موزه جدید اولین منطقه سرگرمی طبقه کارگر نیویورک را برجسته می کند

آلن کاپرو در سال 1959 نوشت: "پیاده روی در خیابان چهاردهم شگفت انگیزتر از هر اثر هنری است." او ممکن است در مورد آن بلوار چند مایلی، "یکی از بزرگراه های بزرگ بشریت" به گفته تئودور روزولت (تنها کمیسر پلیس نیویورک که تا به حال رئیس جمهور ایالات متحده انتخاب شده است) بگوید؟

بزرگ‌ترین معمار معمارانه بخش آن، Bowery (از واژه هلندی bouwerie، به معنی «خانه‌دار») تاریخ منهتن پایین را مرور می‌کند. ابتدا یک مسیر Lenape و سپس یک مسیر سیلوان، قبل از اینکه به اولین منطقه سرگرمی طبقه کارگر شهر نیویورک تبدیل شود، پیشروی میدان تایمز و جزیره کونی، به طور خلاصه یک حومه شهر شیک بود. در اواخر قرن نوزدهم، مایل شیطان نمادی از توسعه شهری بود - محل قطاری مرتفع که نوار غوغایی را از میان محله‌های شلوغ منهتن پایین می‌گذراند.

در اوایل قرن بیستم، Bowery مشهورترین ردیف چوبی در آمریکا بود. صد سال بعد، موضوع یک نمایش هیبریدی جسورانه در موزه جدید است.

نمایی از نمایشگاه 2026 "The Bowery: Devil's Mile" در موزه نیو نیویورک. عکس داریو لازانی. با احترام به موزه جدید.

«Bowery: Devil’s Mile» با چیزی که ممکن است شبیه‌سازی نمایشی در انجمن تاریخی نیویورک باشد آغاز می‌شود - نقشه‌های قدیمی و نقطه عطف مرمری 200 ساله به چاپ‌های قرن هفدهمی می‌پیوندند، در میان مناظر رمانتیک روستاهای بومی که دیگر وجود ندارند یا هرگز وجود ندارند. یک پرتره روغنی شاهانه در اوایل قرن نوزدهم از مدیرکل خشمگین و افسانه‌آمیز نیو آمستردام، پیتر استیوسانت، توسط یک بوم نقاشی دیگر و کمتر زیبا از همان دوره توسط هنرمندی ناشناس از زاغه بدنام فایو پوینت، در چند بلوک غرب بووری، به تصویر کشیده شده است.

این یک کپی از چاپ سال 1827 جورج کاتلین است که یک هیاهو تار بروگلی را از منظر کایلبوتسک ارائه می‌کند، که چیزی شبیه به یک نماد شد: تصویر کتلین روی جلد کتاب پنج نقطه تاریخ تیلور اینبیندر در سال 2001 نقش می‌بندد و طراحی پروژه اشتیاق 200 مارتین اسکورسیزی در نیویورک را نشان می‌دهد.

تصاویر چاپی موضعی از شورش‌ها و آتش‌سوزی‌های خبرساز جای خود را به انواع و اقسام زودگذر می‌دهد - بلیت‌ها، قبض‌های دستی، کارت‌پستال‌های یادگاری، نماهای استریو، صفحات گسترده و کتاب‌های ترانه، بدون در نظر گرفتن تبلیغات برای موزه‌های سکه‌ای و سالن‌های مختلف که در Bowery از میدان چاتهام تا میدان کوپر در سراسر قرن 19 قرار داشتند.

در حالی که بسیاری از مطالب قبلی از کتابخانه عمومی نیویورک جمع آوری شده است، پر شورترین مصنوعات کاغذی عمدتا از مجموعه آرشیودار محلی آدام وودوارد می آیند، که همچنین مرکز گالری را فراهم کرده است: واگن پمپی میناکاری شده درخشان 1836 که زمانی متعلق به آتش نشانان داوطلب معروف به شرکت موتور لیدی 40 واشنگتن بود.

ویلیام لوئیس سانتاگ جونیور: بووری در شب، حدود. 1895. موزه شهر نیویورک

ارتباط واگن پمپ با فرهنگ بووری تنها در گالری پایانی نمایشگاه آشکار خواهد شد، که توسط یک مصنوع مشابه، چیدمان براد کالهامر (Brad Kalhammer's Bowery Nation) (1985-2012) مشهود است. ممکن است ترکیبی از Devil's Mile واقعی باشد، اما نمایش آن تمایلی به شکستن زمان‌شناسی تاریخی ندارد. این زمانی مشخص می‌شود که با حرکت از حالت موقت، نمایشگاه به مغز تبدیل شود.

یک نمایش اسلاید ده دقیقه‌ای از عکس‌های روزنامه‌نگار دانمارکی جاکوب ریس از خانواده‌های مهاجر در خانه، همراه با گزیده‌هایی از کتاب او در سال 1891 چگونه نیمه‌ی دیگر زندگی می‌کند، با نصب عکس جالب مارتا روسلر، Bowery در دو سیستم توصیفی ناکافی، که حدود هشت دهه بعد ساخته شد، در کنار هم قرار گرفته است. در حالی که ریس از اسناد برای افشای اطلاعات استفاده می کند، روسلر بازنمایی متعارف را زیر سوال می برد. هیچ آدمی در قطعه او وجود ندارد، فقط 45 تصویر نقره ای از ویترین و ناودان های Bowery، که معمولا با بطری های خالی پر شده است.

به جای شرح، اینها با پلاکاردهایی که اصطلاحات عامیانه مسمومیت الکلی را بیان می کنند، همراه شده است. با این وجود، گزارش ریس شبکه روسلر را می‌پوشاند.

غیبت مستند هیبریدی لیونل روگوسین در سال 1956 در بووری احساس می شود. درعوض، فیلم سینمایی تنها نمایش، حلقه‌ای از کمدی ادوین اس. پورتر در سال 1902 است، «چگونه کارها را روی بووری انجام می‌دهند»، که در آن یک روب بازدیدکننده برای مصرف مواد مخدر و دزدی به سالن Bowery کشیده می‌شود. اما این نمایش بیشتر از عکاسی که در یک گالری طولانی که شامل کارهای WPA توسط برنیس ابوت و عکاس خبرنگار Weegee و همچنین عکاس خیابانی جوانتر هاروی وانگ است، به چشم می خورد.

همچنین یک بوم ترسناک رجینالد مارش، The Bowery Strokey's Bar، نقاشی شده در سال 1953 (سال قبل از مرگ هنرمند) وجود دارد که در آن یک تابلوی تبلیغاتی روی سنگفرش طیفی با عنوان "بمب اتمی شهر ارواح را می سوزاند."

عکس‌های اواخر دهه 1970 که توسط دیوید گدیس از محل برگزاری پانک برجسته CBGB گرفته شده است (اما به طور عجیبی نمونه‌ای از دستمزدهای تهاجمی باشگاه نیست) به اتاق کوچکی اختصاص داده شده به تصنیف وابستگی جنسی نان گلدین (1979-1996) که ممکن است به‌عنوان یک صدای نازک نمایش داده شود. آثار هنری برجسته نمایشگاه، نمایش اسلاید گلدین، که عمدتا به پرتره‌های صریح دوستان اختصاص دارد، که بسیاری از آنها در اتاق زیر شیروانی او در Bowery گرفته شده‌اند، به‌طور خیره‌کننده‌ای خام باقی مانده است. تصاویر پر احساس به طور همزمان فوری و مرثیه ای هستند.

نمایی از نمایشگاه 2026 "The Bowery: Devil's Mile" در موزه نیو نیویورک. عکس داریو لازانی. با احترام به موزه جدید.

با خروج از تصنیف، بیننده با یک دیوار سفید متشکل از 28 پرتره در رسانه‌های مختلف توسط بیلی سالیوان، یکی از همکاران خاطرات‌نویس و هنرمند Bowery روبرو می‌شود: کنار هم قرار گرفتن این دو گالری پرتره پر جنب و جوش یکی از ایده‌های بزرگ نمایش است. در کنار دیوار آثاری از لیندا بنگلیس، اوا هسه و تام وسلمان قرار گرفته است که احتمالا در اتاق زیر شیروانی Bowery آنها تولید شده‌اند.

(موضوع آن‌ها را به تکرارهای جدیدتر از نقطه عطف 1822 تبدیل می‌کند.) نقطه مرکزی کلهامر مجموعه‌ای از 22 پرنده عنکبوتی و شاید صد عروسک کاچینا است که از اشیاء پیدا شده و زباله‌هایی که روی تخته‌ای چوبی به طول بیست و پنج فوت با تکیه‌گاه اسب اره نصب شده‌اند. Kalhammer's Bowery Nation، که می توانست نام خود را برای نمایشگاه بگذارد، غرور مدنی شخصی نمایش را به نمایش می گذارد - Campanilismo آن. برادوی برای گردشگران و افراد مشهور است، اما هر نیویورکی یک ارتباط باوری دارد.

در مورد من، می‌توانم به خود ببالم که، قبل از جنگ جهانی اول، مادربزرگ لهستانی‌تبار من یک خدمتکار 19 ساله در غواصی در نزدیکی خیابان دوم شرقی، محل باشگاه جاز تین پالاس بود، که اکنون یک فروشگاه ماکارونی مجلل برای بازسازی بسته شده است.

"Devil's Mile" یک نمایشگاه نسبتا جمع و جور است، اما طبق سنت سالن‌های بوکس با بند برهنه Bowery، بیش از وزن خود مشت می‌زند. پیش‌فرض جسورانه و در عین حال بیان‌نشده نمایش این است که موزه جدید فیزیکی مانند هر چیز دیگری در خیابان، یک قطعه با سالن‌های کنسرت، کابینت‌های کنجکاوی، خانه‌ها، نمایشگاه‌های فرعی، باغ‌های آبجو، تئاترهای ییدیش، و مأموریت‌های مسیحی است. اتصالات نورپردازی، و کلوپ های جاز که بزرگراه بشریت روزولت را از کوپ فرا گرفته اند.

er Union به محله چینی ها. به عبارت دیگر، نه تنها جدید، بلکه یک پیوستار است.