"میلیون شورش" هند در حال فروپاشی هاله شکست ناپذیری مودی است.

در اکتبر امسال، هند کشوری است که در آن یک میلیون شورش در حال جمع آوری نیرو هستند.

«سوسک‌های» هند - حامیان حزب سوسک جانتا (CJP) - به خیابان‌ها بازگشته‌اند و صد و پنجاه و هفتمین سالگرد تولد مهاتما گاندی را با نافرمانی غیرخشونت‌آمیز جشن می‌گیرند. بار دیگر، فضا شبیه کارناوال بود: تعداد زیادی از دانش آموزان. گروهی از زنان در حال راهپیمایی و مشت تکان می‌دهند، دست در دست مردان جوان، با مشت به هوا می‌کوبند و فریاد می‌زنند: «گیانو، تمام شد، برادر».

واقعا به اندازه کافی، آنها قبلا از "گیانو" - گیانش کومار، رئیس کمیسیون انتخابات هند (CEC) - در زمان گذشته صحبت می کنند. آنچه در پی خواهد آمد - چه سیستم یا شخصی - سؤالی است که به تعویق افتاده است. اونم واسه بعد در حال حاضر، معترضان با یک پیام واحد و متمرکز متحد شده اند: آنها می خواهند کومار، متهم به دستکاری فهرست رأی دهندگان به نفع حزب بهاراتیا جاناتا، نخست وزیر نارندرا مودی، استعفا دهد.

پس از اینکه یک دختر 17 ساله در پارک Aastha Kunj در جنوب شرقی دهلی مورد تجاوز گروهی سه مرد قرار گرفت، زنان جوان و دانشجویان دگرباش به خاطر امنیت زنان در دهلی به خیابان‌ها ریختند. همزمان در بمبئی، والدین Sahil Wakode، دانشجوی سال دوم BTech در IIT Bombay، پس از خودکشی او در اوایل ماه جاری، دست به اعتصاب غذای نامحدود زدند. آنها خواستار دستگیری معلمان او و ادعای آزار و اذیت شدید طبقاتی هستند.

در پونا، داوطلبان کمیسیون خدمات عمومی ماهاراشترا در خیابان‌ها خواهان استعفای رئیس به دلیل طیف وسیعی از نگرانی‌ها در مورد بی‌نظمی‌های ادعایی امتحان، مسائل شفافیت و عدم اطمینان در مورد نتایج امتحان هستند.

بقیه هند - آنهایی که در خیابان نیستند - به صفحه رایانه یا تلفن متصل هستند و بر جریان های متناوب شناور، بدبینی، شک و خشم سوار می شوند.

همگرایی ناگهانی این اعتراضات بی ثبات، عملا دولت مودی را در یک جنبش ناآرامی داخلی گرفتار کرده است. امواج ناآرامی که با هم تداخل دارند نشان دهنده یک تغییر خطرناک در خلق و خوی ملی است، که عملا جمعیتی چندپاره ژنرال Z را علیه مرکز متحد می کند، اپوزیسیون را به عنوان یک نیروی ملی دوباره نیرو می بخشد و گرد هم می آورد، و نارضایتی های متفاوت را به جنبشی منسجم و بسیار مشهود تبدیل می کند که دولت دیگر نمی تواند آن را مهار کند.

علاوه بر این، مرکز دهلی و بخش‌هایی از بمبئی تحت تدابیر امنیتی شدید - در گاندی جایانتی - که بحران اپتیک را تشدید می‌کند، محصور شده‌اند. مودی دیگر حکمرانی پایدار را ارائه نمی کند. در این مرحله، او نه با مشروعیت، بلکه با زور و ترس بی‌رحمانه حکومت می‌کند - از دست دادن قدرت و محاسبه قانونی که ممکن است پس از از دست رفتن قدرت به دنبال داشته باشد. در بسیاری از تاریخ سیاسی مودی، سلسله مراتب توجیه خاص خود را داشته است. اصل اصلی او این است که رأی دهندگان برای او کار می کنند و نه برعکس. زمانی که او محبوب بود، کار کرد.

او می تواند ما را به صف در مقابل دستگاه های خودپرداز وادار کند. ما را بدون غذا، پول یا توجیه علمی حبس کنید. وضعیت ویژه قانون اساسی کشمیر را لغو کرد و کشاورزان و دانش آموزان را مورد ضرب و شتم قرار داد.

هنگامی که او دیگر محبوبیت نداشت، با کمیسر انتخابات - که با مصونیت مادام العمر محافظت می شد - سیستم را به نفع خود تغییر می داد، او می توانست به طور کلی از محبوبیت و همچنین یک مأموریت عمومی چشم پوشی کند. اما او دیگر تجمل قدرت بدون عواقب را ندارد. او برای سه دوره از قدرت ترکیبی مشروعیت مردمی و کنترل نهادی استفاده کرد. آن دوران به پایان رسیده است. او دیگر مانند آنچه در سال 2014 داشت، اختیاری ندارد و هیچ نهادی - رسانه ها، مجلس، کمیسیون انتخابات یا قوه قضائیه - باقی نمانده است که از طرف او این شوک را جذب کند.

اعتراض‌ها متفاوت هستند، اما خواسته‌های اساسی آن‌ها به طرز چشمگیری مشابه است: قدرت با مسئولیت همراه است. رئیس کمیسیون انتخابات، معلمان طبقه بالا در IIT بمبئی و متجاوزان باندی که خود را پلیس نشان می دادند، همگی به یک حساب کشیده می شوند.

پس از اولین پیروزی CJP در ماه ژوئیه - که با استعفای دارمندرا پرادان وزیر آموزش به اوج خود رسید - مودی به دفتر خود عقب نشینی کرد و برخی از فضولان قدیمی خود گم شدند. با تمسخر بی‌امان حلقه‌ها و میم‌های اینستاگرام، بادکنک غول‌پیکری که عزت نفس مودی است، از هزاران برش درز می‌کند. تاریخ متوجه خواهد شد که اولین شکاف‌ها در رژیم قدرتمند او نه با شکست انتخاباتی، بلکه زمانی ظاهر شد که دانش‌آموزان عادی باور نداشتند که هیچ کاری نمی‌توان کرد.

این موج جدید اعتراضات، دومین موج در سه ماه اخیر، اجتناب ناپذیر بودن مودی را به چالش می کشد.

اعتراضات سراسری تا ماه اکتبر ادامه خواهد داشت. علاوه بر "سوسک ها"، احزاب مخالف هند پنج تظاهرات بزرگ در سراسر کشور ترتیب خواهند داد. علاوه بر درخواست برای استعفای کومار، احزاب خواستار بازگشت به برگه‌های رأی به جای ماشین‌های رأی‌گیری الکترونیکی (EVM) هستند، با این استدلال که رأی‌گیری الکترونیکی ضبط و شمارش آرا را در معرض دستکاری قرار داده است. رهبر اپوزیسیون، راهول گاندی، کومار را به خیانت بزرگ متهم کرده و نسبت به عواقب پس از برکناری او از این سمت هشدار داده است.

در همین حال، مودی قصد ندارد از اختیارات خود صرف نظر کند.

او روز را در سامادی گاندی آغاز کرد و در حالی که برای جلوگیری از تجمع معترضان، محاصره شبه نظامی و وسایل نقلیه ضد شورش را در دهلی و بمبئی مستقر کرد، در مقابل رسول عدم خشونت گل گذاشت. جاده‌های منتهی به جانتار مانتار در دهلی نو - محل معترضان مشخص شده - مسدود شده‌اند. تعداد معدودی که از محاصره عبور می کنند توسط پلیس بازداشت می شوند. کنایه تقریبا آنقدر دقیق است که تصادفی نباشد. روز جمعه بازداشت های دسته جمعی صورت گرفت. بازداشت های تازه روز شنبه. با وجود بازداشت‌های مکرر، معترضان همچنان به مکان‌ها بازگشته و بر خواسته‌های خود تاکید می‌کنند.

مودی در واقع برخی از ابزارهای سرکوبی را که گاندی زندگی سیاسی خود را با مقاومت در برابر آنها گذراند، احیا کرده است: محدودیت در اجتماعات عمومی، منع آمد و شد، بازداشت پیشگیرانه و نظارت پلیس بر مخالفان. هر چه تسلط او بر قدرت مخاطره آمیزتر باشد، برهنه تر به زور بی رحمانه دست می یابد.

اگر چیزی هست که گاندی آموخت، آن محدودیت قدرت و زور بود.

در روزهای آینده، مودی ممکن است موفق شود خیابان ها را خالی کند، معترضان را زندانی کند، پلاکاردها را مصادره کند و مخالفان را خاموش کند. کاری که او نمی تواند انجام دهد، حداقل نه به طور نامحدود، این است که رای دهندگان هندی را وادار کند که باور کنند که قدرت صرفا به این دلیل که قدرتمند است مشروع است.

در یک دموکراسی فرسوده مانند هند - با نهادهایش در حال فروپاشی زیر بار قدرت کنترل نشده - منظره سرخپوستانی که در یک میلیون شورش برمی خیزند یکی از زیباترین چیزهایی است که در زندگی ام دیده ام. ماه آشفتگی ها آشفته، بی احترام و پر سر و صدا خواهد بود. این نمایش همچنین رمانتیسم را دعوت می کند. وقتی به این جنبش جوان با چنین انرژی بصری خارق‌العاده‌ای نگاه می‌کنیم، این وسوسه وجود خواهد داشت که به خلوص، شور و نشاط جوانی یا خشم مهتابی آن بپردازیم.

فرهنگ اعتراضی جدید هند را نه باید رمانتیک کرد و نه باید در جعبه ای تنگ دسته بندی کرد. چیزی بیشتر است، چیزی نادر است: ناتمام است.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.