مکزیک بدون مواد مخدر ممکن نیست، اما مکزیکی که آسیب کمتری به همراه داشته باشد، امکان پذیر است

مواد مخدر همیشه وجود داشته است. آنها در دهه 80 اینجا بودند که کوکائین به مکزیکوسیتی رسید و نسل پدرم را جذب کرد. آنها همچنین در اعتیاد پدربزرگ من به الکل و در اعتیاد خاله من به [داروهای اضطراب] تافیل اینجا بودند. آنها در میان دوستانی بودند که داروهای روانگردان مصرف می کردند و با موسیقی الکترونیک می رقصیدند و در میان کسانی که مواد غیرقانونی را شیطانی می کردند و آنقدر مست شدند که از هوش رفتند.

آنها در دهه 90 با کمپین "Vive sin drogas" (زندگی بدون مواد مخدر) اینجا بودند، و در سال 2006 زمانی که رئیس جمهور سابق مکزیک، فیلیپه کالدرون، ارتش را به خیابان های میچوآکان فرستاد و به کارتل ها اعلام جنگ کرد. زمانی که ما شروع به دیدن مردمی که از پل ها آویزان شده بودند، اینجا بودند و از طریق حوادث غم انگیز، مکان هایی مانند Ayotzinapa، Creel و San Fernando را شناختیم. آنها با هر حزب سیاسی مرتبط بوده اند. با هر جناب مواد مخدر با وکلایی که از آنها استفاده می کنند و روانپزشکانی که با آنها درمان می کنند. آنها حتی قبل از ما اینجا بودند.

بیش از صد گونه از حیوانات وجود دارد که برای لذت بردن بالا می روند. ممنوعیتی که امروز بر ما حاکم است، ناهنجاری است که از قرن بیستم شروع شد و در سال 1971 به اوج خود رسید، زمانی که ایالات متحده - و به طور گسترده، جهان - مواد مخدر را «دشمن عمومی شماره یک» اعلام کرد. گیاهان و مواد روان‌گردان - آنهایی که سیستم عصبی مرکزی را تغییر می‌دهند و ادراکات، خلق‌وخو یا رفتارها را تغییر می‌دهند - ارتباط نزدیکی با تاریخ بشریت دارند.

آنها از مقدس بودن و استفاده در مراسم تشریفاتی (قارچ، پیوت، آیهوااسکا) به سنگ بنای پزشکی (تریاک و کوکائین) و موتور اقتصادی تبدیل شده اند که امپراطوری ها از آن ساخته شده اند (تنباکو، قهوه، الکل). بیش از نیم قرن جنگ با مواد مخدر نه آنها را از بین برده و نه مصرف آنها را کاهش داده است. کاملا برعکس. در آغاز این جنگ، بازار جهانی تحت سلطه مشتی مواد روانگردان بود.

امروزه، سیستم‌های هشدار زودهنگام دفتر مبارزه با مواد مخدر و جرم سازمان ملل متحد (UNODC) نزدیک به 1400 مورد جدید را شناسایی کرده‌اند که بسیاری از آنها ارزان‌تر، قوی‌تر و تولید و حمل و نقل آسان‌تر هستند. بر اساس گزارش UNODC، 331 میلیون نفر از نوعی مواد غیرقانونی استفاده می کنند که 34 درصد بیشتر از یک دهه پیش است. همچنین تأیید می کند که 89٪ از کاربران استفاده مشکل ساز ندارند. با این حال، ممنوعیت اعتیاد خود را به جنگ و صنعت زندان ایجاد کرده است. قاچاق مواد مخدر پرسودترین تجارت غیرقانونی جهان است. ماشین آلات قانونی مورد استفاده برای مبارزه با آن سالانه میلیاردها دلار تولید می کند.

این استراتژی همچنین به عنوان ابزاری برای کنترل اجتماعی و ژئوپلیتیکی عمل کرده و به دولت‌ها اجازه می‌دهد تا نظامی‌سازی سرزمین‌ها، نظارت و جرم‌انگاری جمعیت‌های به حاشیه رانده شده را توجیه کنند. برای بیش از یک دهه، من در مورد اینکه چگونه قاچاق مواد مخدر و سیاست‌های منع‌گرایانه بر قاره آمریکا تأثیر می‌گذارد - از ایالات متحده گرفته تا شیلی - گزارش دادم و شاهد تکرار همان داستان‌ها بودم: مرگ و قتل‌عام به نام مواد مخدر. قاچاقچیان مواد مخدر درگیر در سیاست و افسران پلیس که با جنایات سازمان یافته همکاری می کنند. کاربرانی که به کراک یا مواد افیونی گره خورده اند و راهی برای ترک ندارند. جنایی

کاربران لایزال، افراد گمشده؛ دهقانانی که توسط گروه های جنایتکار استثمار شده و توسط دولت مورد آزار و اذیت قرار می گیرند. زنانی که به دلیل محافظت از شوهرانشان زندانی می شوند. و جوانان در جست و جوی پول و هویت که در گروه های جنایتکار احساس هدف می یابند. امسال بیستمین سالگرد جنگ در مکزیک است که بر اساس اطلاعات خود دولت، بیش از نیم میلیون کشته و بیش از 135000 نفر مفقود شده است. این استراتژی جرایم سازمان یافته را از بین نبرد.

در عوض، آن را به ده‌ها سلول کوچک‌تر و خشن‌تر تقسیم کرد که منجر به اختلافات ارضی، راکت‌های حفاظتی و جابجایی اجباری شد. شاید هیچ تصویری قدرتمندتر از هزاران «مادر جست‌وجو» که در جستجوی عدالت به جام جهانی هجوم می‌آورند، برای نشان دادن شکست جنگ وجود نداشته باشد.

تکرار مکرر سیاست های یکسان در زمانی که شکست آنها دیگر موضوعی نیست، چه فایده ای دارد؟ نسل من با «فقط بگو نه» بزرگ شد، کمپینی که ممنوعیت را در دوران دولت رونالد ریگان رایج کرد و توسط دولت‌های سراسر جهان پذیرفته شد. به دروغ وعده نسلی عاری از مواد مخدر و کاهش جرم و جنایت را داد و در عین حال قوانینی را که مجازات‌های سخت‌تر و زندانی کردن جوامع سیاه‌پوست و لاتین تبار را ترویج می‌کرد، مشروعیت بخشید. نسخه های متعدد «به مواد مخدر نه بگو» نحوه درک ما از مواد مخدر را شکل داد.

ما با باور روایت رسمی بزرگ شدیم، بدون اینکه بپرسیم چگونه خشونت و نژادپرستی را نهادینه می کند در حالی که عده ای به قیمت آسیب پذیرترین افراد سود می برند. دولت های سراسر جهان جنگ با مواد مخدر را به گونه ای توجیه کرده اند که گویی هیچ جایگزین دیگری برای مقابله با مواد روانگردان وجود ندارد. اما از دهه 1980، جایگزین های کاهش آسیب وجود داشته است - مجموعه ای از سیاست ها و اقدامات بهداشت عمومی که به دنبال به حداقل رساندن پیامدهای منفی مصرف مواد هستند.

این مدل به جای قضاوت یا مجازات، این واقعیت را می پذیرد که مصرف مواد مخدر در جامعه وجود دارد و به دنبال اولویت دادن به سلامت، ایمنی و کرامت افراد است. در مکزیک، سازمان های جامعه مدنی جان ها را در اتاق های مصرف تحت نظارت در امتداد مرز نجات داده اند و موفق شده اند بازداشت غیرارادی را در سراسر کشور غیرقانونی کنند. آنها موفق شدند ممنوعیت مطلق حشیش را مغایر قانون اساسی تشخیص دهند و یک چارچوب نظارتی برای استفاده پزشکی از آن ایجاد کنند.

فعالان، وکلا، دانشگاهیان، پژوهشگران، کارکنان مراقبت های بهداشتی و کارشناسان سیاست عمومی از قوانین عفو ​​دفاع می کنند و در حال مطالعه پدیده هایی مانند نظامی سازی و مصرف مواد مخدر هستند. آنها با قربانیان و جوامع به حاشیه رانده شده تاریخی کار می کنند تا به دنبال عدالت باشند و آسیب های ناشی از ممنوعیت را جبران کنند. به لطف این جنبش است که مکزیکوسیتی اکنون از طریق مؤسسه مراقبت از سلامت روان و اعتیاد (IASAMA) رویکرد کاهش آسیب دارد و مسائل مربوط به مواد مخدر از منظرهای دیگر در گفتمان عمومی شروع شده است.

همه ما از ترور گروه های جنایتکار و ناتوانی در اعتماد به مقامات خسته شده ایم. صرف نظر از سن، جنس، یا حزب سیاسی، همه ما یک مکزیک با آسیب کمتر می خواهیم. بر اساس این فرض، Menos Daño پدیدار شد - یک پلتفرم متشکل از 10 سازمان جامعه مدنی (برای افزودن بیشتر). این پلتفرم از سیاست مواد مخدر با محوریت عدالت اجتماعی، کاهش خطر و آسیب و حقوق بشر حمایت می کند. هدف این نیست که مدینه فاضله دروغینی را که به ما فروختند با آرمان شهر دیگری جایگزین کنیم.

کاهش آسیب مستلزم پذیرش این موضوع است که مواد همیشه اینجا بوده‌اند و از جمله، ما به سیاست‌هایی نیاز داریم که به آموزش و پیشگیری از مصرف مشکل‌ساز مواد مخدر که آسیب زیادی به خانواده وارد می‌کند، کمک کند. این فقط «نه» گفتن نیست. Menos Daño تغییرات سیاسی و اجتماعی عینی و مبتنی بر شواهد را پیشنهاد می‌کند، مانند ساخت نالوکسان - برای معکوس کردن مصرف بیش از حد از فنتانیل و سایر مواد افیونی - یک داروی طبقه‌بندی‌شده، گسترش مناطق تحمل و شفاف‌سازی قوانین حشیش، به رسمیت شناختن استفاده جوامع بومی از گیاهان اجدادی و همچنین استفاده از مواد مخدر و همچنین استفاده از مواد مخدر توسط مردم.

اجرای قانون عفو ​​عمومی در مکزیکوسیتی، آموزش افسران پلیس بیشتر، و کاهش تعداد پرسنل نظامی در خیابان ها. کارهای México Unido contra la Delincuencia، Instituto RIA، Elementa DDHH، Disentir، Cea Justicia Social، Verter، Prevencasa، Programa Compañeros، Xquenda Artes، و Asociación del Programa de Política de Drogas به دنبال تغییری تاریخی در سیاست های دارویی مکزیک هستند. در کشور ما، 20 سال گذشته با تروما و تراژدی همراه بوده است: تیراندازی، قتل، و ناپدید شدن.

در میان این سوگواری روزانه، ما این فرصت را داریم که تاریخ را تحت کنترل بگیریم. مکزیک عاری از مواد مخدر ممکن نیست، اما مکزیکی با آسیب کمتر امکان پذیر است. برای دریافت اخبار بیشتر به زبان انگلیسی از EL PAÍS USA Edition در خبرنامه هفتگی ما ثبت نام کنید