میخانه ها در ایرلند از نمایش بازی اسرائیل در اعتراض به نسل کشی غزه خودداری می کنند

در روزهای بازی، میخانه Peadar Browns در منطقه تاریخی لیبرتس دوبلین معمولا مملو از هواداران فوتبال است که برای تماشای بازی روی صفحه‌های مختلف جمع می‌شوند.

با نزدیک شدن به شروع بازی جمهوری ایرلند در لیگ ملت های جمهوری ایرلند مقابل اسرائیل در روز یکشنبه، جمعیتی مشابه شلوغ بود.

اما با یک تفاوت مهم: هیچ یک از تلویزیون ها روشن نبودند.

این میخانه تصمیم عمدی گرفته است که در اعتراض به جنگ نسل کشی اسرائیل در غزه، بازی امشب را نمایش ندهد.

آیدان براون مالک می گوید: "حدود یک ماه پیش متعهد شدیم که هیچ یک از بازی های آتی لیگ ملت ها را تا زمانی که ایرلند در برابر اسرائیل موضع نگیرد، نمایش ندهیم." ما بازی کوزوو را نشان ندادیم و مطلقا قصد نمایش بازی‌های اسرائیل را نداریم.»

براون در حال تهیه فهرستی از مکان هایی است که از نمایش مسابقه خودداری می کنند. در آخرین شمارش او، شامل 140 بار و بار در ایرلند و خارج از کشور بود. او انتظار داشت که این تعداد قبل از شروع بازی افزایش یافته باشد زیرا رویدادهای آشفته درون تیم ایرلند در سراسر کشور طنین انداز شده بود.

ایرلند، متحد سرسخت و دیرینه آرمان فلسطین، در کانون توجه جهانی قرار گرفته است که آیا این تیم دو بازی برنامه ریزی شده را مقابل اسرائیل انجام خواهد داد یا خیر.

براون فضای دوبلین را با یکی از ماندگارترین درام های ورزشی در تاریخ مدرن ایرلند مقایسه می کند.

او می‌گوید: «فکر می‌کنم این به اندازه حماسه سایپان و روی کین در سال 2002 است.

سایپان زمانی که روی کین، کاپیتان ایرلند، تیم جام جهانی 2002 ژاپن را پس از درگیری با سرمربی، میک مک کارتی بر سر امکانات تمرینی ترک کرد، به یک درام ملی تبدیل شد.

این بار بحث عمومی در سراسر جزیره ایرلند در مورد استانداردهای فوتبال نیست، بلکه استانداردهای اخلاقی است.

در دری، ایرلند شمالی، لیام دوهرتی، صاحب میخانه دیگری که از نمایش بازی امتناع می کند، حس مشابهی از بسیج را توصیف می کند.

صاحب بار دلاکروا می‌گوید: «این باید از پایین به بالا باشد و باید از یک ملت کوچک باشد. "من فکر می کنم که ما باید کسی باشیم که نشان دهد این فقط اشتباه است."

ربکا اوکیف، رئیس ورزش ایرلندی برای فلسطین، که کمپین بازی را متوقف کنید، می گوید که هفته گذشته نشان داد که این بسیج تا چه اندازه گسترش یافته است.

او می گوید: «این یک جنبش توده ای است. به گوشه‌هایی از ایرلند رسیده‌ایم که شاید قبلا با این موضوع درگیر نبوده‌اند. این تنها چیزی است که مردم می‌توانند در مورد آن صحبت کنند. ما از ژست‌های نمادین و کلمات توخالی گذشته ایم.»

اتفاق آرا نیست، اما افکار عمومی ایرلند به وضوح مخالف برگزاری مسابقه امشب هستند.

یک نظرسنجی از طرفداران فوتبال ایرلند نشان داد که 76 درصد با برگزاری این مسابقه مخالف بودند. در بین ورزشکاران، 63 درصد از اعضای انجمن فوتبالیست های حرفه ای ایرلند به انجام این بازی رای منفی دادند.

اما این موج احساسات عمومی توسط مسئولان این ورزش در کشور، اتحادیه فوتبال ایرلند (FAI) نادیده گرفته شده است.

در نوامبر، 93 درصد از اعضای FAI به انجمن رای دادند تا اسرائیل را از مسابقات یوفا محروم کند.

با این حال، هنگامی که FAI در ماه ژوئیه در مورد اینکه آیا جمهوری ایرلند باید با اسرائیل بازی کند یا خیر، رای داد، تصمیم گرفت که مسابقات را ادامه دهد. این طرح با 75 رأی موافق، 32 رأی مخالف و سه رأی ممتنع به تصویب رسید. FAI پیامدهایی مانند کسر امتیازات احتمالی برای فوتبال ایرلند می‌تواند داشته باشد.

دانیل لمبرت، مدیر ارشد بازرگانی بوهمی FC که به پیشنهاد حرکت اصلی نوامبر کمک کرد، می گوید که این سکانس بیشتر خشم نسبت به FAI را توضیح می دهد.

او می‌گوید: «از همان روز اول توسط FAI اشتباه مدیریت شد. "رای گیری نوامبر دستورالعمل بسیار واضحی از سوی اعضا بود، اما آنها هرگز واقعا از بازی نکردن بازی ها سرگرم نشدند."

لمبرت استدلال می‌کند که FAI همچنین نتوانسته است با موضع‌گیری چه چیزی به دست آورد.

او می گوید: «بازی نکردن مزایای زیادی دارد. نه تنها از حمایت مردم ایرلند برخوردار می‌شود، بلکه باعث افزایش اعتبار FAI می‌شود، نه اینکه به آن آسیب می‌رساند.»

سوزان شلابی، نایب رئیس اتحادیه فوتبال فلسطین، معتقد است که پول از این هم بالاتر می رود.

او به الجزیره گفت: «مسئله عمیق تر این است که FAI و بسیاری دیگر هرگز نباید در این موقعیت قرار می گرفتند. اگر نهادهای بین المللی فوتبال [فیفا و یوفا] به طور مداوم قوانین خود را اعمال می کردند، این معضل وجود نداشت.»

درعوض، تصمیم گیری نه بر عهده نهادهای حاکم، بلکه به عهده خود بازیکنان ایرلندی گذاشته شده است.

در اوایل این هفته، بیش از 160 ورزشکار ایرلندی با امضای نامه ای سرگشاده از تیم خواستند تا مسابقات را تحریم کنند. هایمیر هالگریمسون، مربی تیم، گفت که برخی از بازیکنان در بازی کردن «واقعا ناخوشایند» هستند، در حالی که هافبک جیسون نایت گفت که بازی‌ها نباید برگزار شوند.

سپس روز شنبه خط گسل داخل تیم علنی شد.

دروازه بان گاوین بازونو به هم تیمی هایش گفت که نمی خواهد بازی کند. بازیکنان متعاقبا به اجرای برنامه رای دادند، گزارش‌ها حاکی از آن است که هشت نفر به بازی رای منفی داده‌اند. بازونو تنها کسی بود که در نهایت نپذیرفت.

لامبرت می گوید که تصمیم بازونو برای تنها ماندن فوق العاده بود.

او می‌گوید: «انجام این کار به تنهایی در یک گروه 25 نفره، شجاعت خیره‌کننده است. او بیش از آن 24 بازیکنی که تا به حال نماینده ایرلند بوده است. او برای همیشه احترام مردم ایرلند را دارد."

در میان آشفتگی درون اردوی ایرلند، همچنین گزارش‌هایی مبنی بر اینکه بازیکنان با فشار عوامل بر سر عواقب احتمالی امتناع از بازی، از جمله نگرانی در مورد آینده حرفه‌ای‌شان، مواجه شده‌اند، منتشر شده است.

لمبرت، که مدیر گروه سه نفره هیپ هاپ Kneecap نیز هست، مشابهی با آنچه در موسیقی ایرلندی اتفاق افتاده است می بیند. هنگامی که مکلمور، رپر ایرلندی-آمریکایی، پس از سخنرانی برای فلسطین، از تور ایالات متحده اد شیران حذف شد، دیگر بازیگران حمایت کننده - از جمله هنرمندان ایرلندی آرون رو و بئوگا - متعاقبا به منظور همبستگی کنار رفتند.

لمبرت می‌گوید: «ما یک لحظه واقعی در موسیقی دیده‌ایم. فکر می کنم این هنوز هم پتانسیل این را دارد که یکی از آن لحظات در ورزش باشد.

هفته آینده، جمهوری ایرلند یک بازی دیگر در لیگ ملت ها مقابل اسرائیل در نظر گرفته است. قبل از آن، آنها در دوبلین به مصاف اتریش می روند، جایی که بازیکنان باید با تماشاگران خانگی خشمگین روبرو شوند. فشار برای تحریم دومین بازی اسرائیل تنها در حال تشدید است.

با بازگشت به Peadar Browns، تلویزیون ها خاموش خواهند ماند. مالک آیدان براون وقتی دلیل آن را توضیح می دهد، احساسات کشور را خلاصه می کند.

او می‌گوید: «نکته‌ها اصلا مهم نیستند. "فوتبال فقط فوتبال است. متأسفانه، وقتی یک نسل کشی در جریان است، اهمیت چندانی ندارد."