میلیاردرها نزدیک به 400 میلیون دلار برای کاهش مالیات بر ثروت کالیفرنیا خرج کردند - و طرف ثروتمند مالیات برنده هر 3 معیار مالیات بر درآمد در رای گیری شد.

تلاش های ایالتی برای مالیات بر ثروتمندان در انتخابات میان دوره ای 2026، پس از یک سری اقدامات قانونی در این راستا در سال های اخیر، نسبتا خوب بود.

این ممکن است تعجب آور باشد زیرا اکثریت رای دهندگان پیشنهاد 40 کالیفرنیا را رد کردند. ابتکار انتخاباتی که بسیار تبلیغ شده بود، یک بار مالیات 5 درصدی بر دارایی خالص حدود 200 میلیاردر این ایالت وضع می کرد. سرگئی برین، بنیانگذار گوگل و چندین میلیاردر دیگر نزدیک به 400 میلیون دلار برای متقاعد کردن رأی دهندگان به رد آن هزینه کردند.

امانوئل سائز، اقتصاددان دانشگاه کالیفرنیا، برکلی که به مطالعه نابرابری می پردازد و به طراحی پیشنهاد 40 کمک کرد، از این باخت ابراز تاسف کرد و گفت: "امروز الیگارشی پیروز شده است."

به عنوان یک استاد حقوق که اخیرا کتابی در مورد نابرابری ثروت نوشته است، نتایج این تلاش ها را با هدف مالیات بر ثروتمندان زیر نظر گرفته ام. علی‌رغم شکست پیشنهاد 40، من فکر می‌کنم توجه به این نکته مهم است که بسیاری از آمریکایی‌ها در دوره میان‌دوره‌ای از افزایش مالیات بر درآمد بر ثروتمندان، و تا حدی کمتر، از مالیات بر خانه‌های دوم - یا سوم یا چهارم - که بسیار ثروتمند هستند، حمایت کردند.

اخذ مالیات از ثروتمندان در صندوق های رای

مالیات بر درآمد یک استراتژی موفق تر از مالیات بر ثروت است.

تغییرات عمده در مالیات بر درآمد در پنج ایالت در میان دوره ای مورد رای گیری قرار گرفت. سه مورد از این طرح‌های رای‌گیری، پیشنهادهایی بودند که به دنبال افزایش نرخ مالیات بر درآمد بر ثروتمندان یا حفظ آن نرخ‌ها بودند. هر سه پیروز شدند.

به عنوان مثال، در ایالت واشنگتن، رای دهندگان از اقدامی حمایت کردند که مالیات بر درآمد 9.9 درصدی جدید آن را بر درآمد خانوار بالای 1 میلیون دلار حفظ می کند. این «مالیات میلیونر» که در اوایل سال 2026 به تصویب رسید، اولین مالیات بر درآمد شخصی ایالت است.

در همین حال، رای دهندگان کلرادو پیشنهاد 136 را رد کردند که نرخ مالیات بر درآمد ایالت را 4.4 درصد محدود می کرد. آنها همچنین اصلاحیه 87 را تصویب کردند، یک مالیات بر درآمد تدریجی جدید که نرخ های خانوارها و مشاغل با درآمد بیش از 500000 دلار را افزایش می دهد.

و حتی اگر رای دهندگان کالیفرنیا پیشنهاد 40 را رد کردند، آنها پیشنهاد 3 را تایید کردند. این معیار نرخ‌های مالیات بر درآمد مصوب سال 2012 را برای بالاترین درآمدهای ایالتی که قرار بود در سال 2031 منقضی شود، دائمی می‌کند. هزینه‌های اضافی که سالانه با توجه به تورم تعدیل می‌شود، از 10.3 درصد برای درآمدهای 360000 دلار شروع می‌شود و تا 12.3 درصد برای مالیات دهندگانی که بیش از 70 دلار درآمد دارند، افزایش می‌یابد.

و در آگوست 2026، رای دهندگان میسوری با اکثریت قاطع اقدامی را رد کردند که قانونگذاران ایالت را ملزم می کرد مالیات بر درآمد خود را حذف کنند. این به معنای از دست دادن 8.5 میلیارد دلار درآمد سالانه بود. این تغییر باعث می شد مالیات دهندگان ثروتمند از قلاب خارج شوند و از طریق افزایش مالیات بر فروش که بیشترین ضربه را به مالیات دهندگان کم درآمد وارد می کرد، درآمد از دست رفته را جایگزین کرد.

دو باخت در کارولینای شمالی و آیووا بود. هیچ یک از ایالت ها مستقیما به مالیاتی که از ثروتمندان اخذ می شود رأی ندادند. اما هر دو اصلاحیه‌های قانون اساسی را تصویب کردند که وضع این نوع مالیات‌ها را برای قانون‌گذاران ایالتی در آینده دشوارتر می‌کند. جاش استاین، فرماندار کارولینای شمالی، این اصلاحیه را در ایالت خود "سرپوش حفاظتی میلیونرها" نامید.

قانونگذاران ایالتی نرخ مالیات بر درآمد را برای افراد پردرآمد افزایش می دهند

پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای، مالیات‌های جدیدی بر ثروتمندان که از طریق مجالس قانون‌گذاری ایالتی وضع شد، به جای طرح‌های رای‌گیری، نیز ظاهر شد.

در مین، قانونگذاران در آوریل 2026 به افزایش مالیات 1 درصدی بر درآمد بیش از 1 میلیون دلار رأی دادند. ماه بعد، قانونگذاران هاوایی یک گروه درآمد 13 درصدی جدید برای مالیات دهندگان مجردی که بیش از 500000 دلار درآمد دارند یا زوج هایی که مشترکا بیش از یک میلیون دلار درآمد دارند ایجاد کردند. این تغییر با کاهش نرخ برای براکت های کم درآمد همراه است.

و یک ماه پس از آن، رود آیلند هزینه اضافی را برای درآمد میلیونرها وضع کرد تا طی سه سال آینده به تدریج به نرخ حداکثر 3 درصد برسد.

در سال 2009، نیویورک به یکی از اولین ایالت هایی تبدیل شد که یکی از این مالیات بر درآمد پردرآمد را تصویب کرد. واشنگتن، دی سی، ماساچوست و مریلند نیز این "مالیات میلیونر" را به ترتیب در سال های 2022، 2023 و 2025 وضع کردند.

مالیات بر خانه های اضافی

راه دیگری که دولت‌های ایالتی و محلی برای افزایش درآمد مالیاتی از افراد ثروتمند دریافت می‌کنند، وضع مالیات‌های ویژه برای خانه‌های گران‌قیمتی است که محل سکونت اصلی مالکان نیستند. این ابتکارات هم در مجالس قانونگذاری ایالتی و هم در اتاق های رأی گیری موفق بوده است.

قانونگذاران مونتانا، در آوریل 2025، سیستم جدید مالیات بر دارایی طبقه‌بندی شده را تصویب کردند که از 1 ژانویه 2026 اجرایی شد. این سیستم نرخ مالیات بر دارایی را در خانه‌های تعطیلات و اجاره‌های کوتاه‌مدت به 1.9 درصد افزایش داد، در حالی که اقامتگاه‌های اولیه و اجاره‌های بلندمدت واجد شرایط، نرخ‌های پایین‌تری برای خانه‌های مسکونی طبقه‌بندی می‌کنند.

شهر نیویورک در ماه ژوئیه «مالیات تلف شده» خود را وضع کرد. مالیات جدید اضافه‌هزینه سالانه 0.8 تا 1.3 درصدی را برای خانه‌های تک‌خانواره‌ای به ارزش 5 میلیون دلار یا بیشتر، و 4 تا 6.5 درصد برای آپارتمان‌ها و تعاونی‌هایی به ارزش 1 میلیون دلار یا بیشتر اعمال می‌کند. هزینه اضافی فقط برای خانه هایی اعمال می شود که محل سکونت اصلی نیستند.

رود آیلند مالیات بر دارایی مشابهی دارد که همزمان با شهر نیویورک اعمال شد. این هزینه اضافی سالانه 2.5 دلار برای هر 500 دلار ارزش ارزیابی شده بالاتر از 1 میلیون دلار است که برای اقامتگاه های غیر اصلی اعمال می شود.

و در 3 نوامبر، رای دهندگان در بولدر، کلرادو، مالیات بر جای خالی مسکونی را برای خانه هایی که بیش از نیمی از سال خالی می مانند، تصویب کردند. این هزینه اضافی که در سال 2028 اجرایی می شود، تقریبا 4000 دلار در سال برای هر ملک خالی خواهد بود. این در همه جا اعمال می شود، اما خانه هایی که محل سکونت اصلی نیستند، هدف واضح هستند.

با این حال، درست در غرب بولدر در کرستد بوت، کلرادو، مالیات خانه دوم شکست خورد. بنابراین تلاشی برای اخذ هزینه اضافی مشابه در سن دیگو، کالیفرنیا انجام شد.

چرا مالیات بر درآمد برای رأی دهندگان و قانونگذاران جذاب است؟

دلیل خوبی وجود دارد که چرا گرفتن مالیات از درآمد افراد ثروتمند آسان تر از مالیات بر دارایی آنها است: محاسبه مالیات بر درآمد بسیار آسان تر است.

مالیات بر درآمد می تواند بر اساس پرونده مالیات بر درآمد سالانه، چه ایالتی یا فدرال باشد. برای ارزش گذاری دارایی خالص کسی نیازی به کار اضافی نیست. برای مال چنین پرونده هایی وجود ندارد، مگر پس از مرگ، اگر اموال بزرگی باقی بماند.

مالیات بر ثروت همچنین به ارزیابی سالانه مشاغل، زمین های کشاورزی، آثار هنری، مالکیت معنوی و سایر دارایی ها نیاز دارد - که تخمین بسیاری از آنها دشوار است.

نقطه ضعف مالیات بر درآمد به جای ثروت این است که میزان درآمد را از افرادی که بیشترین توانایی را برای پرداخت مالیات دارند را محدود می کند. اکثر افراد ثروتمند اندکی از دارایی خود را به درآمد تبدیل می کنند. یک استثنای رایج زمانی رخ می دهد که آنها مقداری از سهام خود را بفروشند.

مالیات بر دارایی نیز مانند مالیات بر درآمد از این قاعده مستثنی است. محاسبه میزان مالیات بر املاک و مستغلات برای مقامات با استفاده از ارزیابی سالانه شهرداری آسان است.

بعد ممکن است چه اتفاقی بیفتد؟

با وجود شکست پیشنهاد 40، به نظر می‌رسد آمریکایی‌ها عموما باز هستند تا از افراد ثروتمند مالیات بیشتری بگیرند - حداقل زمانی که ایالت‌ها این کار را انجام می‌دهند.

در ایلینویز، جایی که یک فرماندار میلیاردر، جی بی پریتزر، به راحتی برای سومین دوره ریاست جمهوری پیروز شد، ابتکار جالب دیگری در رای گیری غالب شد.

بیش از 75 درصد از رأی دهندگان در شهرستان کوک، که شیکاگو و چندین حومه آن را شامل می شود، یک همه پرسی غیرالزام آور و مشورتی را تصویب کردند که در آن از ایلینویز پرسیده شد که آیا ایلینوی باید «اصلاح میلیونر برای تخفیف مالیات بر دارایی و آموزش» را تصویب کند. برای درآمدهای بیش از 1 میلیون دلار هزینه اضافی 3 درصدی وضع خواهد کرد. در حالی که این برد مالیات جدیدی را مجاز نکرد، اما نشان داد که حمایت از یک مالیات قوی خواهد بود - حداقل در شیکاگو و ایوانستون.

حتی بیل گیتس میلیاردر نیز گفته است که معتقد است "مالیات میلیاردر" ضروری است. سوال این است: چه نوع؟

آلیسون آنا تایت، استاد حقوق، دانشگاه ریچموند

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد