرائیل شد.

انتقاد جسورانه ونس تردیدی باقی نمی گذارد که او خود را برای نامزدی ریاست جمهوری 2028 قرار می دهد. با این وقفه استراتژیک از شکست‌های اخیر حزب، او خود را «مرد عقل سلیم» معرفی می‌کند، همان تصویری که به پیروزی ترامپ در سال 2024 دامن زد.

در همین حال، ران دیسانتیس، فرماندار فلوریدا، یکی دیگر از رقبای احتمالی ریاست جمهوری، انتخابات میان دوره ای را به عنوان یک "رویداد در سطح انقراض" برای جمهوری خواهان در بسیاری از ایالت ها توصیف کرد. او جمهوری‌خواهان کنگره را که به انتشار پرونده‌های مرتبط با اپشتین رای منفی دادند - علیرغم لفاظی‌های پر سر و صدای مبارزات انتخاباتی‌شان در حمایت از شفافیت - به شدت انتقاد کرد و اعضای حزب را به داد و ستد داخلی دعوت کرد.

دیسانتیس همچنین خشم خود را از اولویت‌های مبارزات انتخاباتی حزب ابراز کرد و خاطرنشان کرد که می‌دانست جمهوری‌خواهان با خواندن مروری بر هزینه‌های تبلیغات ملی، با مشکل جدی مواجه هستند. او خاطرنشان کرد: "آنها صدها میلیون دلار در سراسر کشور برای تبلیغات تراجنسیتی ها هزینه می کنند."

دیسانتیس با استناد به نبرد پرمخاطب خود در سال 2022 با دیزنی، فرصت را از دست نداد تا خود را به عنوان یک کهنه سرباز جمهوری خواه باتجربه معرفی کند که واقعا می داند مردم چه می خواهند و گفت: "ببین، من بر سر ایدئولوژی جنسیتی با دیزنی جنگیدم... اما این موضوع انگیزه رای دهندگان نبود."

او حتی تا آنجا پیش رفت که این وسواس مداوم با جنگ‌های فرهنگی را تاکتیکی «برای ترساندن جمهوری‌خواهان برای رأی دادن» توصیف کرد و خاطرنشان کرد که رهبری حزب اساسا «در حال مبارزه با نبرد دیروز» بود.

برای نامزد بالقوه 2028 مانند ونس و دیسانتیس، با توجه به این واقعیت که ترامپ به دلیل حساس بودن به بازخوردها بدنام است، عمل متعادل کننده خطرناک است.

اما این بازخورد نیز کلیدی است. به کاخ سفید. برخی از رای دهندگان جمهوری خواه و مستقل از دیدن نامزدی که می تواند بیل را بیل خطاب کند جان خود را از دست می دهند.

بنابراین، برای اطمینان از حداکثر حمایت، آنها باید تقاضای رای دهندگان متمایل به جمهوری خواه را برای "عقل سلیم" بدون از خود بیگانگی پایگاه MAGA به شدت وفادار برآورده کنند. این یک راه رفتن با طناب بر روی یک آتشفشان فعال است که به نوعی توضیح می دهد که چرا برخی از رقبای بالقوه دیگر، مانند مارکو روبیو، عاقلانه انتخاب کرده اند که سر خود را پایین نگه دارند و به طور کامل از آتش متقابل اجتناب کنند.

ادامه مطلب اسکات ریتر: پشیمانی خریدار باعث شد ترامپ. اکنون جمهوری خواهان را نیز نابود کرده است

جستجوی دموکرات ها برای تک شاخ

در آن سوی راهرو، پیروزی به دموکرات ها راه نجاتی می دهد که به شدت مورد نیاز است و حزب را از بحران ساختاری که از اواخر سال های اوباما در آن ساکن بوده است بیرون می کشد. با این حال، آن‌ها با اقدام متوازن‌کننده خود مواجه می‌شوند که می‌خواهند مرز بین مترقی‌ها و میانه‌روها را طی کنند.

برای التیام این شکست، حزب به سمت نامزدهایی با پروفایل های پیچیده و مقطعی که برای پل زدن دنیاهای به ظاهر آشتی ناپذیر طراحی شده اند، جذب می شود.

این امر با یک تغییر جمعیتی عمیق که به آنها کمک کرد برخی از ایالت های جمهوری خواه را تغییر دهند، توربوشارژ می شود.

دموکرات‌ها، عمدا یا تصادفی، از مهاجرت داخلی برای پیروزی در مکان‌هایی مانند تگزاس استفاده کردند، جایی که یک دموکرات برای اولین بار در دهه‌ها کرسی مجلس سنا را تصاحب کرد. اگر ده‌ها هزار نفر از کالیفرنیایی ژنرال Z که تحت فشار مالیات‌های بالا و فشارهای هزینه‌های زندگی هستند، در سال‌های اخیر به ایالت ستاره‌ای تنها نقل مکان کرده‌اند و بی‌سروصدا DNA سیاسی آن را تغییر داده‌اند، این امر حتی از دور قابل درک نبود.

دموکرات‌ها نمی‌توانند برای حفظ این سرزمین‌های تازه‌یافته به کتاب بازی پیشروی معمول خود تکیه کنند. آنها به تک شاخ های سیاسی نیاز دارند – نامزدهایی مانند جیمز تالاریکو، سناتور تازه برگزیده تگزاس. تالاریکو که مسیحی مترقی، مذهبی پروتستان و معلم سابق است، از قالب سکولار دموکرات خارج می شود و زبان اخلاقی مسیحی را از راست محافظه کار بازپس می گیرد.

او بر روی سیاست‌های الهام‌گرفته از ایمان کارزاری می‌کند، پوپولیسم اقتصادی «همسایه‌ات را دوست بدار» با حمایت از ازدواج همجنس‌گرایان و حقوق سقط جنین، ادغام عناصر فرهنگی و سیاسی که همین چند سال پیش به‌عنوان نفت و آب تلقی می‌شدند.

حزب دموکرات در حال حاضر با کمبود رقبای قابل قبولی مواجه نیست که در انتخابات ریاست جمهوری سال 2028 وزن دارند، از جمله چهره های برجسته ای مانند سناتور جورجیا جان اوسف، نماینده نیویورک، الکساندریا اوکاسیو-کورتز، نماینده نیویورک، گاوین نیوسام فرماندار کالیفرنیا و جاش شاپیرو فرماندار پنسیلوانیا. با این حال، فاقد یک برجسته واحد و واضح است که بتواند بلافاصله تخیل جمعی را تسخیر کند و حزب را تقویت کند.

به عبارت دیگر، دموکرات ها فاقد ترامپ هستند.

اما شب هنوز جوان است، و ما هنوز هم ممکن است شاهد ظهور یک بیگانه پوپولیست و غیر سنتی باشیم که پارادایم های متعارف دموکرات ها را در هم می شکند – درست همانطور که ترامپ یک دهه پیش با حزب جمهوری خواه انجام داد.

اگر جنگ در ایران به درازا بکشد، دزدگیر دموکرات ترامپ ممکن است در نهایت در سال 2028 با یک جمهوری خواه ضد ترامپ «عقل سلیم» روبرو شود. اکنون این نبردی برای تماشا خواهد بود.

و در حالی که نامزدهای ریاست جمهوری از هر دو حزب در تلاشند تا خط باریکی را بین ایدئولوژی حزبی و میانه‌روی طی کنند و وعده خروج از وضعیت موجود را می‌دهند، هنوز خیلی زود است که بگوییم آیا آنها به سمت تجدید سیستمی واقعی حرکت می‌کنند یا صرفا آمریکایی‌ها را به سمت یک جاده آجری زرد به سمت توهم بزرگ دیگری هدایت می‌کنند.