مورخ استدلال می کند که زندگی با فروتنی در اواخر قرون وسطی وزن اجتماعی به خود گرفت

توسط سیمونا رایزر; Karen Oetli-Geddes، دانشگاه زوریخ

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط رابرت ایگان

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

ما در اعماق قرون وسطی هستیم. در چشم ذهن، راهبان از گذشته تلو تلو می خوردند و خود را تاژک می زنند تا گناهان خود را پاک کنند و فروتنی خود را در برابر خدا و خلق نشان دهند. این زمانی بود که فروتنی - فروتنی - یکی از فضایل اساسی زندگی مسیحی تلقی می شد.

اما برای مورخ سیلویا نگری، این تنها بخشی از داستان است. او به همراه تیمش در حال بررسی چگونگی تکامل ایده‌های فروتنی بین سال‌های 1250 و 1500، چگونگی شکل‌دهی جوامع و نقش‌های جنسیتی و نحوه مذاکره با آنها در سراسر مرزهای فرهنگی است.

برای نگری، تواضع بسیار فراتر از یک احساس مذهبی است. او فضیلت‌ها یا فضیلت‌ها را به‌عنوان منابع اختیار می‌بیند – بالاخره فضیلت به معنای قدرت است. او می‌گوید: «من فضایل را نیروهایی می‌دانم که زندگی را به روش‌های پیچیده برای همه شکل می‌دهند.

به عبارت دیگر، آرمان یک زندگی فروتنانه به کسانی که در صومعه‌ها زندگی می‌کنند محدود نمی‌شود. همانطور که شهرها در قرن دوازدهم شکوفا شدند، مفاهیم و شیوه های فروتنی نیز راهنمایی برای طبقه در حال رشد پاتریسیون و یک جامعه شهری جدید در حال توسعه بود.

ایده آل به آموزش شاهزادگان راه پیدا کرد. حتی از یک ملکه نیز انتظار می رفت که با خادمان خود متواضعانه رفتار کند، تاجران ثروتمند ساده لباس بپوشند و زنان به نفع فروتنی، زیبایی ظاهری بیش از حد را رد کنند.

نگری می گوید: «رفتار فروتنانه یک ارزش مهم در سلسله مراتب سیاسی و اجتماعی زندگی قرون وسطایی بود. زمانی که فرد متواضعانه رفتار کرد، ایستادن او بالا رفت. یک قطعه از Glossa Ordinaria، تفسیر کتاب مقدس منظم و پرتیراژ که در قرن دوازدهم گردآوری شده است، به ویژه آشکار کننده است. این مربوط به تعمید عیسی است (متی 3: 13-17). وقتی عیسی از یحیی می‌خواهد که او را تعمید دهد، یحیی در ابتدا تردید می‌کند، زیرا عیسی به‌عنوان ناجی بالاتر از او قرار دارد. تنها زمانی که پسر خدا اصرار می کند یحیی او را تعمید می دهد.

تفسیر، این قطعه را به نوعی مقیاس یا رتبه بندی فروتنی تبدیل می کند. بین فروتنی معمولی (کافی) تمایز قائل می‌شود، وقتی کسی در برابر کسی که مقام بالاتری دارد تعظیم می‌کند. شکلی ستودنی تر (آبندانس)، زمانی که در برابر کسی با موقعیت برابر تعظیم می کنند. و یک شکل استثنایی (superabundans)، زمانی که آنها حتی در برابر یک زیردستان تعظیم می کنند - همانطور که عیسی در هنگام غسل تعمید خود انجام داد.

اواسط قرن چهاردهم در سینا بود. بیاگیا سرتانی و خدمتکارش احتمالا در حال هم زدن یک دیگ غلات در حال جوشیدن بودند که شوهر بیاگیا، جیووانی کلمبینی، یک تاجر ثروتمند، هنگام ناهار گرسنه به خانه آمد. می‌توانیم او را تصور کنیم که بی‌صبرانه در خانه قدم می‌زند. در هر صورت، بیاگیا یک کتاب عبادی به نام Liber spiritualis درباره زندگی زنان مقدس به او داد تا سعی کند او را آرام کند.

در ابتدا، جیوانی عصبانی از بردن کتاب خودداری کرد. اما بعد شروع به خواندن کرد. با رسیدن به داستان مریم مصر، گناهکار سابق اسکندریه، اسیر او شد. پس از تبدیل معجزه آسا، او به عنوان یک گوشه نشین در بیابان زندگی می کرد و زهد و فقر را پذیرفت و زندگی قدیس را پیش می برد.

این داستان چنان تأثیر عمیقی بر کلمبینی گذاشت که او سبک زندگی راحت بورژوایی خود را کنار گذاشت. بر اساس منابع مختلف تاریخی، او بخش زیادی از دارایی خود را به بیمارستان سیهنا اهدا کرد و زندگی سرشار از فقر و فروتنی را انتخاب کرد. او در یک نمایش تواضع قابل توجه و بسیار عمومی، حتی کاخ دولتی را که زمانی در آن منصب دولتی داشت تمیز کرد. نگری می‌گوید این دگرگونی رادیکال‌تر بود، زیرا کلمبینی شهروند محترم سیه‌نا بود و به بالاترین طبقه اجتماعی شهر تعلق داشت.

این مورخ همچنین خاطرنشان می‌کند که این همسر کلمبینی، سرتانی، بود که با دادن کتابی درباره زندگی زنان مقدس به او الهام بخش شد. نگری می گوید: «زنان نقش مهمی در انتقال دانش در مورد تواضع داشتند. در اواخر قرون وسطی، جنبش‌های مذهبی مذهبی متعددی ظهور کردند، از جمله جنبش Beguines به رهبری زنان.

اینها زنانی بودند که بدون عهد و نذر رسمی زندگی پرهیزگاری داشتند، برای منافع عمومی کار می کردند و اغلب جوامعی را تشکیل می دادند. نگری می‌گوید: «بگوین‌ها پدیده‌ای قابل توجه و نسبتا مورد مطالعه نیستند که در سراسر اروپا ظاهر شدند. بسیاری از آنها زنان مجردی بودند که نمی خواستند در صومعه زندگی کنند یا بیوه شده بودند.

نگری توضیح می دهد: «در زمانی که اقرارگران و واعظان بر وجدان مردم انحصار داشتند، این زنان نوعی اقتدار اخلاقی برای مردم عادی بودند. از زمان شورای چهارم لاتران در سال 1215، همه مسیحیان موظف بودند حداقل سالی یک بار به اعتراف بروند. با این حال، تنها بخشی از جمعیت عمدتا بی‌سواد می‌دانستند که رفتار گناه آلود چیست یا چگونه آن را در اعتراف توصیف کنند.

بگین ها به «ناآگاهان» توصیه و آموزش می دادند که چگونه گناهان خود را بشناسند، وجدان خود را بررسی کنند و کلماتی برای توصیف رفتار غیراخلاقی بیابند. این محقق می‌گوید: «این زنان مانند مربی عمل می‌کردند و به مردم تواضع و همدلی را آموزش می‌دادند.

یکی از پیشگامان جنبش بگین ماری از اوگنیس بود که در اوایل قرن سیزدهم می زیست و ژاک دو ویتری، متکلم مشهور آن زمان، تقوای او را به طرز تحسین برانگیزی توصیف کرد. ماری از بیماران مراقبت می کرد و زندگی مثال زدنی با فقر، عفت و فروتنی را بدون عهد و پیمان رسمی انجام داد. نگری می گوید: «این شکل از تخصص در فروتنی به زنان درجه خاصی از قدرت در یک ساختار اجتماعی به شدت مردسالار داد.

حالت او ملایم است، سرش خم شده، سینه اش آشکار است. مریم روی زمین نشسته و از عیسی شیرخوار پرستاری می کند. نقش مادونا دل اومیلتا، یا مدونای فروتنی، در آثار متعددی از قرن 14 و 15 ظاهر می شود. این در تضاد با Maestà است که مریم را به عنوان ملکه بهشت ​​نشان می دهد.

در Madonna dell'Umiltà، مریم از تاج و تخت خود پایین آورده می شود و در نقش خود به عنوان یک مادر - مریم باکره فروتن - معرفی می شود. عظمت او از فروتنی او سرچشمه می گیرد، در حالی که مادری به پیش زمینه می رود و شناخت مقدس جدیدی پیدا می کند. نگری می‌گوید: «این تاکید بر مادر بودن را می‌توان به‌عنوان شکلی از توانمندسازی زنان درک کرد.

ژست ها، ژست ها و اشکال بیان متواضعانه در نقوش متعددی از دوران ظاهر می شود. شستن پاها، مانند درآوردن لباس - برای مثال، توبه‌کنندگان برهنه - و البته در طول اعصار، زانو زدن و تعظیم، رواج داشت. او توضیح می‌دهد: «در نهایت، نشان دادن احترام و در انجام این کار، تصدیق ساختار قدرت اجتماعی حاکم است».

با این حال، نمایش فروتنی همیشه حاوی یک عنصر تقاضا بود. مردم می خواستند توجه را به خود جلب کنند: راهبان خود تازیانه همه چشم ها را به خود جلب می کردند، در حالی که تاجر ثروتمندی که تغییر دین می داد موقعیتی کسب کرد. یا انتظار داشتند که درخواستی اجابت شود. نگری می گوید: «زبان فروتنی بسیار به یک تعهد متقابل گره خورده بود. برای مثال، خدمتکاران با تعظیم عمیق به دنبال شناسایی کارهایی بودند که انجام داده بودند.

بعد عمیق‌تر و اخلاقی فروتنی - نگرش درونی که بین سال‌های 1200 تا 1500 به‌عنوان راهنمای رفتار مناسب در خلقت بزرگ‌تر خدا عمل می‌کرد - اساسا به جوامع اولیه مسیحی بازمی‌گردد. نگری می‌گوید: «حتی در آن زمان، مردم ایده‌های فروتنی را توسعه دادند که انسان‌ها را به عنوان بخشی از شبکه‌ای از روابط میان مردم، حیوانات، گیاهان و امر الهی می‌دانستند – همراه با آگاهی از این که ما خطاناپذیر نیستیم».

برای مدت طولانی، تحقیق در مورد فضیلت فروتنی به دین مسیحیت محدود می شد. نگری و تیم او می‌خواهند که پروژه او با بررسی ایده‌هایی درباره فروتنی در یک زمینه فرافرهنگی، از جمله در جوامع یهودی و مسلمان، دامنه را گسترش دهد.

به هر حال، شباهت‌های واضحی بین اعمال مختلف فروتنی وجود دارد - برای مثال در رفتار اجتماعی و کدهای لباس. در خاورمیانه نیز، مردم به این فکر می‌کردند که آیا لباس می‌تواند نگرش درونی مانند فروتنی را نمایان کند و چگونه می‌توان ایده‌آل انکار خود را با نمایش موقعیت اجتماعی تطبیق داد.

با این حال، در شرایط خاص، فروتنی نیز می تواند نامناسب تلقی شود. نگری دیپلمات های فلورانسی را مثال می زند که برای تقدیم هدایای گرانبها به سلطان قاهره در آغاز قرن پانزدهم آمده بودند. فلورانسی ها ظاهرا سینه های ارزشمند خود را با پارچه ای ساده پوشانده بودند. از نظر سلطان، این یک توهین بود: از نظر او، هدایای گران قیمت باید با تمام شکوه و عظمت خود به نمایش گذاشته می شد.

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →