میراث Dónal Lunny گشودگی او به روش های جدید تفسیر موسیقی قدیمی است

شخصیتی وجود دارد که در روحیه پر جنب و جوش و نوآوری که موسیقی سنتی ایرلندی را در بر می گیرد نقش اساسی داشته است و آن دونال لونی است که روز جمعه پس از یک بیماری طولانی درگذشت. او در قلب تپنده The Bothy Band، Planxty و Moving Hearts، سه تا از مهم‌ترین گروه‌هایی بود که تا به حال یک آهنگ سنتی نواختند. حضور آرام و بی تکلف او (و شوخ طبعی) بیش از شش دهه در تار و پود موسیقی ما تنیده شده است، و درگذشت او خلأ عظیمی را بر جای می گذارد که نه تنها در ایرلند بلکه در سطح بین المللی احساس خواهد شد.

دونال لونی یکی از 9 فرزند بود. او در تولامور، کوفلی به دنیا آمد، اما خانواده در پنج سالگی به نیوبریج، کو کیلدر نقل مکان کردند. او در نوجوانی به گیتار و درام پرداخت و دوستی اولیه او با کریستی مور ثابت شد که کاتالیزوری برای مشارکت موسیقی خارق‌العاده‌ای بود که اولین پایه خود را در The Rakes of Kildare، گروهی که همراه با برادر بزرگتر دونال، فرانک تشکیل شد، یافت.

اشتهای لونی برای اکتشاف از اولین تلاش های او با امت اسپایسلند، گروهی که او با میک مولونی فقید در اواسط دهه 1960 تشکیل داد، مشهود بود. او مدرکی را در کالج ملی هنر و طراحی گرفت و به یک طلا و نقره‌ساز تبدیل شد، اما عطش سیر نشدنی برای موسیقی او را به جلسات و روی صحنه بازگرداند، جایی که او گروه‌های موفق بسیاری از جمله Coolfin، Mozaik، Usher’s Island و گروهی با عنوان LAPD (Liam O’Flyindón, Paindylan, لونی).

اندی اروین بوزوکی یونانی را به لونی معرفی کرد و این یک نقطه عطف برای او بود. او به ویژگی‌های کوبه‌ای این ساز و طیف آکوستیک با بافت غنی آن علاقه داشت، و به طور جدایی ناپذیری با ساز پیوند خورد و به طرز ماهرانه‌ای آن را در قلب موسیقی سنتی ایرلند جاسازی کرد و در این فرآیند رنگ‌های جدید بی‌شماری را در آهنگ‌هایی که از نسل‌ها منتقل می‌شد آشکار کرد.

او در تأسیس Mulligan Records نقش مهمی داشت و اطمینان حاصل کرد که هنرمندان ایرلندی از حمایت یک برچسب برخوردار بودند که نیاز به تنوع موسیقی را درک می کرد، در زمانی که خانه های ضبط دلسوز کمی برای موسیقی سنتی و محلی وجود داشت. او با شارون شانون در اولین آلبوم بی نظیرش در سال 1991 همکاری کرد که هنوز هم پرفروش ترین آلبوم موسیقی سنتی ایرلند است. آنها همچنین مدتی عاشقانه درگیر بودند و در طول سالها به همکاری موسیقی در پروژه های مختلف، از جمله یکی دیگر از بچه های فکری Lunny، گروه Coolfin، ادامه دادند.

اشتهای سیری ناپذیر دونال لونی برای اکتشاف باعث شد که او سفرهای زیادی داشته باشد و مدتی در ژاپن زندگی کرد و در آنجا با طبل نوازان سنتی ژاپنی کدو رابطه خویشاوندی پیدا کرد و در نهایت با آنها به تور رفت.

توانایی او در کنار هم قرار دادن صداها و سازهای متفاوت با تنظیم های پیچیده و پیچیده ای که او نه تنها برای سازهای مورد انتظار که در The Bothy Band و Planxty (گیتار، کیبورد، پیپ، کمانچه، فلوت) وجود داشت، بلکه برای ساکسیفون، باس و درام های Moving Hearts نوشت، نشان داد.

این پالت صدای گسترده به گروه اجازه داد تا به طور تصاعدی بر آنچه پیش از آنها آمده بود بسازد و مخاطبان بیشتری را جذب کند که شیفته ریتم رانندگی و درگیری درونی آنها با انتخاب آهنگ‌هایی مانند جکسون براون از جکسون براون و آهنگ Landlord بودند که از نظر سیاسی پربار بودند و کاملا با زمان خود هماهنگ بودند.

همکاری‌های بعدی او با مایرتین اوکانر و زوئه کانوی، بر عشق او به ترسیم قلمرو جدید تأکید کرد، و صحنه‌های صوتی را حتی بیشتر به سنت بازگرداند، و در این فرآیند لنزهایی را در مورد غنای بیشتر نه‌تنها در آهنگ‌های قدیمی، بلکه در آهنگ‌های سرزنده و تازه ساخته‌شده نیز آموزش داد.

لانی هرگز مردی نبود که به افتخاراتش استراحت کند، با نوازندگان بی‌شماری در سطح ملی و بین‌المللی، از سیناد اوکانر گرفته تا کیت بوش، الویس کاستلو، جین سیبری، بابا ماال و مارک ناپفلر همکاری کرد.

Atlantic Arc: Dónal Lunny یک دوره جدید موسیقی سلتیک را هدایت می کند

شاید بزرگترین میراث دونال لونی، گشودگی غیرقابل معذرت خواهی او نسبت به شیوه های جدید تفسیر موسیقی قدیمی بود. او به دنبال راه‌های بدیع برای درگیر شدن با موسیقی ما بود که از درک عمیق ریشه‌ها و شاخه‌های آن آگاه بود. همکاری او با گردآورنده ترانه و خواننده فرانک هارت مظهر این کنجکاوی روحی بود و نتیجه آن انتشار آلبوم من ناپلئون بناپارت است، جشنی از بدنه عظیم تصنیف های ناپلئونی که برای مدت طولانی بی سر و صدا (و بدون توجه بسیاری) در سنت لانه کرده بودند.

دو تن از فرزندان خود دونال لونی نیز نوازنده شدند. پسرش Oisín Lunny حرفه ای به عنوان دی جی و تهیه کننده را دنبال کرد در حالی که دخترش Cora Venus Lunny یک ویولن کلاسیک است. او با سیناد اوکانر صاحب یک پسر به نام شین شد که در سال 2022 درگذشت. او همچنین دارای یک دختر به نام سورا چان از موسیقیدان ژاپنی هیدکو ایتامی است.

لونی در سال 2007 وارد آوسدانا شد و در سال 2009 به عنوان نوازنده در آکادمی جهانی موسیقی و رقص ایرلندی در دانشگاه لیمریک منصوب شد. او در سال 2017 توسط TG4 با جایزه Gradam Saoil شناخته شد و جایزه یک عمر دستاورد را در جوایز Folk RTÉ25 در سال 20 دریافت کرد. عمق و وسعت تأثیر دونال لونی در موسیقی سنتی و فولکلور ایرلندی، و گشودگی او برای تبادلات عمیق فرهنگی، او را به عنوان یک نوازنده، آهنگساز، تنظیم کننده و تهیه کننده متمایز کرد.

این یک میراث غنی است که به نسل‌های کنونی و آینده دامن می‌زند و تضمین می‌کند که موسیقی سنتی ایرلندی همچنان به آموزش دیدنی‌های خود در ظاهر و درون ادامه می‌دهد.