موزیک ویدیو برک آوت سال پیامی برای مردان دارد. چیست؟

با فریاد آژیر هشدار، یونگ لین خواننده رپ 30 ساله سوئدی ماه گذشته با عجله به صحنه جوایز موسیقی ویدئویی ام تی وی رفت و خشمگین به نظر می رسید. پیراهن دکمه دار او با چیزی که به نظر می رسید خون بود دیده می شد. او یک صندلی را روی زمین کوبید، یک جایزه Moon Person را شکست و جای خود را در میان 66 مرد جوان با کراوات، کت و شلوار، و چهره‌های خالی گرفت. سپس آن مردهای اطراف او کار عجیبی انجام دادند. آنها شروع به رقصیدن کردند - با حرکات تپنده و سیال به زیبایی هیپنوتیزمی مانند غلاف جهشی دلفین ها.

این اجرای زنده بخشی از موزیک ویدیوی مورد بحث سال بود: «طوفان» توسط Gener8ion که قبلا نامشخص بود بین موسیقیدان الکترونیک فرانسوی سورکین و فیلمساز فرانسوی رومن گاوراس. در این موسیقی، لن با ضربات پیشرانه به شدت چروک می‌شود، و در ویدیو او به‌عنوان یک قلدر که بر همکلاسی‌هایش تسلط دارد، نشان داده می‌شود. اما سکانس اصلی رقص این کلیپ هفت و نیم دقیقه ای چیزی است که پس از انتشار آهنگ در ماه آوریل توجهات را به خود جلب کرد.

«طوفان» اکنون بیش از 34 میلیون بازدید در یوتیوب دارد، در زمانی که موزیک ویدیوها به ندرت به کسی جز طرفداران یک هنرمند دسترسی پیدا می‌کند. TikTok و Instagram پر از مردم هستند - بچه‌ها، رقصنده‌ها، ورزشکاران، کشاورزان، مهمانان عروسی- که مانند پسرهای ویدیو (اما هرگز به اندازه) کوبیده و تکان می‌خورند.

این پدیده یک معما را برانگیخته است: رقص به چه معناست؟ فیلم «طوفان» که در سال 2034 در مدرسه ای در بریتانیا اتفاق می افتد، علمی تخیلی ظریف را در یک داستان آشنا از دوران نوجوانی ترکیب می کند. در یک نقطه، شخصیت یونگ لین یک برج سلولی 6G را خراب می کند و تراشه های فلزی را از خرابه ها در یک لوله شیشه ای دود می کند. Lord of the Flies، American History X، و دیگر تصاویر فرهنگی پیوند مردانه از طریق خشونت ممکن است برای بینندگان به ذهن بیاید.

برخی از نظر دهندگان "طوفان" را جشنی از انرژی مردانه نامیده اند. دیگران می گویند که با نشان دادن پسرانی که پرخاشگری را به سمت حرکات بیانی منحرف می کنند، همین موضوع را زیر و رو می کند.

روز یکشنبه، من با دیمین جالت، طراح رقصی که رقص را طراحی کرد، صحبت کردم و تفسیر او قاطعانه بود: هدف این بود که آسیب‌پذیری را منتقل کنیم – به‌ویژه «آسیب‌پذیری مردانه». جالت می خواست درونی نرم پسران را تحت فشار نشان دهد. یکی از موضوعاتی که او و گاوراس در مورد آن بحث کردند، نگرانی از حضور در مدرسه در دورانی بود که تمرینات تیراندازی فعال یک واقعیت است. او به من گفت: «همانقدر که نشان دادن قدرت و قدرت» این مردان جوان، «می‌خواستم ترس را هم به تصویر بکشم.

می‌خواستم حس پیوند، حس امید و همچنین غرق شدن در چیزها را به تصویر بکشم.»

Jalet هنرمند بلژیکی 50 ساله فرانسوی، دهه ها را صرف پل زدن رقص معاصر با فرهنگ عامه کرده است. رزومه او شامل اجراهای معتبر در موزه‌ها، باله‌ها و خانه‌های اپرا است - اما همچنین چندین تور مدونا، یک ویدیوی تام یورک و پل توماس اندرسون، بازسازی Suspiria در سال 2018، فیلم موزیکال (و تفرقه‌انگیز) 2024 که نامزد جایزه اسکار شد. بسیاری از کارهای او شامل صحنه‌پردازی غیرمعمول، الگوهای عجیب و غریب و اهنگ‌آمیزی است.

برای «Chiroptera» که در سال 2023 با توماس بنگلتر از دفت پانک همکاری داشت، جالت 153 رقصنده را روی داربست بالای میدانی در پاریس ترتیب داد تا چیزی شبیه به یک بازی عظیم تتریس انسانی باشد. او به من گفت: "من دوست دارم احساس کنم مردم بخشی از چیزی هستند که از خودشان بزرگتر است."

"طوفان" بسیار در این زمینه است. جالت گفت که رقص افراد «واقعا پیچیده نیست». "شما می توانید آنها را در یک روز یاد بگیرید." اما در کنار هم، حس "نیروی" عبور از میان جمعیت را منتقل می کنند. به جای اینکه همه پسرها به صورت یکجا حرکت کنند، آنها را در خطوطی مرتب کرد که در زمان‌های مختلف به روش‌های مختلف یکدیگر را منعکس می‌کردند و کمانه‌هایی از عمل ایجاد می‌کردند. در یک نقطه، به نظر می رسد هر شرکت کننده اشک را از چشمان خود پاک می کند - به گفته جالت، اشاره ای به این ایده که "مردها گریه نمی کنند".

اجرای این اجرا به خودی خود از نظر احساسی چالش برانگیز بود. جالت گفت: فیلمبرداری ویدیویی که طی دو روز در بلژیک در دسامبر گذشته انجام شد، شامل هشت فیلم بود و "همه رقصندگان می‌دانستند که هر اشتباهی اساسا به این معنی است که باید دوباره از ابتدا شروع کنیم." برای VMA ها، جالت و تیمش باید مراحل را به گروهی کاملا جدید از رقصندگان آموزش می دادند. جالت گفت: «در تمرین‌ها، می‌توانستم احساس کنم که همه آنها در حالت بسیار نمایشی هستند و قدرت زیادی را نشان می‌دهند و ماهیچه‌های منعطف را نشان می‌دهند. و من می‌گفتم، نه، نه، این فقط این نیست که این را به سمت ما پرتاب کنید.

در واقع باید آن را به سمت شما برگردانید - درست در سینه. این باید چیزی باشد که شما آن را درونی کنید و بیشتر از اینکه نشان دهید آن را تجربه کنید.»

از زمان انتشار این ویدیو، مردم در سراسر جهان در تلاش هستند تا جادوی آن را دوباره به دست آورند. برخی از ویدیوهای ادای احترام گروهی از مردم را نشان می دهد که در زندگی واقعی با هم می رقصند. اما بسیاری از کلیپ ها با هوش مصنوعی ساخته شده اند. پلتفرم‌های نرم‌افزاری حتی قالب‌هایی برای تولید ضربه‌های «طوفان» ایجاد کرده‌اند. بسیاری از ویدیوها مبادله هویت می‌کنند: بچه‌های مدرسه، مثلا به رقصندگان آفریقایی یا سربازان اوکراینی تبدیل می‌شوند. معمولا، یک کاربر انسانی نقش یونگ لین را بازی می‌کند و بی‌حرکت در وسط گروه رقصان شبیه‌سازی شده ایستاده است.

به نظر می‌رسد انگیزه اغلب نشان دادن فردیت خالق است، اما پس از تماشای ویدیو پس از ویدیو به آن سبک، نمی‌توان به قدرت وحشتناک ذهن کندو اینترنتی فکر نکرد.

جالت در تقلید «طوفان» آمیزه‌ای از شادی و وحشت را احساس می‌کند. او گفت: "من عاشق تک تک ویدیوهایی هستم که از افرادی می بینم که سعی می کنند نسخه خودشان را به صورت فیزیکی انجام دهند." "من از هر یک از نسخه های هوش مصنوعی متنفرم. به نظر من این تنبل ترین شکل خلاقیت است." به گفته او، استفاده از فناوری برای وارد کردن خود در کار دیگران - معمولا کارهای بی اعتبار - "یک سفر منیتی است که من هیچ تحسینی برای آن ندارم." او اشاره کرد که جذابیت اولیه ویدیو نشان دهنده شگفتی است که مردم می توانند انجام دهند و رایانه ها نمی توانند.

دیدن جشن کج شدن بدن انسان "بسیار آزاردهنده، صادقانه، و بسیار دیستوپیایی" بوده است.

[ بخوانید: TikTok ستاره ویدیویی را کشت ]

به او اشاره کردم که برخی از ستایش‌هایی که برای «طوفان» دیده‌ام، از روایت‌های راست‌گرایانه ناشی شده است که از دیدن مردان جوانی که با هم لگدمال می‌کنند و غوغا می‌کنند، هیجان زده شده‌اند. او پاسخ داد که هرکسی که در این ویدئو حالت اقتدارگرا یا مردانه را می بیند باید با دقت بیشتری تماشا کند. او گفت: «معمولا مردان رقصنده چیزی نیست که فاشیسم آن را ترویج کند - اصلا و به خصوص نه به این شکل. اگرچه خشم در رقص وجود دارد، "به گونه ای کاتالیز می شود که یک کاتارسیس است."

این توضیح با احساسات پیچیده‌ای که من با تماشای ویدیو داشتم در لحظه‌ای که تفکر گروهی مردانه عناوین ناراحت‌کننده بسیاری را هدایت می‌کند، مطابقت دارد. شخصیت یونگ لین، هم ترسناک و هم کاریزماتیک، مانند آهنربایی است که در سینی براده های آهن حرکت می کند و عناصر خام را به شکل های جدید سازماندهی می کند. همکلاسی‌های او موهای وزوز و کلم بروکلی را نشان می‌دهند. آنها یونیفورم مردانگی سنتی می پوشند. اما رقص هر یک را در حال نبرد درونی خود با وحشت - و شاید محبت - به تصویر می کشد که آنها نسبت به دردسرساز در میان خود احساس می کنند.

آنها در حال دگرگونی هستند - اگرچه خوب یا بد بودن به خود فرد بستگی دارد.

همچنین در این واقعیت که «طوفان» جذابیت مردمی را برای رقص معاصر برانگیخته است، چیزی بسیار متجاوزانه وجود دارد - نوعی هنر که به طور گسترده به عنوان منشأ نخبگان و به عنوان چیزی جز ماچو در نظر گرفته می شود. در واقع، جالت «طوفان» را بخشی از تلاش طولانی مدت خود به عنوان یک هنرمند همجنس‌گرا می‌داند که تلاش می‌کند تا مردانگی کلیشه‌ای را «سرد کند» و «قدرت زنانه» را تقویت کند، مانند طراحی رقص گروهی از جادوگران در Suspiria. او در کودکی با تماشای مدونا از تلویزیون در تلویزیون عاشق رقص شد و در سن 15 سالگی در یک مهمانی در کلیسای خود رقصی را با آهنگ "Erotica" او اجرا کرد.

حضار تحت تأثیر هنر او قرار گرفتند، اما او با خنده گفت: «مطمئن نبودم که واقعا به پیامی که منتقل می‌شود متصل باشند.»

با توجه به این مسیر، VMAهای امسال کاملا نقطه عطفی بود. کار جالت بر روی مینی فیلم مدونا Confessions II برای جایزه بهترین طراحی رقص در نهایت موفق شد "طوفان" را شکست دهد (مقوله ای که از تلویزیون پخش نشده بود و نامزدی آن به جای رقص نویسان به نوازندگان اختصاص داشت - به گفته جالت، نشانه ای "کاملا مزخرف" از کاهش ارزش هنر او در فرهنگ پاپ). و اگرچه نمایش با «طوفان» به پایان رسید، اما با اجرای 9 دقیقه‌ای مدونا، طراحی رقص جالت، که لیزرهای متصل به فاق زنان و صحنه‌ای از هرج و مرج سکسی و عجیب و غریب در حمام یک کلوپ شبانه را نشان می‌داد، آغاز شد.

«طوفان» ممکن است یک اثر هنری کاملا متفاوت به نظر برسد، اما، همانطور که جالت آن را می‌بیند، «انرژی رایگان یکسانی از هر دوی آنها عبور می‌کند». و شاید، برای برخی از پسرانی که در خانه تماشا می‌کنند، این انرژی به سمت جلو موج می‌زند و اثرات غیرقابل پیش‌بینی خودش را دارد.